Zegar życia bije,
Lata jak woda, spływają z cicha;
Świat wesoło żyje,
Tylko mnie pierś wzdycha;
I kiedy wszystko wszystkim się uśmiecha,
Mnie żałoba wszystko kryje.
Innych przyjaźń pieści,
Śmieją się innym usta kochanek,
Tylko mnie w boleści
Schodzi życia ranek;
Na mojej skroni schnie miłości wianek,
Nikt mię w sercu nie pomieści.
Nie mnie życia kwiaty,
Nie mnie przyświeca dzień złotem czołem;
Smutne grobu szaty
Żywy naciągnąłem.
Niesmaki życia moim są żywiołem,
Moim światem lepsze światy.
Źródło: Dzieła Seweryna Goszczyńskiego, 1852.