Maria Konopnicka

Maria Konopnicka - biografia

Maria Konopnicka to polska nowelistka i poetka, uważana za jedną z najwybitniejszych przedstawicielek okresu realizmu. Była także tłumaczem i krytykiem literackim. Urodziła się 23 maja 1842 roku w Suwałkach, jako córka Józefa Wasiłowskiego i Scholastyki z Turskich. Pierwsze lata swojego życia spędziła w Suwałkach, a w 1849 roku, w wieku siedmiu lat, przeniosła się wraz z rodzicami do Kalisza, gdzie zamieszkali w pałacu Puchalskich. Pięć lat później matka Marii zmarła, pozostawiając dziewczynkę pod opieką ojca. Był on człowiekiem wykształconym - prawnikiem, patronem Trybunału Cywilnego i obrońcą Prokuratorii Generalnej. Wychowywał swoją córkę zgodnie z wiarą chrześcijańską i zaraził ją miłością do literatury. W latach 1855 - 1856 Maria uczyła się w Warszawie, na pensji u sióstr Sakramentek. Tam też zaprzyjaźniła się z Elizą Pawłowską, znaną później jako Orzeszkowa, która pozostała jej przyjaciółką do końca życia.

W 1862 roku poetka poślubiła Jarosława Konopnickiego herbu Jastrzębiec, z którym wyjechała następnie do jego rodzinnego Bronowa. Rok później, w 1863 roku, emigrowali do Drezna, ale już w 1864 roku powrócili do Polski. W ciągu następnych dziesięciu lat Maria urodziła ośmioro dzieci (dwoje zmarło). W tym czasie, mimo braku wsparcia ze strony męża jej literackich zainteresowań, Konopnicka debiutowała w 1870 roku w czasopiśmie Kaliszanin utworem W zimowy poranek. Rok później w Tygodniku Ilustrowanym ukazał się cykl jej wierszy W górach.

Sprzedaż zrujnowanego folwarku i udany debiut tomiku „W górach pozwoliły Marii Konopnickiej w 1876 roku rozstać się z mężem, ponieważ, jak sama później pisała, nie mogła znieść ograniczeń, które ten jej narzucał. W 1877 roku poetka wraz z dziećmi przeniosła się do Warszawy. W stolicy podjęła pracę jako korepetytorka i rozwijała swoją twórczość literacką. Ze względu na swój poliglotyzm zajęła się także tłumaczeniami (władała takimi językami jak francuski, niemiecki i rosyjski, w późniejszych latach nauczyła się także angielskiego, włoskiego i czeskiego).

Kolejne lata swojego życia Maria Konopnicka przeznaczyła na własny rozwój, dzieci wspierając raczej tylko finansowo i korespondencyjnie. W 1878 roku Maria Konopnicka rozpoczęła swoją działalność jako działaczka społeczna, a w 1882 roku podróżowała do Austrii i Włoch. W następnych latach (1884 – 1886) pracowała w redakcji pisma dla kobiet Świt. Zmiany społeczne odnotowywała w nowelkach i powieściach pisanych głównie dla dzieci i młodzieży: O Janku Wędrowniczku (1893), O krasnoludkach i sierotce Marysi (1896), Mendel Gdański (1890). Konopnicka w 1886 roku poznała malarkę Marię Dulębiankę, która stała się jej wieloletnią przyjaciółką (lub, według niektórych źródeł, partnerką życiową). Odbywały razem wiele podróży, m. in. do Austrii, Niemiec czy Francji, a w 1903 roku zamieszkały razem w dworku w Żarnowcu, który Konopnicka otrzymała w darze narodowym. Poetka oddawała się tu w dalszym ciągu swojej twórczości – tamże w 1908 roku wydała najbardziej patriotyczny z wszystkich utworów – pieśń Rota.

Maria Konopnicka zmarła z powodu zapalenia płuc 8 października 1910 w sanatorium we Lwowie. Pochowana została trzy dni później na Cmentarzu Łyczakowskim, w Panteonie Wielkich Lwowian. W jej pogrzebie brało udział około 50 000 osób.

Maria Konopnicka – twórczość

Twórczość poetki była bardzo różnorodna i obejmowała takie gatunki literackie jak wiersze, nowele, szkice, teksty krytycznoliterackie i publicystyczne, reportaże czy utwory dla dzieci. Maria Konopnicka w swoich działach zawierała protest przeciwko niesprawiedliwości społecznej i złemu traktowaniu kobiet, cechował je także patriotyzm i sentymentalizm. Mimo popularności jej dzieł (także za czasów autorki), twórczość poetki często poddawana była ostrej krytyce i publicznym polemikom. Jej przeciwnikami był zwłaszcza kler polski, który zarzucał Konopnickiej bluźnierstwo ze względu na związek z Marią Dulębianką.

Maria Konopnicka - twórczość

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności.
ROZUMIEM