Leopold Staff

Biografia

Urodził się 14 września 1878 roku we Lwowie. Początkowo był studentem prawa na Uniwersytecie Lwowskim, kolejnymi kierunkami były: filozofia i romanistyka. Już wtedy angażował się w życie literackie, także na uczelni – należał do Stowarzyszenia Czytelni Akademickiej, redagował czasopismo „Młodość”. Działał w grupie literackiej Płatnetnicy spotykającej się w willi Maryli Wolskiej niedaleko Ossolineum we Lwowie. Prócz niego zaangażowali się w nią także: Józef Ruffer, Jan Kasprowicz, Ostap Ortwin, Edward Porębowicz czy Stanisław Antoni Mueller. W 1901 roku wyjechał do Francji, a następnie do Włoch. W tym czasie współpracował z wieloma czasopismami: „Lamus”, „Museion”. Zasiadał w redakcji biblioteki Symposion wchodzącej w skład Księgarni Biblioteki Polskiej B. Połonieckiego. Debiutował tomikiem poetyckim Sny o potędze w 1901 roku. Na przekór wszechobecnemu dekadentyzmowi starał się afirmować życie, a nawet postulować witalność. Próby te można zauważyć w kolejnych wydaniach – Dzień duszy (1903), Ptakom niebieskim (1905), Gałąź kwitnąca (1908) czy Uśmiechy godzin (1910). Zaznaczał także fascynację filozofią Nietzschego, popierał koncepcję nadczłowieka oraz negował Schopenhauerowską myśl pełną modernistycznego pesymizmu. Z czasem na pierwszy plan wybijały się wątki klasyczne, nawiązania do antycznej harmonii, piękna i spokoju. Równolegle z poezją – W cieniu miecza (1911), Łabędź i lira (1914), Tęcza łez i krwi (1918), Oczy otchłani (1919) – pisał dramaty: Godiwa. Dramat w trzech aktach (1906), Igrzysko. Dramat w trzech aktach (1909), To samo. Dramat w trzech aktach (1912). Pierwszą wojnę światową przeczekał w Charkowie. Po jej zakończeniu przeniósł się do Warszawy, gdzie redagował czasopismo „Nowy Przegląd literatury i Sztuki” wspólnie ze Stefanem Żeromskim i Wacławem Berentem. Był płodnym autorem – publikował w wielu czasopismach takich jak: „Maski”, „Tygodnik Ilustrowany”, „Kurier Warszawski”, „Gazeta Polska”. Kilkukrotnie wyróżniano do za zasługi zarówno na polu literackim , jak i patriotycznym. Otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, ale również nagrodę Lwowa czy nagrodę Pen Clubu. Od 1924 roku pełnił funkcję wiceprezesa Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich, z czasem obejmując jego prowadzenie w osobie prezesa. Należał także do innych organizacji kulturalnych: zasiadał w zarządzie Związku Zawodowego Literatów Polskich, był wiceprezesem Polskiej Akademii Literatury. Podczas okupacji prowadził zajęcia na tajnych kompletach. Wydawanie i czytanie jego poezji było zakazane – trafił na listę proskrypcyjne z zaznaczeniem rozkazu zniszczenia. Po upadku powstania warszawskiego przeprowadził się do Krakowa. Przez dekady prowadził także prace translatorskie – był niezwykłym poliglotą – tłumaczył z greki, łaciny, języków niemieckiego, francuskiego, włoskiego, a nawet skandynawskich dialektów. Do jego przekładów należą m.in. elegie Jana Kochanowskiego, Cierpienia młodego Wertera Wolfganga von Goethego, Kwiatki świętego Franciszka Franciszka z Asyżu, Złota legenda autorstwa Jakuba de Voragine’a czy Tristan Tomasza Manna. Był jednym z pierwszych tłumaczy pism Fryderyka Nietzschego – do jego twórczości można zaliczyć przełożenie na polski pism: Z genealogii moralności, Wiedza radosna, Antychryst, Ecce homo, Niewczesne rozważania oraz Wiedza radosna. Opublikował jeszcze kilka tomików poetyckich: Pieśń o skowronku (1919), Wino miłości (1919), Szumiąca muszla (1921), Ucho igielne (1927), Wysokie drzewa (1932), Michał Anioł (1934), Martwa pogoda (1946), Wiklina (1954). W 1949 roku powrócił do Warszawy, pozostając w niej niemal do śmierci. Ostatnim z wydanych za życia poety tomów był Dziewięć muz pochodzący z 1957 roku. Po śmierci żony zmienił miejsce zamieszkania na Skarżysko Kamienną, gdzie zmarł 31 maja 1957 roku.