W Ewangelii według świętego Mateusza znajduje się fragment zwany „Kazaniem na Górze”. To opis nauczania Jezusa Chrystusa, gdy ten tłumaczył zgromadzonym wiernym, jak należy żyć, by podobać się Bogu i dostąpić życia wiecznego po śmierci. Szczególnie istotnym elementem tego nauczania jest fragment zwany zwyczajowo „Ośmioma błogosławieństwami”. Chrystus przekazuje w nim bowiem szczegółowe cechy, do posiadania których powinien dążyć każdy człowiek.
Spis treści
Wstęp odnosi się do przyjęcia pewnej postawy, charakteryzującej się wewnętrzną pokorą, skromnością duchową i ciągłym dążeniem do Boga, poszukiwaniem go i byciem otwartym na przyjęcie wszystkich jego decyzji w ludzkiej drodze do Nieba. Ubóstwo duchowe nie jest tutaj więc płytkością ludzkiego sumienia, lecz rodzajem gotowości do ubogiego życia, szczególnie jeśli ma nas to zaprowadzić do zbawienia.
Dalsza część to uniwersalna obietnica, mająca dać nadzieję ludziom, których doświadczenia życiowe wtrąciły w stan głębokiego i permanentnego smutku. Uczucie to często połączone bywa z niezrozumieniem i brakiem nadziei. Nauki Chrystusa miały przywrócić wiarę w to, że w przyszłym życiu czeka człowieka wynagrodzenie całej rozpaczy doświadczonej na ziemi.
To błogosławieństwo podkreślające rolę pokory i uniżenia w życiu człowieka. „Cichość”, milczące znoszenie egzystencji, jest tutaj synonimem pokory, pracowitości, wytrzymałości. Trzeba bowiem nie lada siły, by przeżyć życie spokojnie, nie robiąc wokół siebie niepotrzebnego hałasu, bez którego niektórzy nie potrafią żyć, a który jest najczęściej jedynie dowodem wewnętrznej pustki.
Chrystus nauczał swych słuchaczy, że świat doczesny nie jest sprawiedliwy, ponieważ człowiek ulega wielu pokusom, w tym pokusom bogactwa i władzy, które często wiążą się z nieuczciwością. Jezus wywyższa jednak tych, którzy wiedzą, że do sprawiedliwości należy dążyć i starają się swoim życiu być uczciwi.
W tym błogosławieństwie podkreślona jest rola wyrozumiałości i przebaczania drugiemu człowiekowi. Na ile my sami będziemy potrafili kochać drugiego człowieka, niezależnie od jego przewin i złych uczynków, nawet wobec nas, tak tyle miłosierdzie zostanie okazane nam w Niebie i na tyle miłosiernie potraktuje nas Bóg.
Błogosławieństwo, w którego treści Jezus Chrystus daje wyraźnie do zrozumienia, że zadaniem człowieka jest z całych sił starać się żyć bezgrzesznie. To grzech najbardziej oddala człowieka od pójścia do Nieba po śmierci, dlatego należy się go wystrzegać. Czystość serca jest tutaj rozumiana jako czystość sumienia, a także pewna postawa ułatwiająca dobre życie. Postawa nieroszczeniowa, bezpretensjonalna, prosta, pokorna i miłosierna. Tylko w ten sposób "czyści" ludzie będą dopuszczeni do najwyższego zaszczytu – oglądania Boga.
Chrystus zwraca w tym miejscu uwagę na ludzi, którzy nie tylko zachowują cichą i pokorną postawę życiową, lecz także aktywnie działają na rzecz tego, by świat był piękniejszym i lepszym miejscem. To oni zasługują na miano "synów Bożych", czyli niejako ludzi równych samemu Jezusowi, starających się go naśladować. Pokój na ziemi jest absolutnym priorytetem, ponieważ tylko w czasach pokoju pojedynczy człowiek może żyć tak, by w łatwy sposób osiągnąć zbawienie, bez zbędnych dylematów, komplikujących sprawy i wystawiających jednostkę na próbę.
To błogosławieństwo bardzo aktualne w czasach Jezusa, choć nie wyłącznie, ponieważ ma ono także aktualny wymiar. W tamtym czasie chrześcijaństwo jako młoda, lecz bardzo dynamicznie rozwijająca się religia, stała się zagrożeniem dla rządzących, którzy starali się ją brutalnie zwalczać. W takich chwilach łatwo stracić wiarę, lecz Jezus zapewniał swoich uczniów, że jeśli uda im się wytrwać w wierze i będą prześladowani, a nawet zabici ze względu na nią - w domu jego Ojca spotka ich za to specjalna nagroda – będą władać Królestwem Niebieskim.
Aktualizacja: 2025-01-14 18:54:11.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.