Sytną jesienią –
kwaśne się jabłka zrumienią.
W alei spadną rude kasztany –
na purpurowe dywany.
W dnie, kiedy deszcze zadźwięczą o szyby –
zapachną w domu suszone grzyby.
Wionie aromat orzechów laskowych
i dynie ciężkie pochylą głowy.
Len się wysuszy pod słońce, na polu
i słoneczniki poduszą na olej.
W mgle modrosinej –
zlecą na ziemię dościgłe kaliny.
Po zbożnej pracy ugną się drzewa –
tylko ty, serce, tak długo dojrzewasz!
Źródło: Pochwała życia i śmierci, Kazimiera Alberti, 1930.