„Wspomnienia wojenne 22 IX 1939–5 IV 1945” to zapiski, których autorką jest Karolina Lanckorońska. W trakcie II wojny światowej zetknęła się zarówno z Sowietami, jak i z hitlerowcami, działała w konspiracji i w Polskim Czerwonym Krzyżu, trafiła też do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück. Jest narratorką swoich wspomnień, pojawia się w nich także wiele postaci związanych z wydarzeniami, w które Lanckorońska zaangażowała się podczas wojny.
Spis treści
To główna bohaterka oraz narratorka „Wspomnień wojennych”. Była polską historyczką, wykładała na uniwersytetach, między innymi na Uniwersytecie Lwowskim, z którego ją zwolniono podczas II wojny światowej. We wspomnieniach nie poświęca sobie zbyt wiele uwagi jako osobie, bardziej skupia się na opisaniu swoich działań, a także wydarzeń, których doświadczyła. W momencie wybuchu wojny wykładała historię sztuki na Uniwersytecie Lwowskim. Kiedy została zwolniona, podjęła decyzję o wstąpieniu do Związku Walki Zbrojnej i o działaniu w konspiracji. Działała także w Polskim Czerwonym Krzyżu, a następnie również w Radzie Głównej Opiekuńczej. Poświęciła się pomocy innym, między innymi bardzo interesowała ją kwestia dożywiania więźniów. W tym celu jedzie między innymi do Stanisławowa, gdzie zostaje aresztowana.
Po pobycie w tamtejszym więzieniu zostaje przewieziona do Lwowa, a stamtąd z kolei do więzienia w Berlinie. Lanckorońska posiadała bowiem informacje dotyczące egzekucji profesorów lwowskich, które uzyskała, gdy przesłuchiwał ją Hans Krüger. Wspiera ją w tym Walter Kutschmann, lwowski gestapowiec, który dowodził plutonem wykonującym egzekucję lwowskich uczonych.
Lanckorońska trafia także do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück, gdzie ma zapewnione dobre warunki, jednak woli przebywać z innymi więźniarkami. Zostaje sztubową bloku, próbuje pracować w szpitalu obozowym, wykłada w tajemnicy historię. Robi wszystko, co tylko może, by pomóc innym, chociaż mogłaby żyć w lepszych warunkach niż inne więźniarki. Wspiera też kobiety, na których przeprowadza się eksperymenty medyczne. Zostaje uwolniona w kwietniu 1945 roku, wyjeżdża wtedy najpierw do Genewy, a potem do Włoch, gdzie wciąż działa, by uwolnić kolejne więźniarki z obozu.
To szef gestapo i komendant więzienia w Stanisławowie, gdzie działa Lanckorońska. Aresztuje kobietę i przesłuchuje ją. Drażni go jej dumna postawa. Przyznaje się przed nią do odpowiedzialności za mord na lwowskich profesorach, a ona później staje się świadkiem w jego procesie. Człowiek o wyjątkowo okrutnym charakterze.
To dowódca lwowskiego gestapo. Dowodził plutonem, który dokonał rozstrzelania profesorów lwowskich. Dzięki informacjom od Lanckorońskiej doprowadza do rozpoczęcia procesu Krügera.
To rektor Uniwersytetu Lwowskiego. Najpierw zostaje zwolniony ze swojej pozycji, potem znika, a następnie okazuje się, że zamordowało go gestapo.
To ksiądz, a także przyjaciel Lanckorońskiej. Dobrowolnie udał się wraz z jedną grupą wywożonych osób transportem prosto w głąb Rosji.
To przełożony Lanckorońskiej z okresu jej działalności w Związku Walki Zbrojnej. Zwrócił uwagę na to, że jej nazwisko przeszkadza w działaniu w konspiracji.
To specjalista od literatury angielskiej. Przyjaźnił się z Lanckorońską w okresie jej pobytu w Krakowie.
To działaczka Polskiego Czerwonego Krzyża, którą Lanckorońska poznała podczas osadzenia w berlińskim więzieniu.
To lekarka osadzona w Ravensbrück, starająca się zachować etykę lekarską w obozowych warunkach.
To obozowa pielęgniarka, która przekazała Lanckorońskiej informacje na temat eksperymentów medycznych w obozie w Ravensbrück.
To uczennica Lanckorońskiej. Zabito ją w ostatniej egzekucji Polek, która miała miejsce w Ravensbrück.
To przyjaciel Lanckorońskiej, pomógł ją uwolnić z obozu.
To brat Lanckorońskiej, który czekał na nią w Genewie.
Aktualizacja: 2026-05-17 12:07:25.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.