„Obrona Sokratesa” (gr. Apología Sōkrátous) to dialog filozoficzny autorstwa Platona, powstały w IV wieku p.n.e., przedstawiający mowę obronną Sokratesa wygłoszoną podczas procesu w Atenach w 399 roku p.n.e. Utwór należy do najważniejszych źródeł dotyczących życia i śmierci filozofa oraz stanowi część tzw. dialogów sokratejskich opisujących jego ostatnie dni. Tekst opisuje wystąpienie Sokratesa przed ateńskim sądem, gdzie został oskarżony o bezbożność oraz demoralizowanie młodzieży. W dialogu Platon rekonstruuje przebieg procesu, przedstawiając argumenty filozofa, jego polemikę z oskarżycielami – Meletosem, Anytosem i Lykonem – oraz refleksje dotyczące prawdy, mądrości i moralności.
Dzieło składa się z trzech części: właściwej mowy obronnej, reakcji Sokratesa na werdykt sądu oraz jego ostatnich słów po ogłoszeniu wyroku. Filozof odpiera zarzuty, twierdząc, że jego działalność polegała na zadawaniu pytań i ujawnianiu niewiedzy ludzi uchodzących za mędrców. Podkreśla, że prawdziwa mądrość polega na świadomości własnej niewiedzy, co wyraża słynne stwierdzenie „wiem, że nic nie wiem”. Sokrates nie próbuje wzbudzać litości sędziów ani rezygnować ze swoich przekonań, dlatego zostaje uznany za winnego i skazany na karę śmierci. W końcowej części utworu filozof przyjmuje wyrok z godnością, podkreślając, że śmierci nie należy się obawiać, ponieważ może być ona albo spokojnym snem, albo przejściem do innego świata. „Obrona Sokratesa” jest jednym z najważniejszych tekstów filozofii starożytnej i stanowi klasyczny przykład refleksji nad wolnością myśli, odpowiedzialnością moralną oraz rolą filozofa w społeczeństwie.