Łukasz Jurczyk

100. Suma cudzych ran 1. Spitamenes* wyrósł z pustki po Dariuszu — jak chwast, który przetrwał ogień. 2. Tak rodzą się wodzowie — z sumy cudzych ran. 3. Najłatwiej zebrać tych, którym spalono ostatnią drogę. 4. Mówili różnie, ale nienawidzili tym samym językiem. 5. Nie walczyli o mury, lecz o wiatr między nimi. 6. Najgorszy jest wróg, który pozwala ci bać się samemu. 7. Jeden chciał sławy, drugi tylko, by go nie deptano. 8. A historia zapisze to jak równy bój, bo inaczej nie potrafi. Spitamenes* - satrapa perski. Przywódca powstania w Baktrtii i Sogdianie przeciwko Macedończykom. cdn.

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Zdecydowanie Spitamenes był większym formatem. O nim już za chwilę :) Przywiązali go do dwóch drzew — każde ciągnęło swoją prawdę.

@karenka Bardzo dziękuję !!! Format specyficzny, więc tym bardziej fajnie, że się dobrze czytał. Upadek i zdrada. Dobre tematy na wiersz :) Pozdrawiam serdecznie

@Poet Ka Pisanie to nie mechanika ani biologia. To tajemnica i żywioł, którego nie da się zamknąć w definicji :)

@Nata_Kruk Skwar minie, jesień nadejdzie, a my przynajmniej wiemy, że wciąż żyjemy, skoro to słońce tak cholernie nas piecze :)

@Berenika97 Piękny wiersz o tym, jak uformowani jesteśmy. By być własnym strażnikiem i sędzią. Ten wewnętrzny głos, który nie wybacza potknięć i karze za każdą chwilę słabości. Pozdrawiam

@Poet Ka Mleczarka Nie miała dzwonków. A jednak wszyscy ją usłyszeli. Skórki wiewiórek lekkie jak śmiech na jej ramionach. Nie kłania się. Nie wie, że tu to obraza. Kupcy milkną, starcy odwracają wzrok — ona stoi wyprostowana. Patrzy na nas jak na psy, które szczekają za płotem. Dłoń trzyma bukłak z mlekiem, jakby trzymała losy pustynnych nocy. Jeden z Sogdów szepcze: „sprzedała już więcej dumy niż mleka.” A ja myślę — kto pierwszy kupi jej śmiech i czy na pewno wygra. Pozdrawiam

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję !!! Epoka hellenistyczna to fascynujący okres w historii :) Pozdrawiam @Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Trafiłaś z opisem w samo sedno :) Na marginesie "śnieżna ślepota", to nie tylko metafora. To ostre zapalenie spojówek i nabłonka rogówki (za wikipedią :) Jej objawy opisał nie tylko Arrian, ale także Ksenofont w Anabazie, w chyba o wiele bardziej dramatycznych okolicznościach. Pozdrawiam

99. Bessos* (narrator: hypaspista) 1. Nie każdy człowiek mieści się w historii, którą sobie wybrał. 2. Zdradził Dariusza, a potem ogłosił się szachinszachem. Wielkie plany na wątłych barkach. 3. Nie pierwszy w historii, który uwierzył własnym szeptom. 4. Łatwo zostać królem. Trudniej znaleźć ludzi, którzy w to uwierzą. 5. Budował na piasku — a potem dziwił się, że wszystko tonie. 6. Zdrada jest ogniem. Nigdy nie wybiera jednego domu. 7. Oddaliśmy go tym, którym wbił nóż w plecy — wiedzieli, co zrobić. 8. Zostało tylko imię, które brzmi pusto, jak źle uderzony bęben. *Bessos - krewny Dariusza, satrapa Baktrii i Sogdiany. Stał na czele spisu, który doprowadził do śmierci Dariusza. Ogłosił się królem królów. Wydany przez własnych ludzi Macedończykom. Jego koniec jest różnie opisywany w źródłach. Wszystkie są zgodne, że nie był to lekki koniec. cdn.

@Christine Zawsze zastanawiała mnie ta potrzeba przeprowadzenia formalnie procesu mimo, że szczególnie w systemach autorytarnych wyrok jest podyktowany z góry. Tyrania też potrzebuje chyba szat z cnoty i sprawiedliwości :)

@Christine Bardzo dziękuję !!! Zasługi u władców mają krótki termin przedawnienia :)

@Berenika97 Nie każdy powrót do domu jest powrotem do siebie ... Pozdrawiam

98. Lustro (narrator: Agrianin) 1. Człowiek długo wierzy, że jego kolej nadejdzie później. 2. W Hindukuszu śnieg świecił jak oczy zapomnianego boga. 3. Zabierał wzrok bez gniewu i bez pośpiechu. 4. Kto ślepnie, czasem widzi więcej — tak mówią starcy. 5. Wczoraj mróz, dziś pustynia — świat nie lubi słabych. 6. Słońce biło tak, że skóra schodziła jak stara opaska. 7. Każdy człowiek nosi w sobie granicę. Rzadko chce ją poznać. 8. Ja ją widziałem — góry i pustynia zrobiły nam lustro. cdn.

@Poet Ka Ja łapiąc dzisiaj rytm lata czuję się jednak starzej :)

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Śmierć Parmeniona przyspieszyła orientalizację dworu Aleksandra, a sceptyczni do tego procesu Macedończycy stracili pewien punkt odniesienia, jakim był ten stary wódz. Kamyk po kamyku ...

@Berenika97 Świetny pomysł z przedstawieniem procesu niszczenia skały przez wodę jako metafory tracenia własnego ja. „Cofasz się, szepcząc, / że potykam się o własny lęk.” To klasyczny, psychologiczny mechanizm przerzucania winy – woda podmywa stopy, ale twierdzi, że to ofiara jest słaba i potyka się sama z siebie. Zobrazowałaś wewnętrzne mechanizmy toksycznego związku.

@Poet Ka Trafiłaś w sedno :) Obol dla cienia. Czas zabiera cały zysk, taki zachłanny.

97. Parmenion* i cena wierności (narrator: hypaspista) 1. Walczył całe życie. Na końcu nie dano mu nawet przeciwnika. 2. Tyle bitew, a zabiło go słowo na papirusie. 3. Ojciec zdrajcy? Król się bał. A strach królów rzadko umiera sam. 4. Był cieniem dawnego władcy. A cienie trzeba usuwać. 5. Chłopiec, który bawił się mieczem, teraz go użył. 6. Król dorósł. Wojna też. Oboje bez litości. 7. Nie chodziło o starca. Chodziło o to, co miał przypominać. 8. Tak kończy wierność — bez trąb, bez świadków. Parmenion* - wódz macedoński, służył Filipowi i Aleksandrowi. Drugi rangą w armii po Aleksandrze. Dowodził lewym skrzydłem armii macedońskiej. cdn.

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję !!! Pozdrawiam

@Poet Ka Bardzo dziękuję !!! Trochę koturnowo musi być :) Pozdrawiam @Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Świetnie opisałaś okoliczności śmierci Filotasa !!! Uważał ojca za tarczę. Srodze się zawiódł. Ludzie mówią: sprawiedliwość. Władza częściej mówi: ostrożność. Pozdrawiam

@Berenika97 Kolejka po chleb. Zamiast mąki i pieśni – darmowy ołów.

@Berenika97 Strata magicznego pudełka, w którym zamykamy swój mały świat, swoje słowa, swój czas :) Nie dziwi mnie ten ból :)

@Christine Wiatr zawiewa ślad. Potem zawiewa ślad tych, którzy go szukali.

@Christine Dla niektórych sama droga jest celem :) Nie pragnął celu. Pragnął chwili, gdy był jeszcze daleko.

@Christine Cóż żołnierzom po pełnych sakwach, gdy mogą nie zdążyć ich opróżnić :) Ludzie liczą srebro. Los z uporem liczy dni.