Teofil Lenartowicz

Biografia

Przyszedł na świat 27 lutego 1822 roku w Warszawie jako członek rodziny szlacheckiej herbu Pobóg. W 1847 roku opublikował debiutancki poemat Pierwsze przedstawienie Hamleta w czasopiśmie „Dziennik Mód Paryskich”. Rok później rozpoczął pracę nad tomikiem poezji Polska ziemia (w obrazkach), który ostatecznie ukończył w 1850 roku. Pisał i redagował do czasopism „Dzwon Literacki” i „Biblioteka Warszawska”. Należał do elity kulturalnej zwanej cyganerią warszawską, wspierał także ruch Entuzjastów i Entuzjastek. Za udział w konspiracji i Wiośnie Ludów był ścigany i musiał uciekać do Drezna. Przez kilka lat zmieniał miejsce pobytu – Drezno, Paryż i Florencja. Pełnił funkcję członka honorowego Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Wykładał literaturę słowiańską. Wśród jego dzieł na wyróżnienie zasługują poematy i tomiki poezji: Mały światek (1851), Gladiatorowie (1857), Bitwa racławicka (1859) oraz Echa Nadwiślańskie (1872). Zmarł 3 lutego 1893 roku we Florencji.

Teofil Lenartowicz - wiersze, utwory, poezja