W polu – bohaterowie
„W polu” to powieść, której autorem jest Stanisław Rembek. Opisuje on walki polskiego wojska w ramach wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Z powodu tematyki sowiecka cenzura blokowała wznowienie wydania tej powieści. W dziele pojawiają się bohaterowie, którzy tworzą siódmą kompanię strzelców.
Spis treści
Podporucznik Paprosiński
To jeden z głównych bohaterów i dowódców siódmej kompanii. Nie uważa wojny za swój żywioł, często odczuwa strach i jest zagubiony, lecz w chwilach próby wykazuje się odwagą. Podczas wielkiej bitwy zatrzymuje cofających się żołnierzy, prowadzi ich do walki na bagnety i zabija dowódcę bolszewików, Horbaczewskiego. Podczas odwrotu oddziela się od oddziału i przeżywa kryzys, świadomy, że jako oficer ucieka z pola walki. Na nowej pozycji uspokaja głodnych, zbuntowanych ludzi. Zostaje postrzelony podczas konfliktu w kompanii, a przed śmiercią wyznaje, że to on wysłał Górnego na patrol.
Porucznik Ludomski
To dowódca siódmej kompanii, człowiek wymagający i nerwowy. Próbuje utrzymać dyscyplinę mimo głodu, wyczerpania i ogromnych strat. W walce zachowuje odwagę, prowadzi ludzi do natarcia i organizuje obronę, ale bywa też porywczy, podejmuje ryzykowne decyzje i traci orientację w sytuacji. Dręczy go poczucie winy, że podczas bitwy opuścił oddział. Jego konflikt z Dereniem wynika ze śmierci Górnego. Pod koniec zostaje ciężko ranny nad Wilią, a sierżant mu nie pomaga.
Sierżant Dereń
To doświadczony podoficer wyniszczony malarią i febrą. Przyjaźnił się z Górnym, więc jego śmierć mocno się na nim odbiła. Nocą odnajduje ciało kolegi, a później obwinia dowódców i powtarza, że za życia kaprala kompanii powodziło się lepiej. Jest uparty i mimo choroby nie chce udać się do szpitala. Podczas obrony nad Wilią kieruje ogniem. Gdy znajduje rannego Ludomskiego, wypomina mu zmarnowanie Górnego i odchodzi. W majakach widzi poległych żołnierzy i uznaje zagładę kompanii za karę za śmierć przyjaciela.
Kapral Górny
To cichy, spokojny i łagodny podoficer. Ginie po wysłaniu na nocny patrol, pozostając z dwoma żołnierzami na przedpolu. Choć pojawia się krótko, jego śmierć wpływa na dalsze wydarzenia.
Zajączkowski
To energiczny, odważny i zdyscyplinowany żołnierz. Wykonuje zadania patrolowe, melduje o nadejściu bolszewików, dostarcza amunicję i pomaga Ludomskiemu w walce z kozackim oficerem. W krytycznej chwili pierwszy rusza naprzód, pociągając za sobą kompanię. Pilnuje porządku i zawraca uciekiniera do szeregu. Ostatecznie zostaje ranny i prawdopodobnie trafia do niewoli.
Sołyszko
To podoficer pełniący obowiązki szefa kompanii po odsunięciu Derenia. Odpowiada za sprawy organizacyjne, lecz Ludomski obwinia go o zaginięcie kuchni polowej. W chwili buntu Robaka staje po stronie dowódcy i występuje z pistoletem. Ginie zastrzelony przez Piesika podczas walki wewnątrz oddziału.
Piesik
To jeden z żołnierzy. Jest zdolny do odwagi, ale też reaguje skrajnie. Pomaga Ludomskiemu w walce z Kozakami, jednak nad Wilią ogarnia go panika i błaga oficera, by nie prowadził ludzi dalej. Podczas konfliktu na cmentarzu zabija Sołyszkę, Robaka, Rudajewskiego i Hajdusia. Sam później ginie, pozostawiając z dawnej kompanii jedynie Ludomskiego i Derenia.
Robak
To rozgoryczony i zbuntowany żołnierz, którego zachowanie pokazuje rozpad dyscypliny. Odmawia wykonania rozkazu pójścia na patrol, a po uderzeniu przez Dziducha podnosi karabin przeciw przełożonym. Wywołane zamieszanie prowadzi do postrzelenia Paprosińskiego i śmierci kilku ludzi. Robak ginie z ręki Piesika.
Aktualizacja: 2026-07-07 21:09:39.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.