„Nadobna Paskwalina” to barokowy poemat i epicki romans autorstwa Samuela Twardowskiego, który po raz pierwszy opublikowano w Krakowie w roku 1655. Przedstawia on losy tytułowej Paskwaliny, która popada w konflikt z boginią piękności, Wenus. Z tego powodu kobieta przeżywa wiele przygód i ostatecznie pokonuje Wenerę i zmienia swoje życie. W dziele pojawia się mnóstwo postaci, również pochodzących z mitologii, które towarzyszą Paskwalinie w jej wędrówce.
Spis treści
To główna bohaterka epickiego romansu wierszowanego autorstwa Twardowskiego. Określana jest ona jako niezwykle piękna kobieta, niektórzy porównują ją nawet z samą Wenus. Twierdzą tak adoratorzy Paskwaliny i ona też jest o tym przekonana. Kobieta jest zatem początkowo dość próżna, przekonana o własnej wyjątkowości, a kolejnych mężczyzn odprawia lekko i bez zastanowienia. Wszystko to powoduje, że ściąga na siebie gniew Wenus, podsycany dodatkowo tym, że w przeszłości matka Paskwaliny stwierdziła, że złote jabłko Parys powinien był przyznać Junonie za jej mądrość. Paskwalina przez działania Kupidyna nieszczęśliwie zakochuje się w Oliwierze i doświadcza odrzucenia. W wyniku różnych zdarzeń wyrusza też w podróż, która ją przeraża, ale odmienia też duchowo. Paskwalina ostatecznie doznaje oświecenia i oczyszczenia, wraca do domu i tam zakłada klasztor, w którym wyróżnia się pracowitością i pobożnością.
Inaczej Wenera, to rzymska bogini piękna i miłości. Znalazła dla siebie miejsce w Lizbonie, gdzie jej pałac stał bardzo blisko domu Paskwaliny. Wenus jest tutaj ukazana jako bogini gniewna, żywiąca wiele nieprzyjemnych uczuć wobec śmiertelników takich jak Paskwalina czy jej matka. Powodem jej złości był fakt, że matka Paskwaliny ceniła wyżej mądrość Junony od urody Wenery, a sama Paskwalina porównywała się do Wenus lub nawet twierdziła, że przewyższa ją pod względem piękna. Wenus jest tu ukazana zatem jako bogini mściwa i małostkowa, ale ostatecznie przegrywa ona z Paskwaliną i opuszcza Lizbonę.
To opiekunka Paskwalony, która z nią mieszka. To właśnie Stella doradza Paskwalinie, by udała się do wieszczki i przestrzega ją przed licznymi zagrożeniami. Stella proponuje bowiem, by Paskwalina udała się po pomoc do świątyni Minerwy, co prowokuje wszelkie kolejne wydarzenia w poemacie.
To bóg piękna i sztuki, bliźniaczy brat Diany, który spotyka Paskwalinę w trakcie jej podróży. Bóg ratuje bezinteresownie kobietę przed drapieżnym lwem, który chce ją zaatakować. Apollo zleca Paskwalinie wykonanie dla niego zadania.
Bogini łowów i bliźniacza siostra Apolla. Także spotyka Paskwalinę, gdy ta wyrusza w swoją podróż. Diana widzi ją, gdy zażywa kąpieli, a następnie Paskwalina spędza z nią nieco czasu w trakcie swojej podróży. Ona również zleca jej pewne zadania.
To bogini wybrana przez matkę Paskwaliny, przez co wzbudziła ona gniew Wenus. Paskwalina udaje się do jej świątyni, szukając w ten sposób pomocy.
Zostaje ugodzony strzałą Kupidyna, przez co Paskwalina zakochuje się w nim. On jednak nie odwzajemnia jej uczuć, gdyż darzy nimi Kornelię. Grzecznie odmawia zatem Paskwalinie, czym doprowadza ją do rozpaczy.
Trójka pasterzy spotkanych po drodze przez Paskwalinę, ratują ją przed lampartem.
To ona pomaga Paskwalinie i wysyła ją w jej podróż.
Gości Paskwalinę w swojej chacie w trakcie podróży.
To ona pomaga Paskwalinie dojść do oświecenia i wysyła ją ponownie do Lizbony.
Aktualizacja: 2025-08-12 13:00:47.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.