Juliusz Słowacki

Juliusz Słowacki - biografia

Juliusz Słowacki, znany polski poeta i, obok Adama Mickiewicza i Zygmunta Krasińskiego, jeden z Wieszczów Narodowych, urodził się 4 września 1809 roku w Krzemieńcu. Był synem Salomei z Januszewskich i Euzebiusza Słowackiego, profesora literatury. Jego ojciec zmarł przedwcześnie na gruźlicę w Wilnie, gdzie rodzina przeprowadziła się niedługo po narodzinach poety. Matka Juliusza wyszła ponownie za mąż (za lekarza Augusta Bécu) i na stałe osiedliła się z powrotem w Krzemieńcu. Swoje dzieciństwo i młodość Juliusz spędził w rodzinnym mieście w otoczeniu ówczesnej elity intelektualnej - Salomea prowadziła salon literackiego, na którego spotkaniach poeta poznał m. in. Adama Mickiewicza i Ludwikę Śniadecką, swoją nieodwzajemnioną miłość uwiecznioną w korespondencji i dziełach poety. Słowacki w 1825 r. podjął studia prawnicze w Wilnie. Po ich ukończeniu, w 1828 r. na kilka miesięcy powrócił do Krzemieńca by następnie udać się do Warszawy.

Niedługo po przyjeździe do stolicy Juliusz Słowacki objął posadę aplikanta w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Tutaj rozpoczął także swoją karierę literacką, debiutując w roczniku Melitele powieścią poetycką zatytułowaną „Hugo”. Po wybuchu powstania listopadowego poeta objął stanowisko w powstańczym Biurze Dyplomatycznym księcia Czartoryskiego, a w lipcu 1831 r. podjął zleconą mu przez Rząd Narodowy misję dyplomatyczną i wyruszył w podróż do Paryża i Londynu, by przekazać pilne listy do polskich przedstawicieli. Słowacki pozostał przez kilka miesięcy w Londynie, a następny rok spędził w Paryżu, kontynuując swoją twórczość poetycką - wydał tam dwa tomy „Poezji”, zyskując uznanie polskiej emigracji. Pod koniec 1832 r. opuścił stolicę Francji i zamieszkał w Genewie, gdzie swój czas poświęcał na pisanie i liczne wycieczki, w tym długą wyprawę w Alpy, która stała się też natchnieniem dla licznych nowych utworów, np. „W Szwajcarii”. W 1836 r. Słowacki rozpoczął swoją trwającą dwa lata podróż po Włoszech, Grecji, Palestynie, Egipcie i Syrii. Ostatecznie osiadł w Paryżu poświęcając się własnej twórczości i, przez krótki okres, działalności politycznej. Od 1942 r. do 1843 r. związany był z Kołem Sprawy Bożej Andrzeja Towiańskiego, tamże zintensyfikowały się spotkania Słowackiego z Mickiewiczem, wielokrotnie później komentowane przez członków koła. Pomimo zachowania na gruźlicę, w 1848 r. wyruszył do Wielkopolski by wziąć tam udział w powstaniu. Choć do jego uczestnictwa w owym powstaniu ostatecznie nie doszło, Słowackiemu udało się wystąpić na posiedzeniu Komitetu Narodowego w Poznaniu, a także ze swoją matką we Wrocławiu. Poeta zmarł na emigracji w Paryżu 3 kwietnia 1849 roku z powodu choroby. Początkowo został pochowany na paryskim Cmentarzu Montmartre, później, dzięki Józefowi Piłsudskiemu, jego szczątki zostały przetransportowane do Polski i spoczął w Krypcie Wieszczów Narodowych na Wawelu.

Juliusz Słowacki – twórczość

Krótkie życie autora nie przeszkodziło mu w stworzeniu setek wybitnych dzieł, w tym dramatów, poematów, wierszy, listów oraz powieści. Utwory wyróżniał mistycyzm, a poruszały one kwestie związane z walką narodowowyzwoleńczą, z historią i niewolą Polski oraz uniwersalne tematy egzystencjalne. W jego utworach uwidocznione są różne nurty i wpływy. W zależności od okresu twórczości poety, zaobserwować można różne cechy charakterystyczne utworów - od religijnego sceptycyzmu i cynizmu przez romantyzm tajemno-spirytualny do egzystencjalizmu, perspektywy historiozoficznej i etyki chrześcijańskiej. Juliusz Słowacki stworzył także system filozoficzny, który nazwał filozofią genezyjską, według której każdy byt ziemski podzielony jest na dwie warstwy - warstwę materialną i duchową. Wywołuje to odwieczny konflikt człowieka między jego duszą a cielesnością. Zgodnie ze swoją filozofią i w oparciu o próbę ukazania roli narodu i jednostki na przestrzeni historii, powstały takie dzieła jak „Genezis z Ducha” (1844) czy „Król-Duch” (1845–1849). Do innych najsłynniejszych utworów Słowackiego należą m. in. „Żmija” (1831), „Kordian” (1834), „Balladyna” (1834), „Horsztyński” (1835), „Lilla Weneda” (1840), „Mazepa” (1839), „Sen srebrny Salomei” (1843), „Fantazy” (1845–46), „Anhelli” (1838), „Beniowski” (1841), „Pośród niesnasków Pan Bóg uderza...” (1848), „Oda do wolności” (1830), „Testament mój” (1839–1840), „Grób Agamemnona” (1839), „Hymn (Bogarodzico, Dziewico!)” (1830), „Hymn (Smutno mi, Boże!)” (1836) i wiele innych.

Juliusz Słowacki - twórczość

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności.
ROZUMIEM