Jan Kasprowicz

Biografia

Urodził się 12 grudnia 1860 roku w Szymborzu, obecnej dzielnicy Inowrocławia. Jego dzieciństwo związane jest z legendą o cudownym uzdrowieniu. Legenda głosi, że podobnie jak nasz wieszcz Adam Mickiewicz, doznał cudownego ozdrowienia ze śmiertelnej choroby w wieku młodzieńczym. Jego matka powiązała to z boską wolą, swoją religijnością i cudowną mocą obrazu św. Walentego. Literacko zadebiutował jako nastolatek - napisał utwór Bądź Polką. Studiował w Lipsku i Wrocławiu na kierunkach filozofia i literaturoznawstwo. Za pierwszy opublikowany i datowany wiersz uznaje się Do Gopła (1877). W 1886 ożenił się ze starszą od siebie Teodozją Szymańską, związek przetrwał jednak raptem parę miesięcy. Za działalność socjalistyczną był najpierw dwukrotnie aresztowany, a następnie skazany na pół roku więzienia przez władze pruskie. Po wyjściu z więzienia przeprowadził się do Lwowa, gdzie należał do elity kulturalno-artystycznej. W 1898 roku powstał rozpoczynający etap symbolizmu tomik poetycki Krzak dzikiej róży w Ciemnych smreczynach. Do dziś „Krzak dzikiej róży” jest uznawany za jedno z największych osiągnięć polskiego modernizmu. W 1899 roku przeżył śmierć swojej żony Jadwigi z Gąsowskich, poślubionej w 1893. Po kryzysie w życiu prywatnym i twórczym, podczas którego napisał m.in. Ginącemu światu (1901), Salve Regina (1902) czy Chwile (1911), odzyskał nadzieję dzięki małżeństwu z młodziutką Marią Bunin. Od 1923 roku mieszkał w ukochanych Tatrach, a dokładniej mówiąc zajmował willę Harenda w okolicach Zakopanego. Poza twórczością literacką zajmował się krytyką, szczególnie upodobawszy sobie poezję. Zmarł 1 sierpnia 1926 roku w Zakopanem.

Jan Kasprowicz - wiersze, utwory, poezja

Jan Kasprowicz - interpretacje