Świat nowy

Wiersz dany w upominku Ewelinie Ch...

„To przecię potop nie wszystko schłonął,
To świat nie cały przecię utonął,
I bije życiem zniszczenia łono.“

Tak się cieszyła korabiu rodzina,
Gdy jej przyniosła korabiu ptaszyna
Gałązkę śród fal potopu uszczknioną.

I my potopem klęsk kołatani,
I my też mamy gońców przystani,
Szczęśliwszej wróżby mamy godziny,
Co przypomnieniem jak tęcza jaśnieją,
A oskrzydlone wiarą i nadzieją,
Pędzą nasz korab’ w zbawienia krainy.

Bliska ta chwila, wszystko nam wróży,
Kiedy świat nowy wypłynie z burzy,
Kiedy zakwitną wieki pogody,
A czas, co dzisiaj tylko się nam wdzięczy
Miłem życzeniem, roztoczy się w tęczy
Wiecznego życia i wiecznej swobody.