„Wieża” to opowiadanie Gustawa Herlinga-Grudzińskiego poruszające egzystencjalne tematy cierpienia i samotności, przedstawione w formie szkatułkowej narracji. Składa się z trzech przeplatających się historii: współczesnej opowieści narratora, który odkrywa książkę de Maistre’a, XIX-wiecznej historii trędowatego Lebrosso, zamieszkującego samotnie wieżę w Aoście, oraz losów nauczyciela z Sycylii, który po stracie rodziny nie potrafił odnaleźć sensu życia i popełnił samobójstwo. Opowiadanie łączy elementy reportażu i klasycznej powieści psychologicznej, ukazując różne sposoby radzenia sobie z cierpieniem – od zwątpienia po duchowe ukojenie w religii.