Próg

[Berenika97]

Latarnia miga trzeci dzień.

Ktoś przestał zgłaszać.

Miasto pulsuje jak stan zapalny.

On przynosi w kieszeniach cudzy wzrok

i lepki kurz - nalot na spojrzeniu.

W czterech ścianach zdejmuje twarz.

Ostrożnie.
By nie przerwać siebie.

Wyżyma zmęczenie z koszuli.

Liczy, ile ciepła dzień

zabrał tym razem.

Okna ryglowane ciszą.

W dusznej bliskości mebli

świat urywa się na progu.

Noc - woda bez brzegu.

Może wreszcie zatonąć.

 

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika.

 

to jest ostateczna ewidencja ubytków bytu.

 

gdzie podmiot niczym monada wyciśnięta z ontologicznego brudu  demaskuje kruchą granicę między istnieniem a rozpuszczeniem się w nocy bez brzegu !

 

genialna, duszna precyzja w chwytaniu tego, co nieuchronne .

 

uwielbiam Twoje wiersze pisane duchem poetyckiej ekspresji.

 

dudni to we mnie jakby wiosenna łąka pełna polnych kwiatów.........

 

dystopia.

 

[Alicja_Wysocka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oj, wkradasz mi się niewiedzieć kiedy w mój świat wyobraźni  - zapraszam, zapraszam 

w moje skromne progi. 

Nie zabierasz mi miejsca - robisz go więcej, dziękuję :)

[Czarek Płatak]

skończyłbym przed tym wersem 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Wiersz o granicy wytrzymałości, o tym, że codzienność to nieustanny występ, rola, która wrzyna się w skórę.

 

Noc to jest rzeka.

Bez brzegów i bez dna.

Można się zapaść.

 

Pozdrawiam

[Marek.zak1]

Bezradność, to ta migająca uliczna lampa (swoją drogą, wiem, jak jest upierdliwa), po przejściu przez próg pozbywanie się wszystkiego, co przydatne na zewnątrz, z maską na czele, pot i zmęczenie dnia wyżymane gdzieś tam,  okna odcinające to, co na zewnątrz.  Peel lekko nie ma, a nasz wspólny znajomy MG też lekko nie miał, zwłaszcza z tą maską, do tego z wojną w tle, a jednak dawał radę:). Dobry wiersz, pesymiści utwierdzą się, że nie tylko im lekko nie jest. Pozdrowionka 

[andrew]

@Berenika97

...

by świtem

się wynurzyć

spojrzeć na niebo 

jestem

żyję

dzięki Ci Panie 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - Okna ryglowane ciszą. - zachwycający moment wiersza - 

            wiersz z wyższej półki - duży plus za całość - 

                                                                                               Pzdr.serdecznie.

[wiedźma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

Dla mnie te wersy  są najmocniejsze. 

Ostrożnie- jakby pod maską nie było już niczego, co można zobaczyć.

Wymowne są również " okna ryglowane ciszą ".

Poruszający wiersz.

Pozdrawiam. 

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 W poszukiwaniu Arki Noego.

 

Bardzo wymowne!

[Poet Ka]

@Berenika97

 

jesteś mistrzynią w opisywaniu stanów emocjonalnych za pomocą nietuzinkowych metafor

 

- tu beznadzieja i rozpacz codzienności 

 

 

[Berenika97]

@Migrena

 

Bardzo dziękuję!  

 

Dziękuję - to jeden z tych komentarzy, przy których nie wiem, czy bardziej się wzruszyć, czy roześmiać. :) 

Monada w ontologicznym brudzie i wiosenna łąka  - to mnie rozbraja. Bardzo się cieszę, że tak to ująłeś. :) 

"Dystopia" na końcu jest dla mnie osobną, małą poezją.

Serdecznie pozdrawiam. :))

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

To pięknie powiedziane - i wzajemne.  :) 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Czarek Płatak

 

Bardzo dziękuję! 

A wiesz, że najpierw tak miało być, aby zostawić niedopowiedzenie. :) Ale nie posłuchałam swojej intuicji, zwyciężyła moja druga natura - by tłumaczyć.  Cięgle się z tym zmagam. 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! 

 

Lubię takie czytanie, które samo się staje pisaniem. :) 

 

Serdecznie pozdrawiam. :))

[Berenika97]

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję  za przypomnienie M. Gara - rzeczywiście , świetnie grał z tą maską. Ale trzeba być racjonalnym optymistą, aby żadna lampa tak nie wnerwiała. :))) 

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@andrew

 

Bardzo dziękuję! 

 

Napisałeś koniec, którego w wierszu nie było - i który był potrzebny.

Nadzieja zawsze jest potrzebna. 

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

@Waldemar_Talar_Talar

 

Bardzo dziękuję! 

 

To miło wiedzieć, który moment zatrzymał. :)   Serdecznie pozdrawiam. 

@wiedźma

 

Bardzo dziękuję!

 

"Jakby pod maską nie było już niczego" - to czytałam pisząc, ale nie napisałam wprost. Cieszę się, że to tam jest. :) 

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Wiechu J. K.

 

Bardzo dziękuję! 

 

"W poszukiwaniu Arki Noego" - świetne! :)

 

Serdecznie pozdrawiam. :)

 

 

@Poet Ka

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję - beznadzieja codzienności to dobre imię dla tego wiersza. :)

 

Serdecznie pozdrawiam.:)

[Berenika97]

@Simon Tracy @MIROSŁAW C. @Stukacz @Rafael Marius @viola arvensis @Poezja to życie

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

Bardzo dziekuję! Pozdrawiam serdecznie! :)

[lavlla nisu]

Dostosowanie do częstotliwości i kolorytu zewnętrznego świata jest może jedynym sposobem na przetrwanie. Na progu zmienia barwy na własne? Trudne pytanie - jakie one są? Czy tonąc w nocnej ciszy i ciemności można odzyskać własną wrażliwość...?

[Berenika97]

@lavlla nisu

 

Bardzo dziękuję! 

 

To pięknie postawione pytanie. Myślę, że nocna cisza nie tyle przywraca wrażliwość, co ujawnia, że ona nigdzie nie zniknęła -  tylko była zagłuszona.

Może własny kolor nie jest czymś stałym, ale czymś, co się odnajduje właśnie w takich momentach zatrzymania - na progu, między jednym światem a drugim.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

[Na liniach czasu]

@Berenika97 "Miasto pulsuje jak stan zapalny" - super obraz 

[Mitylene]

@Berenika97 podoba mi się metaforyka w tym wierszu. Wyraża ona dogłębnie  samotność podmiotu lirycznego, który po przekroczeniu "progu domu " wreszcie może zdjąć maskę i być sobą.... Tylko czy można czuć się komfortowo w " dusznej bliskości mebli" i w ciszy tak głębokiej , że przeszywa na wskroś? 

[Christine]

@Berenika97

 

Podoba mi się ten miejski,wrogi klimat. Próg jest jak granica, po przekroczeniu której można być sobą. Świetny wiersz!