Cyprian Kamil Norwid

Biografia

Na świat przyszedł 24 września 1821 roku w miejscowości Laskowo-Głuchy. Osierocony jako czterolatek został przeniesiony pod opiekę prababki Hilarii z Buynów Sobieskiej, krewnej samego króla Jana III Sobieskiego. Wybuch powstania listopadowego zastał go w Warszawie, gdzie przerwał naukę w gimnazjum, by pobierać lekcje w prywatnej szkole malarskiej m.in. u Jana Klemensa Minasowicza. W tym czasie należał do elity zgromadzonej wokół czasopisma Hipolita Skimbrowicza „Piśmiennictwo Krajowe”, na łamach którego zadebiutował utworem Mój ostatni sonet. Spotykał się także z artystami Cyganerii Warszawskiej, Biblioteki Warszawskiej czy salonu Łuszczewskich. W 1842 roku wyruszył do Drezna, a stamtąd do Florencji i Wenecji w celu rozwijania talentu rzeźbiarskiego. Po zerwanych przez narzeczoną zaręczynach oraz odrzuconych uczuciach do Marii z Nesselrodów Kalegris schronił się w Berlinie. Właśnie tam, w 1846 roku, uwięziono go z powodów politycznych, co spowodowało pogorszenie jego stanu zdrowia. Podróżując przez Brukselę, trafił do Rzymu – tam również prowadził bujne życie towarzyskie, przyjaźnił się np. z Zygmuntem Krasińskim. Od 1849 roku przebywał w Paryżu, wspierając polską emigrację – Juliusza Słowackiego czy Fryderyka Chopina. Pomimo wielu prób literackich (pisywał do „Gońca Polskiego”), recenzje były bezlitosne – samotnik z natury i z powodu narastających problemów zdrowotnych, postanowił zmienić otoczenie i z namową hrabiego Władysława Zamoyskiego po trzymiesięcznym rejsie dotarł do Stanów Zjednoczonych. Pracował tam w studiu graficznym, jednak informacja o wybuchu wojny krymskiej spowodowała, że powrócił do Europy. Początkowo przebywał w Londynie, gdzie nadal próbował swoich sił jako rysownik, po czym powrócił ponownie do Paryża. Tamże opublikował kilka utworów, angażował się w formowanie powstania styczniowego i planował wydanie Vade-mecum. Postępująca ślepota, głuchota i gruźlica nie pozwoliły mu spełnić tych planów. Umieszczony w Domu św. Kazimierza na paryskich peryferiach zmarł w nędzy 23 maja 1883 roku. Kunszt literacki odkrył w nim Zenon Miriam Przesmycki, który rozpoczął publikowanie dzieł Norwida w 1911 roku, ukazały się m.in. dramaty Pierścień Wielkiej Damy, czyli Ex-machina Durejko (1872), Kleopatra i Cezar (1878), nowele „Ad leones!” (1883), Archeologia (1866) czy poematy Promethidion. Rzecz w dwóch dialogach z epilogiem (1851), Fortepian Szopena (1863–1864).

Cyprian Kamil Norwid - wiersze, utwory, poezja