Przyczynek do statystyki

Ten wiersz jest autorstwa Wisława Szymborska.

Na stu ludzi


wiedzących wszystko lepiej
- pięćdziesięciu dwóch;


niepewnych każdego kroku
- prawie cała reszta;


gotowych pomóc,
o ile nie potrwa to długo
- aż czterdziestu dziewięciu;


dobrych zawsze,
bo nie potrafią inaczej
- czterech, no może pięciu;


skłonnych do podziwu bez zawiści
- osiemnastu;


żyjących w stałej trwodze przed kimś albo czymś
- siedemdziesięciu siedmiu;


uzdolnionych do szczęścia
- dwudziestu kilku najwyżej;


niegroźnych pojedynczo, dziczejących w tłumie
- ponad połowa na pewno;


okrutnych,
kiedy zmuszą ich okoliczności
- tego lepiej nie wiedzieć
nawet w przybliżeniu;

mądrych po szkodzie
- niewielu więcej
niż mądrych przed szkodą;


niczego nie biorących z życia oprócz rzeczy
- czterdziestu,
chociaż chciałabym się mylić;


skulonych, obolałych i bez latarki w ciemności
- osiemdziesięciu trzech
prędzej czy później;


godnych współczucia
- dziewięćdziesięciu dziewięciu;


śmiertelnych
- stu na stu.
Liczba, która jak dotąd nie ulega zmianie.