Jan Lechoń

Biografia

Przyszedł na świat jako Leszek Serafinowicz 13 marca 1899 roku w Warszawie. Już w szkole podstawowej pisywał utwory literackie. Zadebiutował jako Jan Lechoń w 1912 roku tomikiem Na złotym polu, który ukazał się dzięki wsparciu ojca. Dwa lata później wydał kolejny – Po różnych ścieżkach dedykowany Leopoldowi Staffowi. Rozpoczął studia filologiczne na Uniwersytecie Warszawskim, których nigdy nie ukończył. W czasach studenckich angażował się w działalność kulturalną – należał do grupy literackiej Skamander, założył kawiarnię artystyczną Pod Picadorem na warszawskim Nowym Świecie, gdzie spotykała się wspomniana organizacja oraz założony przez niego kabaret Pikador, a także redagował czasopismo „Pro Arte et Studio”. Wojnę polsko-bolszewicką spędził w Biurze Prasowym Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego. Następnie zarządzał Związkiem Zawodowym Literatów Polskich oraz pełnił funkcję sekretarza generalnego PEN Clubu. W 1920 roku ukazał się jego pełnoprawny debiut Karmazynowy poemat. W następnym roku, pomimo uznania krytyki, poeta podjął się próby samobójczej. Z powodu tego wydarzenia, tłumionego biseksualizmu i poczucia niemocy twórczej znalazł się w szpitalu psychiatrycznym oraz kolejnych placówkach sanatoryjnych. Od 1926 roku redagował czasopismo „Cyrulik Warszawski”, od 1930 roku piastował urząd attaché kulturalnego paryskiej ambasady polskiej. Na emigracji wspierał działania Polonii – zarówno w Paryżu, jak i w następnych miejscach pobytu, czyli Brazylii (przebywał tam z zaprzyjaźnionym Julianem Tuwimem) i w Stanach Zjednoczonych – tam też założył Polski Instytut Nauk i Sztuk. Przez całe życie był aktywnym twórcą – wydał m.in. poetyckie tomiki: Srebrne i czarne (1924), Siedem grzechów głównych (19), Lutnia po Bekwaru (1942), Aria z kurantem (1945), Marmur i róża (1954) oraz prozę fabularną i eseje. Przez kilka lat regularnie pisywał dziennik, w którym odnotowywał nie tylko swój pogarszający się stan psychiczny, ale też obserwacje na temat współczesnej kultury i życia na emigracji. Niestety narastająca depresja doprowadziła poetę do drugiej, udanej, próby samobójczej – zginął 8 czerwca 1956 roku w Nowym Jorku, na skutek wyskoku z dwunastego piętra hotelu.

Jan Lechoń - wiersze, utwory, poezja