„Biesy” (ros. „Бесы”) to powieść Fiodora Dostojewskiego publikowana w latach 1871–1872 w czasopiśmie „Russkij Wiestnik”, a w wydaniu książkowym w 1873 roku. Utwór należy do tzw. wielkiego pięcioksięgu pisarza i powstał po jego powrocie z zesłania, obok „Zbrodni i kary”, „Idioty”, „Młodzika” i „Braci Karamazow”. Powieść ma charakter antyutopijny i rozrachunkowy – ukazuje społeczeństwo rosyjskie ogarnięte przez ideologie nihilizmu, ateizmu i rewolucjonizmu, które Dostojewski postrzegał jako „demony” opanowujące ludzkie umysły. Tytuł nawiązuje do fragmentu Ewangelii według św. Łukasza o wypędzeniu demonów w świnie, co w ujęciu autora symbolizuje los Rosji opętanej przez destrukcyjne idee Zachodu.
Akcja „Biesów” rozgrywa się około 1870 roku w prowincjonalnym miasteczku, gdzie grupa rewolucjonistów pod wodzą Piotra Wierchowieńskiego próbuje wywołać chaos społeczny i polityczny. Centralną postacią powieści jest Nikołaj Stawrogin, charyzmatyczny, lecz moralnie pusty arystokrata, wokół którego koncentrują się konflikty ideowe i osobiste dramaty bohaterów. Dostojewski ukazuje mechanizmy, dzięki którym abstrakcyjne idee przeradzają się w przemoc, zbrodnię i terror, prowadząc do rozpadu więzi międzyludzkich i duchowej katastrofy. „Biesy” stanowią jedną z najostrzejszych krytyk radykalizmu XIX wieku i jednocześnie przenikliwą analizę psychologiczną człowieka, który utracił poczucie dobra i zła.