Penelopa weszła do komnaty powoli. Zatrzymała się w pewnej odległości od Odyseusza i długo mu się przyglądała. W jej sercu mieszały się nadzieja, niedowierzanie, lęk i tęsknota. Przez dwadzieścia lat czekała na męża, lecz bała się, że stojący przed nią człowiek może być oszustem.
Odyseusz: Penelopo, dlaczego stoisz tak daleko? Wróciłem do ciebie po tylu latach cierpienia i tułaczki. Czy nie poznajesz swojego męża?
Penelopa: Chciałabym uwierzyć, że naprawdę jesteś Odyseuszem. Każdego dnia wyobrażałam sobie twój powrót, a każdej nocy płakałam z tęsknoty. Teraz jednak boję się zaufać własnym oczom. Wielu ludzi próbowało mnie oszukać i przekonywało, że zna twój los.
Odyseusz: Rozumiem twoją ostrożność, ale spójrz na mnie. Atena zmieniła wcześniej mój wygląd, abym mógł pokonać zalotników. Jestem tym samym człowiekiem, który przed laty opuścił Itakę i wyruszył pod Troję.
Penelopa: Minęło dwadzieścia lat. Zmieniłeś się, a ja prawie straciłam nadzieję. Gdy Eurykleja powiedziała mi, że wróciłeś, uznałam, że oszalała. Bałam się kolejnego rozczarowania, ponieważ nie zniosłabym ponownej utraty ciebie.
Odyseusz: Co mam zrobić, abyś uwierzyła? Przetrwałem burze, spotkanie z Polifemem, gniew Posejdona i niewolę u Kalipso. Wszystko po to, aby ponownie zobaczyć ciebie, Telemacha i naszą Itakę.
Penelopa: Euryklejo, przygotuj dla naszego gościa posłanie. Każ wynieść z sypialni łoże Odyseusza i ustawić je w innej komnacie.
Odyseusz: Wyniesienie łoża? Kto mógłby je przesunąć? Sam je wykonałem z pnia drzewa oliwnego, które rosło w miejscu naszej sypialni. Wokół niego zbudowałem komnatę, a pień stał się jedną z nóg łóżka. Można byłoby je przestawić jedynie po odcięciu drzewa od korzeni!
Gdy Penelopa usłyszała te słowa, zniknęły wszystkie jej wątpliwości. Tajemnicę małżeńskiego łoża znali wyłącznie ona i Odyseusz. Kobieta zadrżała, a do jej oczu napłynęły łzy. Nieufność ustąpiła ogromnej radości, uldze i wzruszeniu.
Penelopa: Odyseuszu! To naprawdę ty! Wybacz mi, że nie przywitałam cię od razu. Musiałam się upewnić, ponieważ przez te wszystkie lata nauczyłam się ostrożności. Tak długo czekałam, że bałam się uwierzyć w szczęście.
Odyseusz: Nie gniewam się na ciebie. Twój spryt dorównuje mojemu. To właśnie twoja rozwaga pozwoliła ci obronić nasz dom przed zalotnikami.
Penelopa: Każdego dnia tęskniłam za tobą. Zalotnicy naciskali, abym wybrała nowego męża, lecz nie potrafiłam pogodzić się z myślą, że nie wrócisz. Tkałam całun dla Laertesa, a nocami prułam wykonaną pracę, żeby zyskać więcej czasu. Nadzieja na twój powrót pozwalała mi przetrwać.
Odyseusz: W czasie wędrówki również nie przestawałem myśleć o tobie. Kalipso obiecywała mi nieśmiertelność, lecz nawet wieczne życie nie miało dla mnie wartości bez Itaki i rodziny.
Penelopa: Straciłam tyle lat, czekając i cierpiąc, lecz teraz czuję, jakby ciężar spadł z mojego serca. Jestem szczęśliwa, ale wciąż trudno mi uwierzyć, że znów stoisz przede mną. Moja tęsknota wreszcie się skończyła.
Odyseusz: Już się nie rozstaniemy. Odzyskałem dom i władzę, lecz największym zwycięstwem jest dla mnie to, że ponownie mogę być z tobą.
Penelopa objęła męża i rozpłakała się. Były to jednak łzy szczęścia. Po latach samotności, strachu i niepewności mogła wreszcie uwierzyć, że Odyseusz naprawdę wrócił. Jej uczucia przeszły od niedowierzania i lęku przez ostrożną nadzieję aż do radości, miłości i głębokiego wzruszenia.
Aktualizacja: 2026-07-21 18:07:04.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.