„Hrabia Monte Christo” to najsłynniejsza powieść autorstwa Aleksandra Dumasa, najczęściej uznawana za najważniejszą pozycję w jego bogatym dorobku. Przedstawia ona historię Edmunda Dantesa, mężczyzny, który ze względu na zawiść swoich towarzyszy spędził wiele lat osadzony w więzieniu, a następnie przybrał nową tożsamość tytułowego hrabiego.
Edmund Dantes to główny i tytułowy bohater powieści „Hrabia Monte Christo”. Można go także określić mianem bohatera dynamicznego, który zmienia się w trakcie trwania akcji powieści, a wręcz przybiera całkowicie nową tożsamość.
Początkowo czytelnik poznaje Edmunda Dantesa jako siedemnastolatka, który pracuje na „Faraonie”, statku należącym do pana Morrela. W związku z tym, że Dantes poradził sobie z trudną sytuacją na morzu, Morrel postanawia awansować go na kapitana. Dantes to człowiek bystry i energiczny, który potrafi sobie radzić w trudnych sytuacjach. Wykazuje się optymizmem i pogodą ducha, przez co da się go lubić i wzbudza też szacunek u swoich towarzyszy, jednak nie u wszystkich. Awans chłopaka i jego sukces sprawiają, że niektóre osoby z jego otoczenia postanawiają odebrać Dantesowi to, co udało mu się osiągnąć jego pracą.
Edmund Dantes nie przewiduje problemów, cieszy się swoim szczęściem, a swoją żoną postanawia uczynić pochodzącą z Kastylii Mercedes, swoją ukochaną. Dantes jest także bardzo przywiązany do swojego ojca i stara się nim opiekować. Louis Dantes to najważniejsza osoba w życiu syna. Edmund zawsze stara się żyć uczciwie i dobrze. Kiedy umiera kapitan „Faraona”, Dantes zgadza się spełnić jego ostatnią wolę. Nie ma pojęcia, że życzliwość wpędzi go w kłopoty, ostatnie życzenie kapitana sprawia, że Edmund miesza się w kwestię uwięzienia Napoleona, jego próby powrotu do władzy, a także w intrygi bonapartystów. Edmund wchodzi bowiem w posiadanie listu napisanego przez jednego ze zwolenników cesarza, zatem zostaje oskarżony o sprzyjanie im. List to podstawa intrygi Danglarsa oraz Fernanda, a także Villeforta, do ojca którego list jest skierowany. Wiadomość ta i donos sprawiają, że planujący podróż do Paryża Dantes zostaje aresztowany, a następnie bez procesu i bez wyroku zostaje osadzony w twierdzy If, czyli w ciężkim więzieniu politycznym.
Dantes w celi przechodzi przez różne fazy godzenia się ze swoją sytuacją. Początkowo targa nim gniew i żywi pewność, że niedługo sytuacja się wyjaśni, a on sam wyjdzie na wolność i wróci do ukochanej, zabrano go bowiem prosto z ich przyjęcia zaręczynowego. Mijają jednak kolejne lata, a gniew Dantesa słabnie, zamiast tego ogarnia go rezygnacja. Edmund modli się, ale ostatecznie próbuje targnąć się na swoje życie poprzez zagłodzenie się. Powstrzymuje go przed tym spotkanie ojca Farii z sąsiedniej celi. Dantes korzysta z tej znajomości, uczy się od duchownego i dzięki niemu zaczyna rozumieć, kto zaplanował intrygę, przez którą trafił do więzienia. Dantes jest wiernym przyjacielem Farii, planują razem ucieczkę, ale plany te krzyżuje wylew duchownego. Dantes pozostaje lojalny i pielęgnuje towarzysza aż do samej jego śmierci, co świadczy o jego sile charakteru. Następnie wciela w życie sprytny plan ucieczki i owija się w całun ojca, udając, że to on jest zmarłym. W ten sposób wydostaje się z ciężkiego więzienia. Faria opowiada mu wcześniej o ukrytym skarbie, który Edmund odnajduje na wyspie. Wówczas też staje się hrabią Monte Christo i Sindbadem Żeglarzem.
Edmund wolność zawdzięcza zatem swojemu sprytowi, determinacji i niezachwianej odwadze. Siła woli pozwala mu też dopłynąć do brzegu oraz związać się z przemytnikami, co pozwala mu ocalić życie. Potem zaś Dantes poświęca się zemście, jaką chce wywrzeć na ludziach, którzy zrujnowali mu życie i wtrącili do więzienia. Zemsta staje się wówczas jego nadrzędnym celem, któremu podporządkowuje wszystkie swoje plany.
Edmund plecie misterną intrygę, wchodząc w środowisko dawnych towarzyszy, wielokrotnie pomagając ludziom i zdobywając w ten sposób ich wdzięczność i zaufanie. Pomaga między innymi Morrelowi i Haydée. We Francji w sposób bardzo subtelny wplątuje w intrygę Danglarsa i innych ludzi odpowiedzialnych za jego nieszczęście. Dzięki temu stopniowo doprowadza każdego z nich do klęski, która jest jego zemstą. Dantes nie jest brutalny w tym, co robi, nie stawia na przemoc, unika również krzywdzenia osób niewinnych. Ci, którzy potrzebują pomocy, dostają ją od niego, tak jak Mercedes i jej syn. Monte Christo nie dokonuje zemsty osobiście, działa zakulisowo, a najczęściej doprowadza do tego, że jego wrogowie sami działają na swoją szkodę. Kiedy to mu się udaje, uznaje, że jego zemsta się spełniła, zatem wyjawia swoją tożsamość i porzuca towarzystwo wrogów, by rozpocząć nowe życie. Mija też jego miłość do Mercedes, a zamiast tego żywi uczucia do Haydée, ocalonej i uwolnionej niewolnicy.
Dantes to osoba, której zabrano jej życie, okradziono go z tego, co do niego należne. Wcześniej optymistyczny chłopak zmienia się w zgorzkniałego mężczyznę, który kieruje się zemstą. Nie przekracza jednak jej granic i wycofuje się po dokonaniu zemsty. Czas sprawił, że Dantes stał się człowiekiem spokojnym i cierpliwym, nie zatracił też swojej dobroci.
Aktualizacja: 2026-02-25 14:18:59.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.