Sytną jesienia

Sytną jesienią –
kwaśne się jabłka zrumienią.

W alei spadną rude kasztany –
na purpurowe dywany.

W dnie, kiedy deszcze zadźwięczą o szyby –
zapachną w domu suszone grzyby.

Wionie aromat orzechów laskowych
i dynie ciężkie pochylą głowy.

Len się wysuszy pod słońce, na polu
i słoneczniki poduszą na olej.

W mgle modrosinej –
zlecą na ziemię dościgłe kaliny.

Po zbożnej pracy ugną się drzewa –
tylko ty, serce, tak długo dojrzewasz!

Czytaj dalej: Jesienią – Maria Konopnicka

Źródło: Pochwała życia i śmierci, Kazimiera Alberti, 1930.