„Wielki rybak” to dzieło autorstwa amerykańskiego pisarza Lloyda Cassela Douglasa. Określa się je jako powieść historyczną, a powstała ona w roku 1948. Akcja rozgrywa się na terenach Palestyny, Arabii oraz Italii w okresie I wieku, kiedy to między innymi rządził król Herod. Opisane zostają w niej losy jednego z uczniów Jezusa, Szymona Piotra, który został powołany nad Jeziorem Galilejskim i zginął męczeńską śmiercią w Rzymie. Wiążą się one z historią Fary, dziewczyny o pochodzeniu żydowskim i arabskim, która wyrusza ze swojej ojczyzny w celu dopełnienia zemsty na ojcu, który porzucił jej matkę.
Spis treści
Powieść łączy w sobie motywy historyczne, biblijne oraz literacką fikcję, budując rozległy obraz wydarzeń z epoki Jezusa z Nazaretu. Ukazuje je przez pryzmat wewnętrznej przemiany Szymona Piotra oraz burzliwych losów Fary, czyli córki arabskiej księżniczki Arnon i żydowskiego władcy Antypasa.
Król Arabii, Aretas, zawiera sojusz polityczny z Herodem, planując małżeństwo swojej jedynej córki, Arnon, z jego synem, Antypasem. Związek ten ma zapewnić pokój między zwaśnionymi ludami w obliczu zagrożenia ze strony Rzymu, jednak zamiast tego przynosi cierpienie. Arnon darzy uczuciem Zendiego, lojalnego sługę swego ojca. Po ślubie trafia do Jerozolimy, gdzie żyje w poczuciu zniewolenia, a Antypas zdradza ją, romansując z Herodiadą. Upokorzona kobieta wraca z córką Farą do ojczyzny, gdzie po śmierci Aretasa władzę przejmuje Zendi. Ten dobrze traktuje dawną ukochaną, oddaje jej część swych ziem, a Arnon może żyć spokojnie.
Fara dorasta i staje się silna oraz mądra, ćwiczy jazdę konną i biegle włada greką, a to dzięki lekcjom Jony, greckiej niewolnicy, którą podarował matce jej ojciec. Mimo to ma problemy ze względu na swoje mieszane pochodzenie. Dziewczynka dorasta naznaczona tragedią wzgardzonej matki, budując w sobie nienawiść do ojca i jego ludu. W dniu dwunastych urodzin publicznie ślubuje zemstę na Antypasie i jego potomkach. Nikt jednak nie bierze tego przyrzeczenia na poważnie.
Fara chce być wierna swojej przysiędze, ale jej matka choruje. Dziewczyna pielęgnuje ją aż do ostatniego momentu. Po śmierci matki Fara opuszcza dwór, ścina warkocz, wkłada męski strój i rusza w podróż. Tak zaczyna się jej droga ku oczyszczeniu duchowemu. Podczas wędrówki przez pustynię słucha nauk Jana Chrzciciela, który nawołuje do pokuty i zapowiada nadejście Mesjasza. Gdy Jan odkrywa jej tożsamość i dostrzega drzemiący w niej gniew, kieruje ją do Nazaretu, aby spotkała Jezusa, cieślę, którego słowa mogą uleczyć jej duszę. Tłumaczy jej też, w jaki sposób powinna bezpiecznie podróżować.
W tym samym czasie w Galilei mieszka Szymon, czyli rybak znad Jeziora Galilejskiego, człowiek ponury, impulsywny, prostolinijny, pełen dumy i energii. Do jego domu trafia młodzieniec Józef, którym w rzeczywistości jest przebrana Fara, szukająca schronienia. Z biegiem czasu staje się świadkiem przemiany Szymona – z porywczego człowieka w ucznia Jezusa, powołanego słowami o byciu „rybakiem ludzi”. To właśnie do jego domu trafia Fara, gdzie opiekuje się nią Hanna, teściowa Szymona i matka jego zmarłej żony Abigail. Po pewnym czasie Fara czuje się tam na tyle bezpiecznie, że wyznaje, kim naprawdę jest. Dawid pomaga jej zatrudnić się w pałacu, by ułatwić jej dokonanie zemsty na ojcu.
Fara, ukrywająca się pod imieniem Estera, zaczyna wsłuchiwać się w nauki Jezusa i obserwować jego cuda, czyli uzdrowienia, wypędzanie demonów oraz wskrzeszanie umarłych. Spotkanie z nim staje się dla niej momentem przełomowym, a dziewczyna pojmuje, że zemsta nie przyniesie ukojenia, a prawdziwa moc tkwi w przebaczeniu i miłości. Równocześnie Antypas pogrąża się w moralnym upadku. W jego pałacu dochodzi do egzekucji Jana Chrzciciela, którego głowa zostaje przyniesiona przez Salome jako nagroda za taniec.
Równocześnie mają miejsce poszukiwania prowadzone przez Woldiego, młodego Araba zakochanego w Farze. Po jej zniknięciu wyrusza na poszukiwania, przemierzając różne krainy, spotykając Rzymian, uczonych i kupców. Z czasem dowiaduje się, że Fara żyje i podąża za Jezusem, co budzi w nim podziw oraz potrzebę wewnętrznej przemiany.
Podczas święta Paschy wjazd Jezusa na osiołku, entuzjazm tłumów i zazdrość kapłanów prowadzą do dramatycznego wydarzenia, czyli pojmania, procesu przed Piłatem i ukrzyżowania. Piotr, ogarnięty lękiem, trzykrotnie wypiera się mistrza, lecz później głęboko tego żałuje. Po zmartwychwstaniu Jezusa staje się jednym z głównych filarów rodzącej się wspólnoty wiernych.
W momencie zesłania Ducha Świętego Piotr wraz z innymi uczniami doświadcza mistycznego przeżycia, gdyż nad ich głowami pojawia się ogień, a oni zaczynają mówić różnymi językami, głosząc dobrą nowinę. To początek chrześcijaństwa, które z niewielkiej grupy przekształca się w ruch obejmujący tysiące wyznawców, choć jednocześnie spotyka się z narastającym sprzeciwem i prześladowaniami.
Równolegle Fara powraca do Arabii, gdzie po śmierci Zendiego kraj pogrąża się w chaosie. Piotr przybywa tam, by szerzyć wiarę i nieść uzdrowienie, lecz jego nauki napotykają opór. W wyniku intryg oraz walk o władzę Woldi zostaje ogłoszony królem i jednoczy plemiona. W tym czasie Piotr udaje się do Rzymu, gdzie mimo prześladowań głosi Ewangelię i wspiera wspólnotę wiernych. W ten sposób na tych ziemiach rodzi się chrześcijaństwo, a Piotr staje się jego głosicielem.
Piotr trafia do więzienia w Rzymie, a jego przyjaciel Mencjusz bez powodzenia próbuje go ocalić. W noc poprzedzającą egzekucję apostoł doświadcza wizji anioła, który odpowiada na jego pytanie o Królestwo Boże. Nadejdzie ono, gdy świat pogrąży się w mroku i ponownie zatęskni za światłem, lecz już teraz istnieje w sercach ludzi wiernych miłości i prawdzie. Następnego dnia Piotr spokojnie przyjmuje śmierć. Ma wizję, a w niej obraz Jezusa stojącego na wzgórzu, który spogląda na świat, przemawia i czeka na swoich wiernych.
Był początek lata nad południowymi górami Arabii. Wcześniej, podczas zimy, na tę krainę spadły niezwykle obfite opady śniegu. Mieszkańcy niepokoili się, że być może nadejdzie czas głodu. Wszyscy się przemieszczali, tylko namiot króla stał tam, gdzie zawsze. Mieszkańcy wiedzieli, że król wraz ze swymi podatkami jest niezbędny, cechował się bowiem siłą oraz odwagą, dzięki czemu radził sobie z wieloma skłóconymi plemionami.
Obecnie panował król Aretas, który był bezwzględny i sprawiedliwy. Kochali go wszyscy, zwłaszcza jego córka Arnon, której matka już nie żyła. Króla kochał też stary nauczyciel króla, starzec imieniem Kedar, a także jego dwunastu doradców, zwłaszcza Ilderan, przewodniczący Rady Królewskiej. Wierzono, że młody Zendi, syn Ilderana, zostanie mężem Arnon.
Do króla Aretasa pewnego dnia przybywa poselstwo wysłane przez żydowskiego króla Heroda. Przynosi ono propozycję pilnego spotkania władców w sprawach państwowych. Jest to dziwna sytuacja, która zastanawia Aretasa do tego stopnia, że Arnon pyta, czy ojca coś martwi. Ten zaś potrzebuje samotności i udaje się po radę do Uderana. Arnon w tym czasie zastanawia się, czy ma to coś wspólnego z posłańcem, który do nich przybył. Wreszcie ojciec wraca i wyjaśnia córce, że chodzi o wiadomość od Heroda. Była ona zaskakująca, gdyż Arabowie i Żydzi sąsiadowali ze sobą i handlowali, jednak już od wieków dzieliła ich niezgoda. Tłumaczono to tradycją o Abrahamie, Hagar, Izmaelu, Sarze oraz Izaaku. To z ich potomków następnie powstali Arabowie oraz Żydzi. Arnon jednak cieszy się z tej propozycji i mówi, że ojciec zawsze chciał znaleźć się w Petrze, mieście, w którym mają się odbyć rozmowy z Herodem. Aretas chce się tam udać, chociaż z Jerozolimy do Petry jest daleko, gdyż wierzy, że to ważna sprawa.
Rozmowy faktycznie odbywają się po dwóch tygodniach w Petrze, greckim mieście położonym na ziemiach żydowskich. Tam Herod ostrzega Aretasa na temat planów inwazji Rzymu i Tyberiusza. Proponuje mu w tej sytuacji przymierze, które ma umocnić ślub. Jego syn Antypas ma zostać mężem Arnon, córki Aretasa. Arnon kocha Zendiego, ale król myśli o całym państwie, zatem poświęca uczucia swojej córki, tak jak Herod zmusza Antypasa do małżeństwa.
Arnon nie miała zbyt wiele czasu na rozmyślania poświęcone temu, co ją czekało, gdyż każdego dnia posłańcy przybywali do Jerozolimy. Planowano ślub, jednak Arnon wciąż nie mogła zapomnieć Zendiego. Dziwiły ją też żydowskie obyczaje poświęcone ceremonii, różniące się od tego, co praktykowano wśród Arabów. Jedną z ostatnich radości Arnon była przyjaźń z królową Mariamne. Arnon wypatrywała jej i wypytywała swoją służącą Nefti o to, czy królowa przybyła. Aretas wcześniej odesłał też taktownie Zendiego do dalekiego Koryntu. Arnon pożegnała go w obecności ich ojców. Wreszcie nadjechał też król Herod wraz z Antypasem, a Arnon obawia się, że w ceremonii nie weźmie udziału żadna kobieta. Aretas wydaje wieczorem ucztę dla Heroda, a Arnon zostaje przedstawiona narzeczonemu. Jerozolima powoli dusiła Arnon, która wychowała się poza miastem i tęskniła za przyrodą. Źle się czuła każdego ranka, ale przypisywała to dolegliwościom ciążowym. Mariamne dotrzymywała jej towarzystwa. Dawała jej matczyną miłość, której Arnon wcześniej nie zaznała. Arnon coraz lepiej poznaje też żydowskie obyczaje, przykładowo te związane z postem czy Dniem Pojednania. Mariamne prosi ją, by zwracała się do niej „matko”. Chce też wiedzieć, czy książę źle traktuje swoją żonę. Arnon mówi jedynie, że rzadko go widuje. Arnon prosi o chociaż krótką wizytę w domu. Dowiaduje się jednak, że ma mieszkać w Galilei. W międzyczasie przychodzi na świat córka Arnon i Antypasa.
Mąż Arnon zajmuje się głównie planowaniem budowy pałacu w Galilei, ale nic nie mówi o tym żonie. Antypas myśli o tym, jak brakuje mu odpowiedniego towarzystwa w Galilei. Przybywa jednak do niego Marek Warus. Rozmawiają o tym, że Antypas chce swoją córkę nazwać Esterą, na cześć żydowskiej królowej. Planuje ją też wychować na Żydówkę, chociaż jest ona w połowie Arabką.
Antypas widzi się z matką, a ta pyta go, czy widział się już z Arnon. Ten tłumaczy się, że najpierw wolał zobaczyć własną matkę. Marianme mówi mu, że martwi ją fakt, iż Antypas tak zaniedbuje żonę. Antypas wymawia się tym, że był zajęty wznoszeniem pałacu. Kłóci się z matką o imię swojej córki. Arnon nazwała bowiem dziecko Fara i Marianme mówi mu, że tak właśnie będzie nazywać wnuczkę. Uważa bowiem, że Arnon nie musi liczyć się ze zdaniem męża po licznych zniewagach, jakich doznała z jego strony. Okazuje się, że przybył poseł od króla Aretasa. Antypas nie ma zamiaru zabiegać o przebaczenie Arabów. Antypas spotyka się też z Herodem, który jest na niego wściekły. Denerwuje go to, że jego potomkowie nie spełniają pokładanych w nich oczekiwań. Herod oskarża Antypasa o złe traktowanie żony. Okazuje się, że Aretas żąda powrotu córki do Arabii. Antypas ma jechać z nią. Ten protestuje, ponieważ zamierzał jechać do Rzymu.
Antypas zabiera zatem żonę do Arabii, a także do Rzymu, gdzie jednak Arnon nie czuje się dobrze. Dodatkowo wychodzi tam na jaw fakt, że Antypas ma romans z Herodiadą. W obliczu tej sytuacji Arnon decyduje się wrócić do Arabii wraz z niewolnicą Joną. Zabiera też ze sobą Filipa, brata Antypasa. Antypas zaczyna mówić o rozwodzie, natomiast Aretas planuje wyprawę odwetową. Wtedy jednak śmierć Heroda i agonia Acherlaosa odsuwają zemstę w czasie. Ponadto umiera też Aretas, a na tron po nim wstępuje Zendi.
Zendi część uzyskanych skarbów oddał Arnon, dzięki czemu zyskał uznanie w oczach Arabów. Fara mogła nosić królewskie godło na sztandarach. Antypas mieszkał zaś ze swoją kochanką w Galilei. Odbywały się zebrania Rady Królewskiej, a w jej namiocie wywieszono papirus z przysięgą zabicia Antypasa, jednak nikt nie składał na nim podpisów. Sam Antypas żyje spokojnie w Galilei. Arnon i Fara wciąż znajdują się pod troskliwą opieką Zendiego. Nie bolało jej to, że Antypas dalej żył, miała już bowiem dość nieszczęścia i śmierci. Nadeszło lato, w trakcie którego ludziom wiodło się bardzo źle, cierpieli z powodu niedostatku. Uznano, że początek niedoli miał miejsce w przymierzu Żydów i Arabów. Z tego powodu Arnon traciła kolejnych przyjaciół. W tym czasie Fara dorastała, była piękna, uzdolniona, opanowała jazdę konną, a Jona uczyła ją greki. Odczytała nawet dla Zendiego pewien ważny pergamin zapisany po grecku. Mówiono o niej jednak, że jest Żydówką, przez co ludzie odsuwają się od niej. Arnon odwiedza jej przyjaciółka Kitra, a także jej synek, Woldi, który przyjaźni się z Farą. Fara dyskutuje z Joną o niewolnictwie i o tym, gdzie znajduje się dom kobiety.
Arnon zdradza Farze prawdę dotyczącą małżeństwa z jej ojcem. Fara jest oburzona tym, że nikt nie ukarał Antypasa za jego grzechy. Kiedy zostaje wyprawiona uczta z okazji jej dwunastych urodzin, Fara publicznie składa przysięgę zemsty, co początkowo oburza dwór, ale z czasem ten niepokój znika. Fara zaczyna darzyć Woldiego uczuciami, ale nie podoba się to rodzicom chłopaka. Pragną oni bowiem zajmować pozycje w Radzie, a pochodzenie Fary zdecydowanie temu nie sprzyja. Arnon pewnego dnia umiera, a wtedy Fara ścina swoje włosy, wkłada męski strój i ucieka z domu. Woldi bez powodzenia próbuje jej szukać przez całą noc.
Fara martwi się o Woldiego, ale Saidi, jej gniada klaczka, niesie ją wciąż dalej. Myślami wciąż wraca do choroby i śmierci matki, którą tak długo pielęgnowała. Myśli też o tym, że ucieczka była lepszym rozwiązaniem niż powiedzenie Woldiemu, że przez jej pochodzenie nigdy nie będą mogli być razem.
Fara podróżuje w męskim przebraniu i tak trafia do pewnej gospody. Tam spotyka dwóch Rzymian, Aulusa i Tima, którzy dyskutują o proroku Janie i możliwości jego aresztowania. To interesuje dziewczynę do tego stopnia, że jedzie na płaskowyż, gdzie Jan wygłasza swoją groźną i poruszającą mowę. Mówi on o nadejściu Pomazańca-Mściciela. O świcie klacz Fary niespodziewanie znika. Jan nazywa dziewczynę córką, czym zyskuje jej zaufanie. Prorok chce odwieść dziewczynę od zemsty, ale ta nie odpuszcza, zatem kieruje ją do Nazaretu. Tam ma ona odbyć rozmowę z cieślą imieniem Jezus, który jest zapowiedzianym Pomazańcem. Jan udziela też Farze wskazówek dotyczących bezpiecznej podróży, ponieważ wyraźnie było widać, że jest kobietą. Dodatkowo za przebieranie się mogło czekać ją więzienie.
Dzień zaczynał się na zachodnim wybrzeżu Jeziora Galilejskiego, gdzie pracowały załogi Wielkiego Rybaka Szymona, złożone z trzech okrętów. Lubiany w okolicy Jan przyprowadza skatowanego Józefa, który zbiegł z karawany. Zostaje mu udzielone schronienie. Rybacy z drwiną odnoszą się do opowieści Jana o Cieśli z Nazaretu i dokonanych przez niego cudach. Urażony Jan odchodzi wraz ze swoim bratem Jakubem. Szymon wypytuje Józefa o jego przeszłość oraz pochodzenie. W domu teściowa Szymona, Hanna, z którą mieszkał po śmierci młodej żony, odkrywa, że Józef tak naprawdę jest dziewczyną o imieniu Fara lub Estera. Odkrywa to, prosząc o jego ubrania do wyprania. Józef wręcza jej wówczas wytworną, kobiecą bieliznę, niepasującą do jego płci i pochodzenia. Dodatkowo jest to bielizna ozdobiona arabskim godłem. Widzi to też Dawid, ale Hanna prosi go o zachowanie tej informacji w sekrecie. Rozumieją też, że Fara jest w połowie Arabką, a w połowie Żydówką. Hanna daje jej ubrania po swojej zmarłej córce Abigail, żonie Szymona. Fara każe nazywać się Esterą.
Szymon jest wzburzony zasłyszanymi naukami, zatem idzie posłuchać kazania Jezusa. Wygłoszone nauki o Dniu Pojednania, prawdziwym przebaczeniu, a także uzdrowienie chłopca sprawiają, że czuje się wstrząśnięty.
Nadchodzi Dzień Pojednania, a Hanna przeprowadza z Szymonem ważną rozmowę. Dzięki temu zaczyna się domyślać, że Józef tak naprawdę jest Esterą. Szymon żąda od nich wyjaśnień. Estera przedstawia mu wymyśloną historię swojego wuja-kamieniarza z pałacu Antypasa. Udaje bowiem, że szuka swojego krewnego. Tymczasem orszak tetrarchy ma przejechać przez miasto. Szymon ma zamiar udać się do pałacu i proponuje, by Estera poszła z nim. Zachowuje się szorstko, ale speszona Estera podąża za nim.
Hanna odprowadza Esterę do gościńca, gdzie spotykają Dawida, który wie, że jest ona dziewczyną. Tetrarcha wraz z całym dworem jedzie na zimę do Rzymu. W trakcie przejazdu Antypas widzi piękną Esterę, ale Dawid zapobiega dochodzeniu legionisty. Uspokaja też Hannę, że jego interwencja nie będzie miała dla niej żadnych nieprzyjemnych konsekwencji. Estera nie rozumie, dlaczego Dawid się za nią wstawił i kłamał na temat ich pokrewieństwa.
Szymon zmierza do pałacu, a tam mówią mu, że prorok trafił do więzienia. Klaudia doprowadza do jego upicia, a Szymon dowiaduje się, że Jan i Jakub werbują ludzi i wynajęli starą łódź, gdyż zamierzają sami łowić.
Estera coraz bardziej czuje, jak ucieka jej wcześniejsza tożsamość i gubi sama siebie w tych oszustwach, które opowiada innym. Postanawia zatem okazać szczerość osobom, które są jej życzliwe i jej pomagają. Przebywając w domostwie Dawida, wyznaje zatem innym prawdę dotyczącą jej pochodzenia i tego, że jest córką Antypasa. Dawid początkowo nie ułatwia jej tego, ale słucha wyznania dziewczyny. Bardzo podoba mu się fakt, że Fara świetnie posługuje się greckim. Uważa jednak, że Fara wysyła sama siebie na pewną śmierć, próbując dotrzymać złożonej przysięgi. Ostatecznie jednak Dawid decyduje się pomóc dziewczynie. Mówi o możliwości pracy przy zwojach u zarządcy pałacu, Lizjasza. Fara prosi o pomoc tym bardziej, że spaliła za sobą wszystkie mosty i nie ma dokąd wrócić. Fara ma zatem uporządkować i naprawić uszkodzone, greckie papirusy.
Szymon coraz częściej udaje się, by posłuchać kazania Jezusa. Widzi tam tłumy chorych osób, prowadzi też rozmowy z Józefem z Arymatei, któremu pewnego dnia w gniewie odszczekuje pysznie. Szymon staje się także świadkiem uzdrowienia pewnej niewidomej dziewczynki, co zsyła na niego poczucie spokoju.
Estera zdobywa posadę konserwatorki zwojów. Życie w pałacu okazało się przyjemne i ciekawe, a dziewczyna szybko zaprzyjaźniła się z kuchennymi pracownicami. Klaudia oświadczyła nawet, że Fara bardzo się jej podoba. Trzeciego dnia Klaudia zapowiedziała, że idzie do więzienia, by nakarmić tam dzikiego. Estera się wystraszyła, ale Klaudia tłumaczy, że to tylko taki żart, a więzień jest dziki tylko z wyglądu. Anna tłumaczy, że w więzieniu siedzi prorok. Klaudia przygotowuje posiłek i każe Esterze zanieść go do więzienia. Okazuje się, że w celi siedzi Jan, któremu doskwiera brak słońca. Estera od tego momentu często odwiedza go w jego więzieniu. Ten zaś prosi ją, by poszła wraz z Hanną posłuchać kazania Jezusa. Ten wygłasza kazanie o wewnętrznej wolności, które pozwala uspokoić tłum, dochodzi także do uzdrowienia chłopca z kulą. Jan prosi Esterę o spotkanie osobiste z Jezusem i zadaje jej pytania o Pomazańca. O świcie sam Jezus woła z łodzi do Szymona i oznajmia mu, że będzie on łowił ludzi. Zabiera go bowiem nad brzeg Jeziora Galilejskiego. Szymon udaje się za nim i wraca po łódź należącą do Jana.
Fary poszukiwano przez jakieś dwa tygodnie, a potem zrezygnowali wszyscy oprócz Woldiego, który dalej daremnie poszukiwał swojej ukochanej. W związku z tym Zendi oraz Rada zezwolili mu na kontynuowanie jego działań. Wypytywał o nią wszystkich tak długo i szczegółowo, aż wreszcie Jona na jego widok zaczynała po prostu uciekać. Po śmierci Arnon i ucieczce Fary zabrakło jej równowagi duchowej i często wybuchała płaczem. Wszyscy pamiętali o przysiędze Fary, ale nikt nie brał jej na poważnie. Król i Rada zebrali się i naradzili, a potem wezwali Woldiego. Zendi wyjaśnił mu, że poszukiwanie Fary w okolicach zamieszkania Antypasa jest szaleństwem, bowiem Fara nie mogła czegoś takiego dokonać. Uznano, że Fara została pojmana albo zabita. Woldi dostaje pozwolenie na wyjazd w związku z poszukiwaniami. Życzą mu wszystkiego dobrego, ale też uświadamiają, że to jego odpowiedzialność, zatem nikt go nie odszuka i nie przyjdzie mu na ratunek. Radzą mu też, by zrezygnował z tego pomysłu. Dziadek zapewnia jednak, że dostarczy mu pieniądze na podróż. Dziadek trzymał pieniądze w namiocie, gdyż wiedział, że wnuk wyjedzie za ukochaną. Przychodzi Jona, która popiera poszukiwania Woldiego. Daje mu też tajemniczą paczuszkę, w której kryje się warkocz Fary, znak tego, że wyruszyła w męskim przebraniu. Woldi zorientował się w ten sposób, że Jona wie o zaginięciu Fary więcej, niż do tej pory chciała przyznać. Wyrusza zatem w drogę, do końca owładnięty rozpaczą.
Trop prowadzi Woldiego przez Hebron. Następnie chłopak odzyskuje klacz Fary, Saidi, z rąk złodzieja, który ją ukradł. Dociera też do Gazy, gdzie z kolei zaprzyjaźnia się z Rzymianinem o imieniu Mencjusz. Nacierają na nich zbójcy, a młodzieńcy razem odpierają ten atak, a potem, ranni, trafiają z kolei do Minoi. Mencjusz wyznaje, że planuje rejs „Augustą”, na pokładzie której ma się znaleźć także Antypas. Woldi decyduje się jednak ruszyć dalej.
W trakcie wspólnej podróży Mencjusz zajmuje się edukacją Woldiego. Opowiada mu o historii, społeczeństwie, a także o żydowskim Mesjaszu. Razem poznają kapitana Fulwiusza, kapitana Lukana, pod kierunkiem którego żegluje „Augusta”, a także prawnika Atriusza. Wieści o Jezusie docierają już aż do Cezarei, jednak Antypas nie traktuje poważnie problemu i nie interweniuje. Atriusz mówi Woldiemu, by udał się do Dawida ben-Sadoka w Betsaidzie. W Nazarecie kowal imieniem Efraim opowiada mu o dzieciństwie Jezusa, jego marzeniach, odczytaniu proroctwa w synagodze i opuszczeniu miasta.
Dom Jaira miał być miejscem narady dostojników, którzy mówili o Jezusie. Burza i nadchodzące tłumy jeszcze potęgują napięcie. Sparaliżowany młodzieniec dostępuje cudu uzdrowienia. Jezus zaczyna od odpuszczenia jego grzechów, a potem poleca mu, by ten wstał i zaczął chodzić. Powoduje to zamieszanie i oskarżenie o bluźnierstwo, zatem Jair ukrywa Jezusa w bibliotece. Tam słyszy o Królestwie Wolności. Szymon ma odejść, zatem czuje się odrzucony. Wraca zatem do domu Hanny. Teściowa mu tłumaczy, że to odrzucenie to próba przed misją.
Fara wpada prosto w ramiona Woldiego w pałacowej kuchni, młodzieńcowi udało się bowiem odnaleźć ukochaną. Dziewczyna wzrusza się, ale potem uczucie ustępuje i twardo przypomina Woldiemu, że nie mogą być razem ze względu na jej mieszane pochodzenie i konieczność zadbania o jego przyszłość. Z tego powodu Woldi odjeżdża do Cezarei, ale obiecuje, że powróci do Fary na wiosnę. Z Farą odwiedza jeszcze Hannę, która okazuje się chora. Woldi zatem jedzie do lekarza, ale w drodze trafia na tłum zmierzający do Jezusa. Mencjusz w swoim liście opisuje głos Mesjasza i jego słowa dotyczące Światłości. Zaczyna rozumieć, że Jezus rozpala ludzi i przewiduje, jak zareagują na to władze.
Jezus spędza zimę w Kafarnaum, gdzie pracuje jako cieśla, przez co ludzie mu bardziej ufają. Andrzej staje się jego gorliwym i wiernym uczniem, poprawia się też jego relacja z Szymonem, zaś chorująca Hanna słabnie coraz bardziej. Szymon odkłada jednak wciąż decyzję o poproszeniu Jezusa o pomoc, aż wreszcie ten sam uzdrawia kobietę. Wzywa także Farę do modlitwy, a także do dotrzymania ślubowania, jakie złożyła ona Bogu. Zainteresowany Dawid rozmawia z Jezusem na temat prawa, którego nie można znieść, ale trzeba wypełnić, a Szymon walczy z coraz większymi rozterkami duchowymi. Jezus zapowiada, że wygłosi kazania w Kanie i Hammath.
Nadchodzi wiosna, a Estera po obietnicy, jaką złożyła Bogu, rezygnuje z obiecanej zemsty. Czuje z tego powodu wolność. Dziewczyna czeka na zapowiedziany powrót Woldiego, ale on wciąż przebywa w Cezarei, gdzie uwięził go prefekt Sergiusz. Woldi dopuszcza się brawurowej ucieczki, ale zostaje złapany i ponownie uwięziony, a ponadto grozi mu już śmierć. Jezus w tym czasie wraca do Kany, a Piotr obserwuje, jak tłum znieważa starego rabina Ben-Szolema. Jezus wygłasza przypowieść o świecy, a Jair błaga o pomoc dla swojej córki. Nadchodzi wieść o śmierci Szaron, ale to nie zniechęca Jezusa. Wskrzesza ją bowiem, co z kolei pogrąża skargę złożoną przez rabbiego. Uczniowie wieczorem zbierają się, by omówić cud wskrzeszenia, a także sens swojej wiary.
Na dworze Antypasa przebywają zaproszeni Rzymianie, którzy cierpią jednak z powodu nudy. Tetrarcha ma jednak w planach wyprawienie wystawnej uczty. W Kanie Jezus zajmuje się oczyszczaniem trędowatych, jedynie Szymon nie ucieka od niego w tej trudnej chwili. Umacnia to jego pozycję wśród uczniów Mesjasza. Mówi on też Jezusowi, że jest on Synem Bożym, a Chrystus nazywa go Piotrem, czyli opoką. Potem Jezus znowu udaje się do Kafarnaum i zleca Farze opiekowanie się matkami oraz niemowlętami. Ben-Szolem jedzie się poskarżyć do Kajfasza i Annasza po wskrzeszeniu córki Jaira.
Piotr zaczyna dostrzegać piękno młodej Estery. Przyjmuje on też do wiadomości, że to sam Jezus wybrał ją, by wyruszyła razem z nimi. Józef z Arymatei wysłuchuje nauki dotyczącej życia wiecznego. Jezus każe mu rozdać posiadane bogactwa i wyruszyć razem z nim, a książę odchodzi zmartwiony. Estera sprowadza matki na łąkę, ale spotyka się z zazdrością oraz kłótniami. Zwierza się z tego Szymonowi, a ten wyznaje wiarę i radzi jej, by zachowała cierpliwość. Zostaje wygłoszona przypowieść o gościach weselnych, która zdaje się odpowiadać ich dyskusji. W Jerychu celnik Zacheusz spotyka Jezusa, a potem rozdaje cały swój majątek, Mesjasz zaś zapowiada, że wróci do Kafarnaum.
Woldi wciąż pozostaje uwięziony, przychodzi do niego syn prefekta, Feliks. Ma on dla więźnia list od Fary wysłany poprzez Dawida. Z niego Woldi dowiaduje się, że Fara zrezygnowała z zemsty i poszła za Jezusem. Odbywa się uczta u Antypasa, w trakcie której z więzienia zostaje przyprowadzony Jan. Wygłasza on mowę o zmarnowanej szansie pojednania, co doprowadza tetrarchę do prawdziwej wściekłości. Salome wykonuje taniec nago, a potem żąda głowy Jana przyniesionej jej na półmisku. Z tego powodu Jan zostaje ścięty. Piłat próbuje unikać tej sprawy, a tłum zachowuje się względem niej obojętnie. Jezus płynie łodzią, a pięć tysięcy osób podąża za nim pieszo. Tłum zostaje nakarmiony przez rozmnożenie dwóch ryb i pięciu bochenków chleba. Wraca prefekt Sergiusz i zarządza uwolnienie Woldiego z celi.
Porę deszczową Jezus spędza w Kafarnaum, gdzie pracuje i naucza innych. Uczniowie nie mają pojęcia, dokąd wszyscy udadzą się na wiosnę. Jezus zapowiada jednak, że na Paschę odwiedzi Jerozolimę. Otrzymuje przestrogi i ostrzeżenia, ale odpowiada, że to misja Ojca. Uczniowie postanawiają zatem udać się tam razem z nim. Woldi tymczasem wraca do Arabii, gdzie opowiada o Farze Zendiemu i Jonie. Jego umierający dziadek, Mishma, wyraża wolę, by Woldi został członkiem Rady Królewskiej.
Mencjusz i Fulwiusz udają się razem do Minoi z listem od Tyberiusza, nie udaje im się jednak zastać tam legata Marcellusa, zatem następnie udają się do Jerozolimy. Jedzie tam też Jezus, a tłum gęstnieje na drodze do miasta, kiedy Mesjasz wjeżdża tam na ośle. Jezus zachowuje się jednak bardzo ostrożnie, zatem tłum czuje rozczarowanie. Następnie Jezus wypędza handlarzy ze świątyni, a Estera zaprzyjaźnia się z Mirą. Dochodzi do uzdrowienia sparaliżowanego człowieka, a Mira chce także przyjąć Jezusa jako swojego pana.
Jezus wraz z uczniami spożywa ostatnią wieczerzę w Betanii, gdzie dochodzi do obmycia nóg, a chleb i wino stają się pamiątką ofiary Chrystusa. Potem Jezus modli się samotnie w Getsemani, a uczniowie udają się na spoczynek. Dochodzi do samowolnego pojmania Jezusa przez Rzymianina Malchusa, który potem prowadzi Mesjasza do Kajfasza i Annasza. Tamci oddalają sprawę w ręce Piłata, ten zaś odsyła Jezusa prosto do Antypasa. Mencjusz przygląda się ośmieszaniu Chrystusa przez szkarłatną szatę i koronę cierniową. Dochodzi do wniosku, że Jezus zginie, a świat nie zaakceptuje jego nauk.
Piotr zostaje rozpoznany na dziedzińcu przez dziewczęta pracujące w kuchni. Zostaje na nim wywarta presja, przez którą trzykrotnie zapiera się Jezusa. Rozlegają się dźwięki biczowania, a Piotr odchodzi i gorzko szlocha.
Mencjusz nie może spać i rozważa winy popełnione przez świat. Spotyka Woldiego, a ten zdradza mu, że jest szykowana zasadzka na Antypasa w Samarii. Piłat krótko przesłuchuje Jezusa, chce go uwolnić, ale tłum żąda ukrzyżowania, zatem Poncjusz umywa ręce. Szymon z Cyreny pomaga Jezusowi na jego drodze krzyżowej i niesie za niego krzyż. Estera decyduje, że wróci do Arabii, a Mencjusz i Sergiusz dochodzą do wniosku, że świat nie pragnie światłości. Tadeusz udaje się za zrozpaczonym Piotrem, a Józefowi z Arymatei udaje się zdobyć ciało Jezusa, by je pochować.
Pojawia się wieść o zmartwychwstaniu Jezusa, co porusza ludzi i daje im nadzieję. Mencjusz na swój okręt zabiera legata, a potem dołącza do nich Woldi. Przynosi wiadomość, że Antypas zginął w górach. Piotr udaje się do Kafarnaum, przytłacza go poczucie winy, ale uczniowie przekazują mu wieść, że Jezus zmartwychwstał. Rozmawia on z Piotrem nad jeziorem i zleca mu głoszenie nauk, a także zapowiada swój powrót. Uczniowie uznają, że to Piotr będzie ich przywódcą. Planują wspólnie udać się do Jerozolimy, zatem dom i łodzie zostawiają Hannie. Udają się na wzgórze pod miastem, gdzie otrzymują informację, by czekali na dalsze znaki, które mieli otrzymać.
Przed Świętem Żniw ponad sto osób przeżywa niezwykłe widzenie, bowiem ukazuje im się jasnowłosy jeździec. To wysłannik Jezusa, który wzywa ich do przybycia do Jerozolimy, do sali kotlarzy. Wśród świadków znajdują się m.in. Szymon z Cyreny, Józef z Arymatei, Jair, Efraim oraz Mencjusz. Tymczasem Woldi spotyka Farę tuż przed dotarciem do Arabii. Teraz nie opiera się już łączącemu ich uczuciu. W Arabii radosne przyjęcie przez Jonę i służbę ściera się ze zdystansowanym podejściem Zendiego i Zenny oraz złośliwością Derana. Kraj ponadto nawiedza epidemia zabijająca dzieci, a choroba nie omija również Derana.
W sali cechowej przemawia Piotr, już jako przywódca pełen doświadczenia, cierpiący, a jednocześnie zachowujący powagę i siłę ducha. Wzywa zebranych do odnowy świata oraz głoszenia prawdy na temat zmartwychwstania. Nagle pojawia się nienaturalny i dziwny podmuch wiatru, a nad głowami obecnych ukazują się płomienie. Ludzie zaczynają mówić różnymi językami i rozchodzą się, by głosić Ewangelię. Wówczas nawraca się około trzech tysięcy osób. Wieczorem Piotr dowiaduje się o paraliżu księcia Arabii i zaczyna postrzegać to jako swoje powołanie.
W ciągu tygodnia liczba wiernych wzrasta o kolejne dwa tysiące osób, co daje początek nowej religii. Gamaliel zaleca powściągliwość i sugeruje, by odpuścić sobie reakcję, podobnie jak Piłat, który nie podejmuje działań. Jednak nieudana próba wprowadzenia wspólnoty dóbr kompromituje chrześcijan, co prowadzi do prześladowań. Zaczynają się aresztowania i kamienowania, a uczniowie się rozpraszają. Piotr idzie do Joppy, następnie zaś wyprawia się do Cezarei, gdzie zaprasza go Korneliusz, pełniący funkcję skarbnika. Rozmawiają o Królestwie Bożym. Korneliusz wierzy w słowa Jezusa, lecz przewiduje, że droga do zbawienia będzie długa. Wkrótce dociera do nich wiadomość o śmierci Zendiego, a Piotr wyrusza pieszo do Arabii.
Fara prędko zaczyna pojmować, że w Arabii nie jest mile widziana. Zendi wyjawia jej, że dwór został zniszczony przez zazdrość Zenny oraz rozpieszczanego Derana. Po jego śmierci Piotr, mimo niechęci wobec Żyda, uzdrawia Derana. Wykorzystuje tę chwilę, by upomnieć go i zachęcić do zmiany zachowania na lepsze. Deran jednak nie zamierza się zmieniać. Renna błaga Farę i Piotra o opuszczenie kraju. Tajne stowarzyszenie Synowie Izmaela, uznając Derana za zagrożenie dla państwa, doprowadza do jego śmierci poprzez zamach. Tuż przed wyjazdem Fara i Piotr dowiadują się, że Woldi został wybrany nowym królem.
Mijają kolejne cztery lata. Piotr jest osadzony w rzymskim więzieniu, oczekując egzekucji. Wspomina rozstanie z Farą i Woldim, własną działalność w katakumbach oraz przyjaźń z Mencjuszem. Ten opowiada mu o udanych rządach Woldiego, który zjednoczył plemiona i nie wziął sobie żony. Wychodzi na jaw, że przywódca Synów Izmaela sam zabił Derana, manipulując wynikiem losowania. Piotr zdradza, że został pojmany podczas próby uzdrowienia Feliksa, syna Sergiusza. W czasie procesu oświadcza, że Królestwo Chrystusa, obecne w sercach ludzi, pokona każdą władzę. Otrzymuje wyrok skazujący go na śmierć, a starania o jego uniewinnienie, które podejmuje Mencjusz, nie zostają wysłuchane. Przed śmiercią Szymon poleca mu, by ten się za niego modlił.
Nocą przed wykonaniem wyroku Piotr doświadcza niezwykłej wizji anioła, który odpowiada na dręczące go od lat pytanie o nadejście Królestwa Bożego. Świat ma nieustannie pogrążać się w grzechu, aż wydawać się będzie stracony. Wtedy powróci Jezus i zapanuje dobro. Do tego czasu istnieje ono w sercach wierzących i oczekujących. Rankiem straż prowadzi Piotra na miejsce egzekucji. Mencjusz wysłuchuje jego ostatnich próśb, w tym troski o rzymskich chrześcijan powierzonych opiece Marcipora. Piotr wspomina także sen, w którym Jezus stoi na wysokim wzgórzu i czeka na swoich wiernych, by przybyli do niego i do jego Królestwa pełnego dobra oraz światła.
Aktualizacja: 2026-05-08 18:35:02.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.