Pęknięcie

[Berenika97]

Lubiła słuchać światła
jak szeleści między trawami,
lubiła dotykać poranków
obiecujących jak nieotwarte listy.

A potem przyszli obcy -
z chrzęstem żelaza i błotem.
Wdarli się w jej ciszę,
miażdżąc delikatne brzegi snów.

 

Jej dusza odpłynęła w stronę źródła,

gdzie błękit nie rzuca cieni

a ból traci ciężar.

Znalazła schronienie w pęknięciu -

między "byłam" a wieczność.

[andrew]

@Berenika97

...

wczoraj podeptane 

zdawałoby się 

nie powstanie 

wiara w sens istnienia 

daje ...

 

marzenia 

powoli się prostują 

wyblakłe obrazy 

nabierają kolorów 

 

nie są takie same

 

zaczynają jedak widzieć 

siebie w świetle 

nieśmiały uśmiech 

pamięta

że jest się cudem

a jutro

jutro jest dla każdego 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Miażdżyliśmy sny.

Jakby to była tylko...

sucha trawa w polu.

 

Delikatny ich brzeg.

Zgasł pod ciężarem sandałów.

Zbyt łatwo, za szybko.

 

Pęknięcie w czasie.

Dobra kryjówka przed nami.

Śpij w tej szczelinie.

 

Pozdrawiam :)

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

Czytam ten tekst jako opowieść o gwałtownym odebraniu marzeń, o zranieniu tak głębokim, że jedyną możliwą reakcją staje się wycofanie w najwęższą szczelinę siebie. Bardzo przejmujące jest dla mnie to „pęknięcie” - miejsce pomiędzy „byłam”

a wiecznością - jakby peelka nie tyle znikała, ile chroniła ostatni skrawek własnej wrażliwości.

Wiersz zostawia we mnie ciszę i lekki chłód.

[vioara stelelor]

@Berenika97Przejmujący wiersz.

Według mnie ukazuje jedno z najokrutniejszych oblicz wojny. Nieważne, między kim a kim.

Liczy się cierpienie, w które każdy konflikt zbrojny obfituje bez miary.

Zazwyczaj gwałty są następstwem odczłowieczenia ofiar. Twój utwór przywraca to człowieczeństwo, w cichy, pokorny sposób.

Ale przywrócenie człowieczeństwa wiąże się z niewyobrażalnym bólem,  z którym trzeba się zmierzy, aby, z pokonać w sobie wszystkie łby hydry - traumy.

Peelka zabliźniła się sama w sobie. Przed nią jeszcze długa droga,na którą może nigdy nie odważy się wejść.

Oczywiście to zrozumiałe, że ukryła całą swoją wrażliwość poza zasięgiem świata, nawet poza zasięgiem własnej świadomości.

Pytanie - co dalej.

Tekst tutaj zatrzymuje się, nie kończy rozpoczętej historii...