Ogień mój

Ogień mój: to wąziutki płomyczek gromnicy,
lekarstwo moje: słodki, płynny sok oskoły,
moja kapela: w sadzie bzykające pszczoły,
mój namiot: rozpostarty, czarny nieba płaszcz.

Krzyż za miastem schylony – to mój silny maszt,
gwiazdy Wielkiego Wozu – to moi sternicy,
busolą: na pogodę, letnie błyskawice,
portem: to ty, o ziemio! która wiecznie trwasz.

Czytaj dalej: Niebo na przedwiośniu – Kazimiera Alberti

Źródło: Pochwała życia i śmierci, Kazimiera Alberti, 1930.