Życie o! życie

Życie o! życie
To droga nić,
Do której mistrza potrzeba,
Aby z niej prządkę
Złocistą wić
I na niej wznieść się do nieba!

Niebo o! niebo
To jasny dzień,
Gdzie słońce w wianku zórz gości;
To zbiorowisko
Wiosennych tchnień,
Związanych węzłem miłości.

Miłość o! miłość —
To rajski kwiat,
Wyrosły w przeczystem sercu,
To złud anielskich
Uroczy świat,
To róża w świeżym kobiercu.

Niechaj-że wszyscy
W mistrzowską dłoń
Uchwycą złote przędziwo
I aniołami
Na niebios błoń
Wznoszą się żywo — a żywo!...


Czytaj dalej: Księga ubogich - I - Jan Kasprowicz