*** (Czarna jak noc gondola)

Autorem wiersza jest Antoni Lange

Czarna jak noc gondola — w noc ciemną i czarną,
Niby sen po bazaltach kanałowych sunie:
Jej sedia — rzekłbyś — w czarnym zasnuta całunie,
Zda się kryć jakąś zbrodnię słodką a bezkarną.

Dwoje ludzi w gondoli, tam! Ogniowe błyski
Lśnią im w oczach.. Tu cały świat dla nich zamknięty.
Tu jest niebo. I cóż im zmroki i odmęty?
Słychać pocałowania, szepty i uściski.

Niewidzialni dla ludzkich jadowitych oczu!
W obłąkanej się łodzi kryje ludzi dwoje —
I z ust swych wzajem czerpią najsłodsze napoje:
Noc czarna mi się w srebrnym rozlewa przeźroczu.

I tylko jeden niemy świadek — barcajuolo
Wie, co znaczy to czarne ukryte widziadło,
Płynące przez kanału szerokie zwierciadło —
I wizje ironiczne w głowie mu swywolą.

O ślepi kochankowie z sercem rozpalonem,
Ta woda — to wiodący w zagrobowe pola
Styks; mogiłą zaś wasza miłosna gondola.
I łódką Charonową, a jam jest Charonem!


Czytaj dalej: Pytanie (Co nas złączyło?)