Bolesław Leśmian

Bolesław Leśmian - biografia

Bolesław Leśmian urodzony jako Bolesław Lesman 22 stycznia 1877 w Warszawie, sam jako datę urodzin podawał rok 1878. Pochodził z inteligenckiej żydowskiej rodziny, która tradycje humanistyczne nosiła od pokoleń – część ze strony matki skupiała się na zawodzie prawniczym, z kolei familia ojca – księgarskim. Po śmierci matki ojciec przyszłego poety ponownie wziął ślub, wcześniej jednak zmienił wyznanie na rzymskokatolickie. Innymi znanymi postaciami należącymi do jego rodziny byli: kuzyn Jan Brzechwa – poeta i pisarz oraz wuj Antoni Lange, pisarz i filozof. To właśnie ten ostatni zaproponował młodemu pisarzowi zmianę pisowni nazwiska na „Leśmian”.

Bolesław Leśmian czasy dzieciństwa spędził pod opieką autorytarnego ojca wraz z nową rodziną w Kijowie. Również tam pod przymusem rodziciela rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Świętego Włodzimierza. Debiutował na łamach czasopisma „Wędrowiec” w 1895 roku. Po uzyskaniu wyższego wykształcenia przeniósł się do Warszawy. Po zaaklimatyzowaniu się postanowił wyruszyć w podróż. Najpierw odwiedził region niemiecki, następnie skierował się do Francji. Podczas paryskiego okresu wydał dwie serie wierszy napisanych w języku rosyjskim – Zołotoje Runo oraz Wjesy. Choć emocjonalnie był związany z malarką Celną Sunderland, podczas wojaży ożenił się z Zofią Chylińską, także malarką. Publikował sporo rozpraw, artykułów oraz recenzji zarówno literackich, jak i teatralnych. Dzięki przyjaźni z Zenonem „Miriamem” Przesmyckim wszedł w skład czasopisma „Chimera”, do którego również tworzył artykuły. Miriam był elementem łączącym Leśmiana z polskimi modernistami, czego wpływ można zauważyć w zmienionej estetyce jego poezji. Współpracował z Teatrem Artystycznym w Warszawie.

W 1912 roku ukazał się debiut Bolesława Leśmiana – tomik poetycki Sad rozstajny. Niestety nie odniósł sukcesu, dlatego też rok później postanowił wydać dwa cykle baśni arabskich napisanych dla najmłodszych odbiorców. Klechdy domowe oraz Przygody Sindbada Żeglarza (1913) stanowią dzisiaj klasykę literatury dziecięcej. W tym samym roku na rynku wydawniczym pojawiły się przetłumaczone przez poetę Opowieści nadzwyczajne Edgara Allana Poego (1913), które okrasił przedmową. Po zakończeniu pierwszej wojny światowe przeniósł się do Hrubieszowa, gdzie pełnił obowiązki rejenta. W 1920 roku opublikował tomik Łąka, lecz i tym razem krytyka nie odnotowała tego faktu. W tymże cyklu Leśmian pokazał się jako zdolny uwodziciel – jego erotyki przepełnione są zmysłowością, ale i silnym egzystencjalizmem.

W 1922 roku przeprowadził się z rodziną do Zamościa, w którym prowadził notariat. Był nieufny, szczególnie po upozorowanym przez jego pracownika włamaniu i kradzieży, co miało dla poety tragiczne skutki – musiał oddać z własnej kieszeni ponad dwadzieścia tysięcy złotych. Ponadto niedocenienie przez krytykę i napięcie wojenne wywoływało niezgodę na otaczający świat, frustrację i agresję. W swoich utworach uciekał więc albo w wymyślone, idylliczne i baśniowe światy, albo w ironizujące spojrzenie oceniające rzeczywistość. Często stosował neologizmy, wprowadzając je do użycia w mowie potocznej – bezżałoba, najcalszość, zniszczota, zaniedyszeć. Wśród tej grupy wyrazów, zwanej leśmianizmami, warto odnotować znaczące imiona nadawane bohaterom liryków: Dusiołek, Srebroń czy Znikomek. W 1936 roku ukazał się zbiór filozoficznych ballad zatytułowany Napój cienisty. Od 1933 roku należał do Polskiej Akademii Literatury. Kilka lat później zmienił miejsce zamieszkania na Warszawę. Tam też zmarł 5 listopada 1937 roku. Pośmiertnie wydany został ostatni tomik Dziejba leśna (1938). Wiele lat po śmierci poety krytycy docenili charakterystyczny i nowatorski sposób pisania epigona Młodej Polski, a nawet zdecydowali się na przybliżenie czytelnikom nieopublikowanych wcześniej utworów takich jak: Zdziczenie obyczajów pośmiertnych (1994).

Bolesław Leśmian - twórczość

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności.
ROZUMIEM