Do siebie

Twórz, czarujące bydlę,
Właź na chaosy wierszem,
Rozkładaj zlepki świata
Na rzeczy czyste i pierwsze.

Idą radosne lata
Przebijań jawy prądem:
Rozwidniającym wmysłem,
Rozszczepiającym wglądem.

Była to rzecz daleka
I myśli niepojęta:
To, co się w słowo obleka.
To, co się brzmiąco pamięta.

A teraz za jeszcze dalszą,
Za jeszcze niepojętszą
Magiczne oczy patrzą,
Wieczyste struny dźwięczą.