„Nadobna Paskwalina” to wierszowany romans barokowy, którego twórcą jest Samuel Twardowski. Był on wzorowany na francuskim tekście, który zaginął. W dziele tytułowa nadobna Paskwalina wchodzi w konflikt z boginią piękna i miłości, Wenus, która zamieszkuje w Lizbonie. W wyniku jej gniewu Paskwalina wyrusza w podróż do świątyni Junony i ostatecznie odmienia całe swoje życie. Twardowski w dziele zawarł wiele popularnych motywów literackich.
Spis treści
Paskwalina jest opisywana jako urodziwa kobieta, która wchodzi w konflikt z boginią piękna, Wenus. Motyw urody jest tutaj zatem bardzo często wykorzystywany. Uroda stanowi ogromną zaletę kobiety, gwarantuje jej zainteresowanie adoratorów i stanowi wartość samą w sobie. Wenus nie może znieść tego, że zwykła kobieta uważa się za bardziej urodziwą od niej lub że ktoś wyżej ceni mądrość Junony. W trakcie swojej podróży Paskwalina jednak odkrywa, że pobożność, mądrość i pracowitość są ważniejsze niż przemijająca z czasem uroda. Ostatecznie dzięki temu Paskwalina wychodzi zwycięsko ze starcia z Wenerą.
W świecie przedstawionym utworu rzymskie bóstwa nawiązujące do mitologii greckiej, takie jak właśnie Wenus, Diana, Apollo czy Mars faktycznie istnieją i są postaciami równorzędnymi z bohaterami ludzkimi. Bogowie niejednokrotnie mieszają w ludzkim życiu, wykazują się zawiścią czy małostkowością, tak jak Wenus, kiedy dowiaduje się, że śmiertelniczka uważa się za piękniejszą od niej. Bogowie mają swoje własne cele i interesy, a te często wiążą się z ludźmi. Motyw bogów istotnie wpływa zatem na całą fabułę.
Paskwalina opuszcza dom, by udać się do świątyni Junony i rozwiązać swój problem z Wenus. Pojawia się zatem motyw podróży, która prowadzi bohaterkę nie tylko do konkretnego miejsca, ale staje się również powodem jej wewnętrznej przemiany, jakiej kobieta doświadcza w trakcie zmagania się z rozmaitymi wyzwaniami i w trakcie pokuty i oczyszczenia w samej świątyni. Podróż ma zatem nie tylko wymiar fizyczny, ale też wewnętrzny i mentalny, Paskwalina wraca zatem do Lizbony odmieniona.
W dziele Wenus zleca Kupidynowi trafienie Paskwaliny i Oliwiera jego strzałami. Powoduje to, że kobieta zakochuje się w mężczyźnie bez wzajemności. Pojawia się zatem motyw miłości, która między innymi prowokuje odrzuconą Paskwalinę do działania. Miłość zatem może być wykorzystana jako potężne narzędzie, o czym przekonują się bohaterowie romansu.
Paskwalina wyrusza do świątyni Junony i wtedy w dziele pojawia się motyw przygody. Kobieta napotyka bowiem po drodze na wiele wyzwań, a w ich pokonaniu pomagają jej osoby spotkane w trakcie wędrówki, na przykład starzec, pasterze, Diana czy Apollo.
Paskwalina początkowo jest próżną i dumną ze swojej urody kobietą, jednak podróż do świątyni Junony i odbyte w niej oczyszczenie sprawia, że zmienia się ona zupełnie. Doznaje oświecenia i zmienia się w osobę pobożną i pracowitą, która nie poświęca już uwagi swej urodzie. Paskwalina to zatem bohaterka dynamiczna, która przechodzi znaczną przemianę.
Wenus złości się, gdy matka Paskwaliny wybiera mądrość Junony zamiast jej urody i gdy sama Paskwalina przechwala się swoim pięknem, które ma przewyższać Wenerę. Motyw zemsty ukazuje zatem, jak Wenus sprowadza przy pomocy Kupidyna nieszczęśliwą miłość na tytułową bohaterkę. Pojawia się tu też zatem motyw konfliktu między kobietą a boginią, który, co ciekawe, zwycięża właśnie Paskwalina.
Aktualizacja: 2025-08-13 15:27:36.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.