„Opowiadania Czechowa” to zbiór krótkich utworów prozatorskich Antona Czechowa, rosyjskiego pisarza, dramaturga i lekarza, uznawanego za jednego z najwybitniejszych mistrzów noweli oraz opowiadania w literaturze światowej. Jego krótkie formy powstawały przede wszystkim w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XIX wieku, a ich tematem było codzienne życie mieszkańców carskiej Rosji: urzędników, inteligencji, drobnomieszczaństwa, chłopów, wojskowych i ludzi prowincji. Czechow nie budował zwykle rozbudowanych fabuł, lecz skupiał się na wyrazistej sytuacji, geście, dialogu lub psychologicznym szczególe, dzięki którym odsłaniał prawdę o bohaterach i społeczeństwie. Do znanych opowiadań należą między innymi „Śmierć urzędnika”, „Kameleon”, „Człowiek w futerale”, „Kapral Prisziwiejew”, „Bezbronna istota”, „Końskie nazwisko”, „Romans z kontrabasem” i „Dyplomata”.
Opowiadania Czechowa ukazują świat zdominowany przez lęk, konwenans, zależność od władzy, karierowiczostwo, urzędniczą bezduszność i społeczną małostkowość. W „Śmierci urzędnika” przypadkowe kichnięcie prowadzi Czerwiakowa do obsesyjnego strachu przed zwierzchnikiem i śmierci ze wstydu, a w „Kameleonie” rewirowy Oczumiełow zmienia zdanie w zależności od tego, czy pies może należeć do generała. „Człowiek w futerale” przedstawia Bielikowa, człowieka zniewolonego przez zakazy, lęk i potrzebę kontroli, natomiast „Kapral Prisziwiejew” ośmiesza bezmyślną surowość i przywiązanie do przemocy. Czechow posługiwał się ironią, skrótem, humorem i gorzką obserwacją, aby pokazać absurd życia społecznego, a zarazem współczucie dla zwykłych, słabych i zagubionych ludzi. Jego opowiadania pozostają ważnym świadectwem rosyjskiej rzeczywistości końca XIX wieku oraz jednym z najważniejszych osiągnięć światowej prozy realistycznej.