„Trans-Atlantyk” to jedna z najważniejszych powieści w dorobku Witolda Gombrowicza. Opiera się ona na jego własnych doświadczeniach, czyli emigracji z Europy do Argentyny tuż przed wybuchem II wojny światowej. W dziele pojawia się wielu bohaterów, w tym sam Gombrowicz.
Spis treści
To narrator i główny bohater powieści, który nosi to samo imię i nazwisko co jej autor. Nie powinno się jednak uważać go za samego Gombrowicza, gdyż nie jest to powieść autobiograficzna, a bohater nie jest tożsamy z autorem. Witold w momencie wybuchu II wojny światowej przebywał w Buenos Aires w Argentynie, gdzie dopłynął tytułowym transatlantykiem „Chrobrym”. Nie zamierzał wracać do ogarniętej wojną Europy, co narażało go na krytykę ze strony rodaków. Może on zostać przez nich uznany za bluźniercę, nie jest bowiem przywiązanym do Polski patriotą. Woli być obserwatorem i krytykiem wydarzeń niż ich uczestnikiem. Dostrzega wiele absurdów w zachowaniach rodaków na obczyźnie i nie wierzy w ich autentyczność.
To spotkany w Argentynie były, emerytowany major, człowiek dumny i honorowy do tego stopnia, że są to dla niego wartości ważniejsze nawet od życia syna. To typowy Polak. Gdy w trakcie zabawy dowiaduje się od Gombrowicza, że Gonzalo uwodzi jego syna, Ignacego, wyzywa obcokrajowca na pojedynek. Kiedy jednak Gonzalo w trakcie starcia ratuje mu syna, major mu wybacza. W domu Gonzala Gombrowicz uświadamia mu, że pojedynek sfingowano, co sprawia, że Tomasz chce zabić syna – uważa bowiem, że tylko w ten sposób oczyści swój honor. Tomasz przypomina tu zatem biblijnego Abrahama.
To syn Tomasza i wyjątkowo przystojny młodzieniec. Przyciąga tym uwagę Gonzala, który próbuje go uwieść. Ignacy chce się cieszyć życiem, mimo iż jego ojczyzna kona po drugiej stronie oceanu. Niektórzy traktują jego postawę jak zdradę. Ignacy bierze udział w sfingowanym pojedynku.
To Portugalczyk, Metys, a także osoba homoseksualna, przez Gombrowicza określana jako „puto”. Gonzalo jest wyjątkowo bogaty i ekscentryczny, a czas spędza na uwodzeniu młodych chłopców. Jest człowiekiem inteligentnym, ale także podstępnym.
To Polacy, którzy są właścicielami spółki, w której zostaje zatrudniony Witold. Panowie pozostają nierozłączni, ale nieustannie kłócą się o drobiazgi i wystosowują wobec siebie pozwy. Zostali wciągnięci do Związku Kawalerów Ostrogi. Baron oferował Gombrowiczowi posadę sekretarza, był dumny i kapryśny. Pyckal był z kolei chamski i prymitywny, posuwał się do przemocy i strofowania innych wspólników. Ciumkała jest opisywany jako życiowa fajtłapa i oferma, zwykła niezdara, ale ratuje Gombrowicza przed pobiciem. Wszyscy są ze sobą skonfliktowani.
To minister, który reprezentuje Polskę poza jej granicami. Jest niezwykle przewrażliwiony na punkcie zachowywania odpowiednich pozorów. Wydaje się dystyngowany i wyniosły, ma też silne poczucie własnej wyższości, jednak potrafi porozumiewać się niemal wyłącznie frazesami.
To wieloletni mieszkaniec i rezydent Argentyny, a także znajomy Gombrowicza.
To starszy i łysiejący pracownik biura spółki należącej do Barona, Pyckala i Ciumkały.
To radca ministra, który naśladuje jego postawę.
Aktualizacja: 2026-01-07 11:23:12.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.