lena2_

@Berenika97 Dziękuję Ci za tak piękny komentarz:):)

Śliczny wiersz, jest w nim spokój i harmonia:):) serdecznosci Violu:)

Tytuł mógłby brzmieć... samotność Luizy, tyle tutaj niezagojonych tęsknot.. przepiękny wiersz:)

Dla ciebie wszystko jest proste, odpowiedź w zasięgu ręki. Ja po pytanie się schylam, podnosząc do n-tej potęgi. Ty lubisz rozwiązać problem, stawiając na końcu kropkę. A ja na czworo myśl dzielę i każdej wręczam ulotkę. Gdy nocą liczę barany, do ciebie lgną sny najpierwsze. Więc już mnie więcej nie pytaj, dlaczego znów piszę wiersze.

@Konrad Koper Dziękuję:) @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję:) @Berenika97 Cieszę się:) serdecznosci:) @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję Talarku:) @Nata_Kruk Też uwielbiam Twardowskiego:) dziękuje pięknie:) @Jacek_Suchowicz Dziękuję Jacku:)

Świetnie przedstawiłaś ta "erozję" w związku, gdy jedna osoba dominuje a druga rozsypuje się pod tą presją. Serdeczności Bereniko:)

Mój mąż też raczej praktyczny, ale za to wszystko w domu naprawione:):) bardzo fajny wiersz:):)

Świetne:):) pozdrawiam:)

Bardzo mi się podobają, zwięzłe ale pełne treści:):) serdecznosci:)

No właśnie, też uważam , że natura jest poezją sama w sobie:):) pozdrawiam:)

błękitu nieba wystarczy dla wszystkich lato jakże hojnie znów się dzieli słońcem nie zepsute władzą nie zrażone gniewem ofiaruje życie najmniejszej biedronce

Świetny wiersz Violu, bardzo prawdziwy, oddający ból osoby w depresji:):) serdecznosci:)

To jak żałoba, trzeba ją dobrze przeżyć. Świetny wiersz jak zwykle:):)

Przyniosłam Ci wszystko co miałam, lecz wybacz, że znów tak niewiele. Nie umiem zawierzyć do końca i pragnień od życia oddzielić. Więc w dłoniach zanoszę jak bukiet, litanie prośbami związane, z nadzieją co nocą upada, a świtem, niezmiennie powstaje.

Bardzo oryginalny wiersz, wyobraźnia poety nie zna granic:):) serdecznosci Alicjo:)

niby nic do ludzi wyjść bez tarczy i więcej nic to wtedy serce tańczy

@viola arvensis Violuś a Twoje słowa to miód na moje serce:):) dziękuję:):)

Świat już ogłuchł od nadmiaru i przesytu informacji, mądrych porad, głośnych krzyków. Wciąż ubywa cichych rozmów w cztery oczy, głowy puchną przypinane do głośników. W tym chaosie i ogólnym życio-zgiełku, człowiek siebie już nie słyszy prawie wcale. A drugiego, chociaż z nim wymienia słowa, znów zostawia z pustym brzmieniem coraz dalej. Może jeszcze, w majestacie gór i jezior, w szumie wiatrów, roztańczonych w polnych łąkach, pośród maków, macierzanki i krwawników, własnej duszy, zagubiony szept się błąka.

Cudowna puenta, chociaż urzekła mnie i ta fraza" czas przykleja się do mnie jak wilgoć - ślizga po kręgosłupie rozlewa się ciężko aż gubię własne kontury Seredcznosci Bereniko:)

gdybyś mi dał kamienne serce nie drżałaby dzisiaj myśl a noc przyniosła twardy sen w słowach zapewne byłby chłód daleki od poezji może byłoby łatwiej żyć lecz dużo ciężej umierać

Przepiękny smutny wiersz...ile to takich kluczy złamanych chodzi po świecie...

Bereniko trafiłaś w mój czuły punkt, może i moja wnuczka mnie zapamięta po latach:) przepięknie:):)

@Berenika97 Dziękuję serdecznie:):)

potrzebujemy siebie nawzajem gdy wymieniamy się uśmiechem spojrzeniem i słowem nad aromatem pachnącej kawy rośnie nam w piersi wspólnota

Ech:) ostatnie wersy rozbrajają:):)