Budzę się rano

Budzę się rano, ostro świszczą kosy.

Ukośnie
płat za płatem
chylą się żyta, mietlice, bławat
w pokosy.

Pada dojrzały, gruby kłos za kłosem.

Wał, niby długi grzebień złotowłosy –
pod stalą błyszczącą, świszczącą
rośnie.

Tak i nam po słodkiej męce
rozkwitania, dojrzewania –
opadają ręce,
cichną serca, rwą się głosy,
gubią słowa.

Sieczesz nas, Panie, tniesz i kosisz –
ale jak zboże – rośniemy znowu.