Gdy

[viola arvensis]

Im szybsze mam myśli
tym spokojniej chodzę
gdy bujam w obłokach
leże na podłodze
gdy świat mi dopieka
piję zimną wodę
gdy brzydnie mi życie
to dbam o urodę.

Gdy hałas mnie goni
to uciekam w ciszę
gdy ktoś mówi brednie
niczego nie słyszę
kiedy słowo boli
znieczulam milczeniem
gdy sen nie nadchodzi
uciekam w marzenie.

Gdy wkrada się proza
to wierszem rymuję
gdy coś burzy spokój
to azyl buduję
gdy deszcz srogi pada
to słońcem się śmieję
gdy smutek mnie dusi
to chwytam nadzieję.

I gdy tak pomyślę
to jestem sprzecznością
świat mnie nie pokochał
ja karmię miłością
i choć się nie spina
z wyobraźnią życie
idę swoją drogą
w niezmiennym zachwycie.

 

 

* z cyklu "Pisanie na kolanie"

Edytowane 44 minuty temu przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@viola arvensis

 

 

 

Violu:)

 

fosforyzujące poezją paradoksy.

 

są świetne -  im głębiej się w nie wchodzi  tym bardziej okazują się wewnętrznie spojne.

 

w Twoim wierszu przeciwieństwa nie znoszą się lecz dopełniają.

 

jakby życie najpełniej odsłaniało sens właśnie tam  gdzie intuicja podpowiada coś odwrotnego .

 

 

to chyba najpiekniejsza myśl :  wolnosc zaczyna się wtedy, gdy przestajemy reagować odruchowo i wybieramy własną odpowiedź na świat.

 

A puenta  - wynosi Twój wiersz ponad zwykły optymizm .

 

to już nie pocieszenie   lecz świadoma postawa.

 

bardzo dojrzały i  mądry i ciepły wiersz.

 

czytałem z prawdziwą przyjemnoscią.

 

z przyjemnością bo to poezja przez duże P .

 

duchowa wyśmienitosć!!!

 

 

 

[Marek.zak1]

Jesteśmy pełni sprzeczności, jak napisałaś, a puenta, jak z piosenki E. Geppert o miłości życia. Pozdrowionka przedpółnocne.