Interpretacja

Dusiołek

Autor wiersza Bolesław Leśmian
Interpretacja stworzona przez: Zuzanna W.

Wiersz "Dusiołek" pochodzi z tomiku Łąka, który został wydany w 1920 roku. Przed napisaniem utworu, autor zebrał szereg ciekawych informacji, które pomogły stworzyć dzieło literackie. Cały utwór powstał na podstawie informacji o ludowych wierzeniach, które istniały na początku 19 wieku. Stworzył wiersz kierując się liryką pośrednią, i zastosowując również w nim dychotomie. Znajdziemy w nim elementy fantastyki i dobrego humoru. Język w zwrotkach nie zawsze brzmi poetycko, występują wyrazy, pochodzące z gwary chłopskiej, jak na przykład: splunął, jęzorem i tak dalej, i tym podobnie. B. Leśmian lubował język polski pochodzący z niższej klasy, czy też jego korzenie, gdzie to ludzie dopiero kształcą go. Świat przedstawiony w "Dusiołku" jest przedstawiony oczami poety, jak, i odczucia, i myśli swojej filozofii chce on opisać i zamknąć w tym właśnie dziele literackim. Zafascynowany ludową kulturą, językiem, mogąc czerpać z niej, jak z źródełka swoje inspiracje i tworzyć nowe wersy, nowe zwrotki.

Tematem wiersza jest Bajdała, zwykły bajkopisarz, który czerpie inspiracje z natury. Chce on beztrosko poleżeć na łące, jednak myśli na swoje problemy i próbuj je w jakiś sposób rozwiązać, określa je swoim Dusiołkiem.

Tytuł wskazuje na postać z wiersza, która nieustannie coś psoci. Jednak nie jest to postać prawdziwa. Postać, która jest przyczyną wielu zmartwień, które człowiek dusi w sobie. Tytuł ujmuje cały wiersz, biorąc pod pryzmat tekst wiersza. Postać opisana czasownikiem, a nie przymiotnikiem.

Cytując fragment: „Wylazł z rowu Dusiołek,...”
„Trzebać było kopytem Dusiołka potrącić”
„Trzebać było rogami Dusiołka potrącić”

Widać tu również, że tytułowy bohater ma być w jakiś sposób zniszczony, a bajkopisarz z nim walczy na szereg sposobów, zwraca się również do Boga o to dlaczego Dusiołek istnieje. Porównuje go do przestarzałej baby. Rola jaka odgrywa Dusiołek w tytule to pokazanie codziennych trosk ludzi, które przyćmiewają radość i beztroskie życie.

Podmiot liryczny - Bajdała, zwykły prosty chłop, który prowadzi ze sobą swoje zwierzęta.
Wiersz składa się z 11 zwrotek. Każda zwrotka to 4 wersy. Pierwsze dwa wersy rymują się ze sobą, następne dwa wersy również, jednak rymują się już w inny sposób. Przykłady:
1. Bajdała – zagrzała,
2. wołu – pospołu,
3. Bajdale - upale,
4. lasem – obcasem,
5. tobołem – wołem,
6. mlasną – zasnął.
Ostatnie trzy zwrotki rozpoczynają się od wersu : Rzekł Bajdała (…).

Zwrotki te opisują jak Bajdała idzie i nagle ma zamiar się zdrzemnąć, trzymając przy sobie szkapę i woła. Podczas drzemki śnią mu się cierpienia, problemy jakie chce odpędzić, i przez to obwinia woła i szkapę by mu pomogły, a nie chcą, jak również ma pretensje do Boga, że stworzył złą stronę, życia beztroskiego. Uważa w ten sposób, że nie powinien żyć, tak jak dotychczas. Utwór ten opisuje krótki epizod, jaki następuje podczas wiosny, gdzie to można swobodnie rozciągnąć swe kości na zielonej trawce, i pod wpływem promieni słonecznych spokojnie zdrzemnąć się na łączce, świeżej i suchej ziemi.

Leksykalne środki to archaizmy, i przykładem są tu określenia jak:
1. Bajdała,
2. tyleż tędy, co wszędy,
3. przystojność,
4. półbabek,
5. tyli.
Onomatopeja:
1. warkło,
2. trzasło,
3. jękiem.
Porównania:
1. Jak ten kruk,
2. jak półbabek z łoża,
3. jak chłop przez sen beczy.
Animizacja (ożywienie):
1. Słuchajta, wszystkie wierzby
Personifikacja (uosobienie):
1. „Rzekł Bajdała do szkapy”
2. „rzekła Bajdała do wołu”
Hiperbola:
1. O, rety – olaboga!
2. Jeszcze musiał takiego zmajstrować Dusiołka?
Epitet:
1. z żabia ślimaczy,
2. Podogonie zaś z łynia.

Komentarze

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności.
ROZUMIEM