„Szewcy. Naukowa sztuka ze «śpiewkami» w trzech aktach” to dramat Stanisława Ignacego Witkiewicza, znanego jako Witkacy, pisany w latach 1927–1934 i opublikowany pośmiertnie w 1948 roku w Krakowie. Jest to ostatni zachowany dramat autora i jedno z najważniejszych dzieł w jego dorobku. Utwór ma charakter polityczny, groteskowy i katastroficzny, a zarazem pozostaje związany z Witkacowskimi koncepcjami artystycznymi, opartymi na deformacji rzeczywistości, mieszaniu stylów i burzeniu tradycyjnych zasad dramatu. Autor wykorzystuje elementy farsy, groteski, absurdu, satyry politycznej oraz dyskusji filozoficznej. Pełny tytuł utworu podkreśla jego przewrotny charakter, ponieważ określenie „naukowa sztuka” kontrastuje z chaotycznym, prowokacyjnym i celowo niejednorodnym sposobem przedstawienia świata. „Szewcy” zawierają również liczne nawiązania do polskiej tradycji literackiej, szczególnie do „Nie-Boskiej komedii” Zygmunta Krasińskiego, „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego oraz „Promethidiona” Cypriana Kamila Norwida.
Najważniejszym tematem „Szewców” jest mechanizm rewolucji oraz przemian prowadzących do powstawania kolejnych systemów władzy. Witkacy przedstawia społeczeństwo, w którym następują po sobie przewroty związane z różnymi grupami i ideologiami, lecz żadna z nich nie prowadzi do trwałej wolności ani rozwiązania problemów jednostki. W dramacie pojawiają się między innymi szewcy z Sajetanem Tempe na czele, prokurator Scurvy, księżna Irina Zbereźnicka-Podberezka, Dziarscy Chłopcy, Hiper-Robociarz oraz Towarzysze X i Abramowski. Poszczególne grupy można wiązać z kapitalizmem, faszyzmem, komunizmem oraz technokratyczną wizją całkowicie zorganizowanego społeczeństwa. Autor nie przedstawia jednak prostego programu politycznego, lecz krytycznie odnosi się do wszystkich systemów prowadzących do podporządkowania jednostki zbiorowości. Szczególne znaczenie ma motyw pracy, która początkowo jest dla szewców źródłem wyzysku i cierpienia, a po odebraniu im możliwości wykonywania zawodu staje się przedmiotem obsesyjnego pragnienia. Kolejne rewolucje pokazują natomiast, że zdobycie władzy zmienia dawnych buntowników w nową grupę uprzywilejowaną.
„Szewcy” wyrażają charakterystyczny dla twórczości Witkacego katastrofizm, związany z obawą przed zanikiem indywidualności, mechanizacją życia i powstaniem jednolitego społeczeństwa pozbawionego potrzeb metafizycznych. Autor ukazuje świat, w którym rozwój cywilizacji i kolejne rewolucje nie prowadzą do wyzwolenia człowieka, lecz do coraz większej uniformizacji i podporządkowania systemowi. Ważnymi elementami dramatu są także nuda, poczucie pustki, nienasycenie, samotność oraz utrata sensu istnienia. Groteskowy język bohaterów łączy filozoficzne rozważania z kolokwializmami, wulgaryzmami, neologizmami i parodią języka politycznego. Prapremiera „Szewców” odbyła się 12 października 1957 roku w Teatrze Wybrzeże w Sopocie w reżyserii Zygmunta Hübnera, jednak przedstawienie szybko zostało zdjęte z afisza przez cenzurę. W kolejnych dekadach dramat wielokrotnie powracał na polskie sceny, między innymi w inscenizacjach Jerzego Jarockiego i innych wybitnych reżyserów. Obecnie „Szewcy” są uznawani za jedno z najważniejszych dzieł polskiego dramatu XX wieku oraz istotny przykład literackiej refleksji nad rewolucją, totalitaryzmem i zagrożeniami wynikającymi z podporządkowania człowieka zbiorowym ideologiom.