lena2_

potrzebujemy siebie nawzajem gdy wymieniamy się uśmiechem spojrzeniem i słowem nad aromatem pachnącej kawy rośnie nam w piersi wspólnota

Ech:) ostatnie wersy rozbrajają:):)

Lubię bardzo Twoje wiersze, pisane trochę z przymrużeniem oka, ale i z niesamowita finezją:):)

Każda zwrotka to jakby osobny, piękny obrazek czerwcowy:):)

Świetny wiersz, pamiętam tamte siermiężne czasy...serdecznosci przesyłam:)

Pięknie dobrane metafory:):) pozdrawiam serdecznie:)

Dobry, do bólu prawdziwy wiersz. Serdeczności Natko:)

Trochę smutny wiersz, czasem mimo wysiłków niewiele wychodzi i tylko " mota noce nieprzespane" piekny wiersz Natko:):)

@Berenika97 Dziękuję Ci serdecznie za tak życzliwe komentarze:):)

*** Coraz mniej dostrzegam, powodów do złości, kiedy odnajduję, w sobie punkt ciężkości. *** Przeszłości zmienić nie sposób, wyrównać salda nie umiem, ale bez skargi z godnością, potrafię przyjąć rachunek. *** Choć ludzie szukają siły, pomiędzy ziemią a niebem, najczęściej znajdują wtedy, gdy przekraczają siebie.

Moje dzieciństwo zarosło trawą, pamięć nieliczne ścieżki odświeża, by nie zapomnieć drogi do domu, chociaż pierwszego już dawno nie ma. Zatarły ślady strzechy i pola, umilkły miejsca sercem związane. Jednak wspomnienia mgiełką okryte, budzą mnie czasem nad samym ranem. I snują myśli w barwne kilimy i przeplatają w tamtej osnowie. Słowa wdzięczności za piękne lata, które już tylko wierszem wypowiem.

Nietuzinkowy wiersz, można tu podłożyć przeróżne opcje:):) jak zawsze z podziwem dla Twojej twórczości:):)

zachwyca w ogrodzie róży pąk choć już przekwitają piwonie wsłuchaj się w mądry natury śpiew ta pieśń jest o tobie i o mnie

@Berenika97 Pisząc " poeci" miałam na myśli Ciebie:):)

Taki ten wiersz fikuśny:) masz dobre pióro do takich wierszy:):)

Chyba tylko poeci potrafią tak opisać, magię majowego zmierzchu:):) pozdrawiam Bereniko:)

można przez lata trzymać głowę gotową na skinienie aż dusza wyda stłumiony krzyk i przenicuje spojrzenie

@Berenika97 Dziękuję serdecznie:):)

Sama prawda w Twoim wierszu:):) ale tutaj panują raczej koleżeńskie zwyczaje:):) pozdrawiam Violu:):)

Masz bardzo subtelne pióro, piszesz z nostalgią i delikatnością:):)

To prawda, czasem tak bywa jak w Twoim wierszu, wena stawia opór, ale ja uważam , że nic na siłę:):) serdecznosci:)

To prawda, dużo zależy od wrażliwości czytelnika:):))) serdecznosci Jacku:):)

Składają się we mnie wersy, jak dni przez życia koleje. W jednych rytm bije dokładny, z innych, do dzisiaj się śmieję. Bywają wersy bezradne, jak sny spłakane nad ranem, gdy niebo znowu zamknięte, a w duszy wieczny remanent. I są też strofy safickie, w ich żyłach płynie odwaga, do walki z wiekiem ( nierównej) więc z puentą, jeszcze się zmagam.

Wspaniały wiersz:) dla dzieci rozwód to tragedia, ale jakoś w dzisiejszym świecie spowszedniało to wszystko...serdecznosci Bereniko:)

Poruszający wiersz, czytałam o " Mateczce"- Wielki Człowiek:)