Moja bohema interpretacja

Autorem opracowania jest: Adrianna Strużyńska

Utwór Arthura Rimbauda „Moja bohema” opisuje życie artysty-włóczęgi, który nie dba o dobra materialne. Autor przedstawił kontrast między ubogim życiem, a bogactwem swojej wyobraźni.

Spis treści

Moja bohema - geneza

Burzliwe życie Arthura Rimbauda urosło do rangi legendy i stało się symbolem buntu, przeciwko przyjętym normom społecznym. Francuski poeta wywoływał liczne skandale, co było związane między innymi z jego orientacją. Rimbaud jest więc zaliczany do grona poetów wyklętych. Już jako nastolatek, poeta uciekał z domu i popadł w uzależnienie od alkoholu. Zasłynął również z burzliwego związku z innym poetą - Paulem Verlainem. Rimbaud jest uznawany za prekursora dekadentyzmu, awangardy oraz modernizmu. Utwór „Moja bohema” powstał podczas podróży do Belgii, kiedy poeta po raz drugi uciekł z domu, aby cieszyć się wolnością. Wiersz przedstawia wzorzec modernistycznego poety.

Moja bohema - analiza utworu

Utwór ma formę sonetu, często spotykaną na wczesnym etapie twórczości Rimbauda. Składa się więc z dwóch strof czterowersowych oraz dwóch strof trzywersowych. Został napisany piętnastozgłoskowcem. Pojawiają się rymy w układzie: abba cddc eef ggf. Poeta zastosował tradycyjny podział na część opisową (zwrotki pierwsza i druga) oraz filozoficzno-refleksyjną (zwrotki trzecia i czwarta). Sonet należy do liryki bezpośredniej, podmiot liryczny ujawnia swoją obecność. Świadczy o tym zastosowanie czasowników w pierwszej osobie liczby pojedynczej i odpowiednich zaimków („włóczyłem się”, „szedłem”, „widziałem”, „me je­dy­ne por­t­ki”). Osoba mówiąca jest artystą, włóczęgą, który nie dba o dobra materialne, dopóki może tworzyć. Ze względu na wątki biograficzne, można utożsamiać ją z autorem. Utwór został napisany prostym językiem, przypominającym mowę potoczną. Tematyka oraz słownictwo kontrastują z wysoką formą sonetu.

Warstwa stylistyczna utworu jest rozbudowana. Pojawiają się liczne epitety („po­dar­tych kie­sze­niach”, „sze­ro­ką dziu­rę”, „sze­lest słod­ki”, „do­bre wie­czo­ry wrze­śnio­we”, „rosa kro­pli­sta”, „fan­ta­stycz­nych cie­ni”, „zdar­te­go ka­ma­sza”), metafory („blu­zie, co już nie­ziem­ską pra­wie była blu­zą”, „na Wiel­kiej Nie­dźwie­dzi­cy mia­łem swą obe­rżę, a od mych gwiazd na nie­bie pły­nął sze­lest słod­ki”, „krąg fan­ta­stycz­nych cie­ni ro­sły tłu­my”, „sto­pę ma­jąc przy ser­cu, z zdar­te­go ka­ma­sza”), porównania („gło­wę, jak moc­ne wino, rosa kro­pli­sta mi ra­sza”, „jak gdy­bym lirę trą­cał, wy­cią­ga­łem gumy”) oraz wykrzyknienia („Oh! la la! co za mi­łość wi­dzia­łem w ma­rze­niach!”). Podmiot liryczny kieruje swoje słowa do muz, pojawiają się apostrofy („Sze­dłem pod nie­bio­sa­mi, wier­ny ci o Muzo!”). Zastosowano również kolokwializmy („portki”).

Moja bohema - interpretacja wiersza

Wiersz stanowi zapis beztroskiej włóczęgi, która wiązała się z ubóstwem, ale też nieograniczoną wolnością. Podmiot liryczny bez goryczy wypowiada się na temat braku pieniędzy i zaniedbania. Ma na sobie dziurawe spodnie, podartą bluzę i sfatygowane buty. Ten fakt nie ma jednak znaczenia, ponieważ poeta posiada bogatą wyobraźnię. Podmiot liryczny wypowiada się o swojej powierzchowności z humorem i dystansem. Nie czuje skrępowania swoim ubóstwem, ponieważ dobra materialne nie mają dla niego najmniejszego znaczenia. Posiada tylko to, co jest niezbędne do przetrwania. Jego otoczenie, mimo że składa się ze zwyczajnych elementów, nabiera cech magicznych. Osoba mówiąca zachwyca się blaskiem gwiazd i tajemniczymi cieniami. Można domyślać się, że nocuje pod gołym niebem, gwiazdozbiór Wielkiej Niedźwiedzicy jest jej oberżą. Podmiot liryczny żyje dla poezji. Jego wierna towarzyszka to jedna z muz, greckich bogiń sztuki i nauki. Mężczyzna żyje, aby tworzyć i spełniać swoje marzenia, a nie zdobywać bogactwo. Nie cierpi z powodu samotności, ponieważ potrafi cieszyć się wolnością i niezależnością. Podmiot liryczny nie snuje planów na przyszłość, chce jak najlepiej spędzić chwilę obecną. Nie dba też o opinię otoczenia, pozostaje wierny wyznawanym przez siebie wartościom.

Natura jest dla poety przyjazna. Rosa przypomina mu wykwintne wino, gwiazdy stanowią źródło światła, a cienie inspirują, zamiast budzić lęk. Zwyczajne rzeczy ulegają poetyckiej transformacji, stają się niesamowite. Osoba mówiąca podczas reperowania zniszczonych butów, czuje się jakby grała na lirze. Utwór kończy wymowny obraz stopy przy sercu. Podmiot liryczny przedstawia środowisko artystów-włóczęgów, którzy nie przestrzegają konwenansów oraz żyją wyłącznie sztuką, całkowicie ignorując dobra materialne. Jak wskazuje tytuł, Rimbaud tworzy obraz własnej bohemy. Nie przebywa w kręgu innych, podobnych sobie artystów. Podejmuje samotną wędrówkę, w której towarzyszą mu tylko gwiazdy i poezja. Artysta jest prawdziwym indywidualistą, nie potrzebuje nawet innych poetów. Podmiot liryczny żyje według własnych zasad, nie pytając nikogo o opinię. Rimbaud stworzył sylwetkę wędrownego poety-cygana, naśladowaną przez kolejnych artystów, nie tylko we Francji, ale na całym świecie.


Czytaj dalej: Statek pijany interpretacja

Komentarze