„W polu” to powieść Stanisława Rembeka, wydana w 1937 roku nakładem Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska”. Po II wojnie światowej jej wznowienia były utrudniane przez cenzurę komunistyczną, ponieważ utwór przedstawiał losy polskich żołnierzy walczących z bolszewikami w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Książka została ponownie wydana w 1958 roku w paryskiej Bibliotece „Kultury”. Jest uznawana za jedno z najważniejszych polskich dzieł prozatorskich poświęconych doświadczeniu frontowemu.
Akcja powieści rozgrywa się latem 1920 roku, podczas ofensywy wojsk Michaiła Tuchaczewskiego na froncie północnym. Rembek przedstawia przede wszystkim losy siódmej kompanii strzelców, wchodzącej w skład polskiej dywizji generała Lucjana Żeligowskiego. Żołnierze uczestniczą w walkach, odwrotach, kontratakach, nocnych marszach i obronie kolejnych pozycji. Towarzyszą im upał, głód, choroby, zmęczenie, strach, poczucie osaczenia oraz świadomość nieustannego zagrożenia śmiercią. Autor opisuje między innymi walki nad Autą, odwrót przez Łużki i Mosarz, starcia z Kozakami oraz dramatyczne wydarzenia nad Wilią.
„W polu” wyróżnia się skrajnie realistycznym i naturalistycznym obrazem wojny. Rembek, sam będący uczestnikiem walk 1920 roku, unika patosu, heroizacji i prostych ocen. Pokazuje zarówno odwagę, brawurę i poczucie obowiązku żołnierzy, jak i ich słabość, panikę, bunt, choroby, dezercje oraz moralne wyniszczenie. Powieść ukazuje wojnę jako doświadczenie chaosu, cierpienia i rozpadu ludzkiej psychiki, a nie jako romantyczną przygodę. Z tego powodu bywa zestawiana z najwybitniejszą prozą wojenną XX wieku, a Czesław Miłosz uznał ją za jedną z najlepszych książek o walce powstałych w dwudziestoleciu międzywojennym.