Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Christine

Użytkownicy
 Pokaż profil  Zobacz aktywność

  • Postów

    640

  • Dołączył

  • Ostatnia wizyta

 Typ zawartości 

Treść opublikowana przez Christine

  1. Christine
    @Simon Tracy Fascynuje mnie to, jak potrafisz odnaleźć estetykę w gniciu i rozpadzie. Zamiast uciekać przed tym mrokiem, wchodzisz w niego z pełną świadomością. Bardzo mocny tekst. Poruszający zapis rozdarcia między miłością do kogoś, kto kocha słońce, a własnym, wewnętrznym listopadem.
  2. Christine
    @Simon Tracy Absolutne ciarki przy końcówce. Moment, w którym pijany „heros” tuli dziecko i mówi o jego ojcu, totalnie mnie rozbroił. Ta opowieść ma w sobie niesamowity magnetyzm.
  3. Christine
    @Simon Tracy Mistrzowsko napisany tekst. Scena w pokoju przeraża swoim realizmem, a wędrówka pod „Olimp' po prostu łamie serce. Bardzo sugestywne. Świetny tekst!
  4. Christine
    @Simon Tracy Wstrząsający i niesamowicie plastyczny tekst. Zestawienie brudnej, wręcz bestialskiej rzeczywistości z dziecięcą wyobraźnią, która na gruzach codzienności tworzy własny „Olimp”, ogromnie chwyta za serce. Wzruszający tekst!
  5. Christine
    @Alicja_Wysocka Czysta poezja. Udało Ci się ubrać w słowa to, co nieuchwytne. Puenta jest po prostu zachwycająca. :)))
  6. Christine
    @Alicja_Wysocka Niezwykle klimatyczny utwór. Ma w sobie mnóstwo uniwersalnej prawdy o tym, jak bezbronni bywamy wobec własnych emocji. Piękne!
  7. Christine
    @Alicja_Wysocka A jestem urzeczona Twoim subtelnym wierszem. :) Uroczy! Pozdrawiam.
  8. Christine
    @Łukasz Jurczyk Bardzo mocny obraz tego, jak strach i ambicja potrafią oddzielić ludzi bardziej niż rzeczywiste przeszkody i zrodzić tyrana. Krew starych druhów, Król wydaje srogi sąd. Strach oplótł obóz.
  9. Christine
    @Łukasz Jurczyk To świetne studium psychologiczne żołnierza, który dostrzega, że "wielkie podboje" to w rzeczywistości niekończący się marsz napędzany pychą jednostek.
  10. Christine
    @Łukasz Jurczyk Otrzymujemy tu chłodną analizę psychologii zdobywcy, odartą z wzniosłości, a skupioną na egzystencjalnej pustce. Zdobył cały świat, lecz pan całej przestrzeni nie ma gdzie spocząć.
  11. Christine
    @Łukasz Jurczyk Wielka historia z bliska śmierdzi krwią, pyłem i błotem, a piękne gesty władców to najczęściej wyrachowana polityka. Zgasła potęga, kurz nie pamięta imion, wiatr zawiewa ślad.
  12. Christine
    @Berenika97 Podoba mi się Twoja fraszka,aż dziwne, że wzbudziła aż tyle emocji. Rzeczywiście - ideologie zawsze służyły władzy i co za nią idzie - bogaceniu się tych, którzy je "realizowali".
  13. Christine
    @Berenika97 No i to jest właśnie miasto. Właśnie w nim marzenia tak szybko przerastają. Urzekły mnie te "ryby głębinowe" . Spodobał mi się ten surrealizm z manekinami - super!
  14. Christine
    @Berenika97 Bardzo fajny jest tytuł- anagram imienia i nazwiska,oznaczający malarza jako chciwego na pieniądze. Czytałam kiedyś o jego życiu i dużym prawdopodobieństwie , że udawał szalonego aby mieć dobrą reklamę, a przy tym zysk. I właśnie też to w wierszu poruszyłaś. :) Super tekst! Pozdrawiam. :)
  15. Christine
    @Berenika97 Zabawna fraszka. Super mąż - wszechstronnie uzdolniony. :)))
  16. Christine
    @Berenika97 Świetna lekcja historii! Bez patosu, bez polityki i oceniania - bardzo dobrze się czyta, wzruszający wiersz!
  17. Christine
    @Berenika97 Bardzo lubię właśnie takie wiersze,przemawiają do mnie bardzo. Wywołują refleksję. Pamiętam, że bardzo podobał mi się Twój wiersz "Luiza" , to jakby druga jej odsłona - fajnie, jakby była to seria o niej. Również ten bardzo mi się podoba.
  18. Christine
    @Migrena To wiersz niezwykle oryginalny w swoim słownictwie, unikając banału, ukazujesz intymność jako siłę potężną, miażdżącą i ostatecznie - transformującą podmiot w pustą przestrzeń. Świetny!
  19. Christine
    @Migrena Niesamowity wiersz! Ta metafora bliskości jako "rozszczelnienia" i wpadania w siebie bez dna bardzo mocno oddziałuje . Fascynuje mnie tu język fizjologii użyty do opisu metafizycznego lęku. Piękne, choć niepokojące studium zatracenia się w drugiej osobie.
  20. Christine
    @Migrena To chłodna, a jednocześnie pełna bólu wiwisekcja układu, w którym zabrakło odwagi na koniec. Znakomite studium trwania. Świetne pióro!
  21. Christine
    @Simon Tracy Niesamowity tekst! Obraz ciała i psychiki jako rozpadającej się maszyny działa tu wyjątkowo sugestywnie. Bardzo mi się podoba!
  22. Christine
    @A.Between Śliczny wiersz! Jestem pod dużym wrażeniem! Czy Warszawa symbolizuje każde duże miasto, które Cię rozczarowało? Czy raczej to coś bardziej osobistego? : ) Pytam , bo ja bardzo lubię Warszawę.:) W każdym razie wiersz bardzo mi się podoba! Pozdrawiam.
  23. Christine
    @Łukasz Jurczyk Ten fragment poematu to pragmatyczne spojrzenie na upadek imperium i ludzką naturę w obliczu ostateczności. Narrator –żołnierz grecki w służbie u Persów widział już zbyt wiele, by oszukiwać samego siebie. Znowu psychologiczny tekst - niesie uniwersalizm! Świetny!
  24. Christine
    @Berenika97 Pięknie uchwycona granica między obecnością a nieobecnością. Delikatny, a jednocześnie ciężki emocjonalnie tekst. Świetnie napisany!
  25. Christine
    @Berenika97 Piękny i wzruszający obraz miłości, która potrafi ocalić to, co pamięć powoli zabiera. Wzruszający wiersz.
×
×
  • Dodaj nową pozycję...