Konstanty Ildefons Gałczyński

Biografia

Urodzony 23 stycznia 1905 roku w Warszawie. Pod koniec tegoż roku na świat przyszedł również jego brat Zenon, który zmarł jako dziecko. Rodzina zmuszona była do ucieczki z polskich terenów i znalazła się w Moskwie, gdzie przebywali do 1918 roku. Wtedy też przyszły poeta zmienił miejsce zamieszkania z powrotem na Warszawę, rozpoczynając studiowanie filologii angielskiej i klasycznej. W 1923 roku zadebiutował w czasopiśmie „Kwadryga”, z którym związał się podczas edukacji studenckiej. Należał do grupy poetyckiej o tej samej nazwie. Najbardziej charakterystyczną częścią jej publicystyki było krytykowanie konkurencyjnego Skamandra (w skład którego wchodzili Julian Tuwim, Antoni Słomiński, Jan Lechoń, Jarosław Iwaszkiewicz i Kazimierz Wierzyński), a w szczególności praktyki artystycznej Tuwima. Grupę „Kwadryga” charakteryzował eklektyzm scalający kult pracy, moralizatorstwo oraz niezgodę na nierówności społeczne. Prócz Gałczyńskiego należeli do niej: Lucjan Szenwald, Władysław Sebyła czy założyciel Mieczysław Bibrowski. Po krótkiej działalności w Kwadrydze, poeta oddał się pisaniu – publikował m.in. w czasopismach „Tęcza”, „Bluszcz”, „Prosto z Mostu”. Od 1931 roku pełnił obowiązki attaché kulturalnego w Berlinie. Kolejnymi miejscami pobytu były: Wilno, Warszawa i Anin. Podczas drugiej wojny światowej został powołany do wojska i walczył podczas kampanii wrześniowej, za co złapano go do niewoli radzieckiej, a następne przekazany Niemcom, którzy wysłali go do obozu jenieckiego. Po uwolnieniu mieszkał w Brukseli oraz Paryżu. Po powrocie do Polski przebywał w Krakowie i Szczecinie – tam też założył Klub 13 Muz mający na celu promowanie i inicjowanie wydarzeń kulturalnych na Pomorzu Zachodnim. W 1946 roku powołał Teatrzyk Zielona Gęś, czyli satyryczne miniatury dramatyczne, które ukazywały się w tygodniku „Przekrój”. Jego najważniejsze dzieła powstały pod koniec życia: Zaczarowana dorożka (1948), Ślubne obrączki (1949), Wielkanoc Jana Sebastiana Bacha (1950), Kronika olsztyńska (1952), Pieśni (1953). W latach pięćdziesiątych pisał utwory socrealistyczne, za co został potępiony przez kolegów po fachu. Przeżył trzy zawały. Na skutek powikłań po ostatnim zmarł 5 grudnia 1953 roku w Warszawie.

Konstanty Ildefons Gałczyński - wiersze, utwory, poezja

Konstanty Ildefons Gałczyński - interpretacje