„Podróże z Herodotem” to książka nonfiction Ryszarda Kapuścińskiego, wydana w 2004 roku. Autor splata własne doświadczenia reporterskie z lekturą „Dziejów” Herodota, traktując je jako przewodnik po świecie i historię pierwszego „reportera”. Książka łączy autobiografię z esejem o kulturach i pamięci zbiorowej, a także z refleksją nad warsztatem opisu rzeczywistości. Kapuściński przedstawia Herodota jako „człowieka drogi” oraz rzecznika wolności, wskazując na trzy porządkujące idee jego dzieła: prawo odwetu, nietrwałość ludzkiego szczęścia i nieuchronność przeznaczenia.
Narracja toczy się równolegle w teraźniejszych podróżach autora i w antycznych opowieściach. Kapuściński relacjonuje pierwsze wyjazdy do Indii i Chin (z barierą językową i kontrolą tłumacza Li), a następnie kolejne misje w Afryce: Egipt, Sudan, Kongo, Etiopię, Tanzanię, Algierię, Senegal. Wydarzenia współczesne konfrontuje z epizodami z Herodota: wojny grecko-perskie, dzieje Krezusa, Cyrusa, Dariusza i Kserksesa. Książka pokazuje, że historia istnieje w wielu wersjach, bo ludzie pamiętają to, co chcą pamiętać; poznawanie Innego staje się zaś drogą do samopoznania. Efektem jest medytacja nad czasem, relatywizmem świadectw i etosem reportera.