Julian Tuwim

Julian Tuwim - biografia

Julian Tuwim urodził się 13 września 1894 roku w Łodzi. Pochodził z żydowskiej zasymilowanej rodziny. Ojciec był wybitnie uzdolnionym językoznawcą pracującym w urzędzie, z kolei matka – po śmierci męża – podupadła na zdrowiu psychicznym – podejmowała częste próby samobójcze, a koniec życia spędziła w szpitalu psychiatrycznym. Sytuacja ta odbiła się również na przyszłym poecie, który cierpiał na depresję, miał liczne fobie, podtrzymywał nałóg alkoholowy. Dodatkowo antysemici uważali go za Żyda, z kolei familia i pozostała społeczność żydowska miała go za zasymilowanego Polaka. Tę dychotomię oraz odrzucenie czuł cały czas, co podkreślał w późniejszej twórczości. W 1911 roku ukazał się jego debiut, jednak w dość nietypowej formie – był to przekład utworów Leopolda Staffa na język esperanto w czasopiśmie „Pola esperantisimio”.

Poetycko po raz pierwszy pokazał się w czasopiśmie „Kurier Warszawski”, publikując wiersz Prośba (1913). Pracował jako translator z rosyjskiego, w studenckim „Pro arte et studio”. Opuścił rodzinną Łódź i przeprowadził się do Warszawy. Tam też edukował się na kierunkach filologia polska oraz prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W 1916 roku wraz z Antonim Słonimskim, Jarosławem Iwaszkiewiczem, Kazimierzem Wierzyńskim i Janem Lechoniem powołał grupę literacką Skamander, która postulowała nie tylko pochwałę życia, ale także spotkania ze zwykłymi ludźmi np. poprzez publiczne recytacje. Swoje cele i zadania propagowali poprzez założone czasopismo „Skamander”. W 1919 roku założył organizację ZAiKS (Związek Artystów i Kompozytorów Scenicznych), w której zajmował miejsce członka zarządu. Ponadto Tuwim założył oraz należał do głównych tekściarzy kabaretu literackiego Pikador. Julian Tuwim współpracował z wieloma czasopismami: „Wiadomości Literackie”, „Zdrój”, „Naród”, „Pani”, „Kurier Polski”, „Szpargały”, „Ilustrowany Kurier Codzienny”.

Julian Tuwim jako autor piosenek kabaretowych oraz tekstów scenicznych dostarczał je do takich grup jak: Miraż, Czarny Kot, Sfinks, Argus, Banda, Cyganeria, Stara Banda czy Cyrulik Warszawski. W 1925 roku wspólnie z Mieczysławem Grydzewskim i Antonim Bormanem założył magazyn „To-To”. Pełnił funkcję kierownika artystycznego działu humoru w Polskim Radiu. Drugą wojnę światową spędził z dala od Polski – podczas emigracji zwiedził m.in. Francję, Rumunię, Portugalię, Brazylię i Stany Zjednoczone. Wtedy też pisywał do czasopism: „Wiadomości Polskie” i „Nowa Polska”. Powróciwszy do Polski, na miejsce pobytu wybrał Warszawę. Intensywnie pracował literacko – tłumaczył, tworzył, redagował. Kolejnymi satelitami współpracy były czasopisma: „Kuźnica”, „Odrodzenie”, „Szpilki”, „Przekrój”, „Problemy”. Został zauważony przez komunistyczną władze, dzięki czemu otrzymał ochronę od państwa.

Od 1948 roku należał do ekipy Teatru Nowego – najpierw w formie dyrektora artystycznego, a następnie – kierownika literackiego. Wydał kilkanaście tomów poezji: Czyhanie na Boga (1918), Sokrates tańczący (1920), Siódma jesień (1922), Wierszy tom czwarty (1923), Słowa we krwi (1926), Biblia cygańska (1932), Treść gorejąca(1936) . Ważnym elementem twórczości Tuwima są także wierszyki pisane z myślą o najmłodszychLokomotywa, Słoń Trąbalski, Zosia-Samosia. Zainteresowania kulturą, obyczajami i językoznawstwem przekładał na publikacje naukowe, dzięki którym postały: Czary i czarty polski oraz Wypisy Czarnoksięskie (1923), Żołnierz królowej Madagaskaru (1936), Cztery wieki fraszki polskiej (1937), Pegaz dęba, czyli panopticum poetyckie (1958) oraz Oparach absurdu (1958). Julian Tuwim zmarł 27 grudnia 1953 w wyniku ataku serca w pensjonacie ZAiKSU w Zakopanem, gdzie spędził ostatnie tygodnie życia.

Julian Tuwim - twórczość

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności.
ROZUMIEM