Christine

@Migrena Przerażająco trafne. Czarny humor miesza się tu z brutalną codziennością polskiej ochrony zdrowia. Wers "bo łatwiej leczyć papier niż człowieka" to niestety idealne podsumowanie naszych czasów. Tekst o ogromnym ładunku społecznym, pełen trafnych i gorzkich obserwacji. Temat i metaforyka robią niesamowite wrażenie. Pacjent sprowadzony do "usterki fabrycznej", a lekarz do "czytnika kart" i procesora - masz niesamowitą wyobraźnię! Z podziwem - pozdrawiam ciepło!

@Alicja_Wysocka Pięknie piszesz! Niektóre Twoje wiersze czytam córce - podziela moje zdanie,że są niezwykle delikatne!

@Alicja_Wysocka Obraz tulących się cieni, które wyprzedzają naszą świadomość, jest super! To metafora tego, jak uczucia czasem uprzedzają słowa i decyzje. Pięknie to ujęłaś w tak krótkiej formie. Bardzo mi się podoba. :))

@Alicja_Wysocka Ten obraz słów siedzących samotnie na grzędach wersów jest przepiękny. Wstać do wiersza z łóżka, żeby go przytulić - to jedna z najczulszych metafor pisania, jakie czytałam. Śliczne! :)))

@Berenika97 Bardzo odważny wiersz o tym, że czasem łatwiej odejść, niż pozwolić komuś zobaczyć więdnięcie - gdy nie ma miłości. Skoro jest to również inspirowane Małym Księciem - to również dałaś głos jego róży - tej postrzeganej jako dumnej i nieczułej. Ciekawy wiersz. :)

@Berenika97 "Jabłka szarej renety nie znają smaku smutku" - ta puenta jest genialna, wyrywa z całej tej szarości nagle coś konkretnego i lekko zaskakującego. Świetny kontrast! Świetny wiersz! :)

@Berenika97 Dokładnie tak! Często muszę przymykać oko na pewne nieścisłości. :))) Bo wiem, że też mam swoje słabości. :)))

@Berenika97 Świetnie użyłaś słowa maswerk - pod takich dachem pewnie dobrze się odpoczywa. :)

@Berenika97 "Rzucali jeden cień na ścianę" - to zdanie zostaje ze mną najdłużej. Bardzo smutny i piękny wiersz o tym, jak coś wspólnego rozpada się na osobne cienie.

@Łukasz Jurczyk Ten fragment poematu to brutalnie szczery obraz imperializmu. Ukazuje wojnę nie jako heroiczny mit, ale jako metodyczną, zaplanowaną i beznamiętną zbrodnię, w której terror jest głównym narzędziem komunikacji. Podpisuję się pod komentarzem Bereniki.

@Łukasz Jurczyk To doskonały, bardziej mroczny wiersz - odziera wyprawę Aleksandra z patosu. I zapowiada groźne wydarzenia. Świetnie napisane!

@Łukasz Jurczyk Demitologizujesz antyk, sprowadzając wielką historię (podbój Azji przez Aleksandra) do poziomu kurzu, pomyłek kartograficznych i żołnierskiego fatalizmu. I robisz to fantastycznie! Podziwiam i pozdrawiam. :)

@Simon Tracy Mocny, pełen symboliki utwór. Niezależnie od tego, czy zgadza się z jego przesłaniem, trudno przejść obok niego obojętnie. Skłania do refleksji nad wiarą, odpowiedzialnością człowieka i współczesnym kryzysem wartości. Podoba mi się!

@Berenika97 Może właśnie dlatego ten wiersz porusza. Nie obiecuje ukojenia, ale pozwala zobaczyć, że zwątpienie także może być formą poszukiwania. Bardzo dziękuję za rozmowę. Pozdrawiam. :)

@Berenika97 Czyli sens cierpienia nie zostaje odnaleziony?

@Berenika97 A jednak kończysz pytaniem o zbawienie. Czy to znaczy, że nadzieja jeszcze istnieje?

@Berenika97 W wierszu pojawia się także Hiob, ale „coraz mniej wiernie”. Dlaczego? Wybacz, że Cię męczę :) , ale Księga Hioba zawsze mnie w dziwny sposób fascynowała. :)

@Berenika97 To dlatego mocno wybrzmiał też obraz „nieobecnego architekta ruin”? Brzmi jak oskarżenie.

@Berenika97 Motyw Hioba cytowanego przez wiatr "coraz mniej wiernie" świetnie oddaje to poczucie całkowitej utraty sensu cierpienia. Ostatnia strofa o zbawieniu jako błędzie przekładu to mistrzostwo. Zostaje w głowie na długo i zmusza do myślenia. Bardzo mądry tekst. Twój wiersz zostawił mnie z pytaniem, którego nie potrafię od siebie odsunąć. Czy naprawdę uważasz, że cierpienie nie ma żadnego sensu?

@Berenika97 Bardzo niekonwencjonalnie, ale jak prawdziwie. Super się czytało!

@Berenika97 Piękny, liryczny o pierwszym zakochaniu! Ech, odezwały się wspomnienia. :)))

@Berenika97 Znakomity wiersz! Najbardziej przejmujący jest finał, wierny prawdziwej, tragicznej historii Skarbek - przetrwała wojnę, niebezpieczeństwo i granice wielu krajów, ale zginęła z ręki zazdrosnego mężczyzny w czasie pokoju. Ta gorzka ironia losu - że to, co miało ją zabić podczas wojny, nie zabiło, a zabiła banalna, prywatna zazdrość - nadaje wierszowi wstrząsający, dokumentalny niemal ciężar. Bardzo dobre literackie uhonorowanie jej pamięci.

@Łukasz Jurczyk Narratorka relacjonuje wydarzenia chłodno, z dystansem. Wojna w jej opisie jest surowa, brzydka, pełna niedopowiedzeń i ciszy, która krzyczy głośniej niż same słowa. Bardzo sugestywne obrazy - świetne!

@Łukasz Jurczyk To manifest niezłomności i godności. Poemat fenomenalnie kontrastuje brutalną, brudną fizyczność okupacji (odór, stajnie, psy) z wzniosłymi, niematerialnymi wartościami (wolność, pamięć ojca, duma). Znakomity wiersz!

@Łukasz Jurczyk W tej części zderzasz młodzieńczy idealizm (pragnienie zrzucenia jarzma) z perspektywą starca, dla którego najważniejsze jest zachowanie życia i domu. To opowieść o nieuchronności tragicznego losu - mimo że znamy konsekwencje, i tak wchodzimy w ogień. Świetny przekaz i tekst!