Julian Tuwim

Biografia

Urodził się 13 września 1894 roku w Łodzi. Pochodził z żydowskiej zasymilowanej rodziny. Ojciec był wybitnie uzdolnionym językoznawcą pracującym w urzędzie, z kolei matka – po śmierci męża – podupadła na zdrowiu psychicznym – podejmowała częste próby samobójcze, a koniec życia spędziła w szpitalu psychiatrycznym. Sytuacja ta odbiła się również na przyszłym poecie, który cierpiał na depresję, miał liczne fobie, podtrzymywał nałóg alkoholowy. Dodatkowo antysemici uważali go za Żyda, z kolei familia i pozostała społeczność żydowska miała go za zasymilowanego Polaka. Tę dychotomię oraz odrzucenie czuł cały czas, co podkreślał w późniejszej twórczości. W 1911 roku ukazał się jego debiut, jednak w dość nietypowej formie – był to przekład utworów Leopolda Staffa na język esperanto w czasopiśmie „Pola esperantisimio”. Poetycko po raz pierwszy pokazał się w czasopiśmie „Kurier Warszawski”, publikując wiersz Prośba (1913). Pracował jako translator z rosyjskiego, w studenckim „Pro arte et studio”. Opuścił rodzinną Łódź i przeprowadził się do Warszawy. Tam też edukował się na kierunkach filologia polska oraz prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W 1916 roku wraz z Antonim Słonimskim, Jarosławem Iwaszkiewiczem, Kazimierzem Wierzyńskim i Janem Lechoniem powołał grupę literacką Skamander, która postulowała nie tylko pochwałę życia, ale także spotkania ze zwykłymi ludźmi np. poprzez publiczne recytacje. Swoje cele i zadania propagowali poprzez założone czasopismo „Skamander”. W 1919 roku założył organizację ZAiKS (Związek Artystów i Kompozytorów Scenicznych), w której zajmował miejsce członka zarządu. Ponadto Tuwim założył oraz należał do głównych tekściarzy kabaretu literackiego Pikador. Julian Tuwim współpracował z wieloma czasopismami: „Wiadomości Literackie”, „Zdrój”, „Naród”, „Pani”, „Kurier Polski”, „Szpargały”, „Ilustrowany Kurier Codzienny”. Jako autor piosenek kabaretowych oraz tekstów scenicznych dostarczał je do takich grup jak: Miraż, Czarny Kot, Sfinks, Argus, Banda, Cyganeria, Stara Banda czy Cyrulik Warszawski. W 1925 roku wspólnie z Mieczysławem Grydzewskim i Antonim Bormanem założył magazyn „To-To”. Pełnił funkcję kierownika artystycznego działu humoru w Polskim Radiu. Drugą wojnę światową spędził z dala od Polski – podczas emigracji zwiedził m.in. Francję, Rumunię, Portugalię, Brazylię i Stany Zjednoczone. Wtedy też pisywał do czasopism: „Wiadomości Polskie” i „Nowa Polska”. Powróciwszy do Polski, na miejsce pobytu wybrał Warszawę. Intensywnie pracował literacko – tłumaczył, tworzył, redagował. Kolejnymi satelitami współpracy były czasopisma: „Kuźnica”, „Odrodzenie”, „Szpilki”, „Przekrój”, „Problemy”. Został zauważony przez komunistyczną władze, dzięki czemu otrzymał ochronę od państwa. Od 1948 roku należał do ekipy Teatru Nowego – najpierw w formie dyrektora artystycznego, a następnie – kierownika literackiego. Wydał kilkanaście tomów poezji: Czyhanie na Boga (1918), Sokrates tańczący (1920), Siódma jesień (1922), Wierszy tom czwarty (1923), Słowa we krwi (1926), Biblia cygańska (1932), Treść gorejąca(1936) . Ważnym elementem twórczości Tuwima są także wierszyki pisane z myślą o najmłodszychLokomotywa, Słoń Trąbalski, Zosia-Samosia. Zainteresowania kulturą, obyczajami i językoznawstwem przekładał na publikacje naukowe, dzięki którym postały: Czary i czarty polski oraz Wypisy Czarnoksięskie (1923), Żołnierz królowej Madagaskaru (1936), Cztery wieki fraszki polskiej (1937), Pegaz dęba, czyli panopticum poetyckie (1958) oraz Oparach absurdu (1958). Zmarł w wyniku ataku serca w pensjonacie ZAiKSU w Zakopanem, gdzie spędził ostatnie tygodnie życia.

Tuwim Julian - wiersze, utwory, poezja