Mitylene

Lubię zatopić się w twoich ramionach chłonąc oddech łapczywie ukryte rozproszone myśli łapię spiesznie jak motyle drgają im skrzydła wzruszeniem trącając lekko wskazówki zegara za oknem duet wiatru i deszczu wyszeptuje muzykę eterycznie kołysze frazy wspomnień. Autor fotografii: Mirela Lewandowska

@violetta nie inaczej:)

@Intersubiektywny dla mnie ten motyw lustra w wierszu jest takimi wrotami do innego świata, które są granicą pomiędzy rzeczywistością, a snem , lub śmiercią. To lustro ma jeszcze jedną funkcję - obnaża prawdę o nas samych, którą nie zawsze łatwo jest nam się skonfrontować. Interesujący wiersz!

*Parafraza wiersza T Różewicza pt." Kto jest poetą" Poetą jest ten co widzi zachód w błękitnym oknie świata zarumienionego wartościami bez wiary i z wiarą. Poetą jest ten co patrzy na zegarek z upadającym na kolana czasem i podtrzymuje ten upadek metaforą do kwadratu. Poetą jest ten co zasiada na ławce bez podparcia i z poparciem trzyma symbolicznie pióro wierząc naiwnie w słowo wolność. Poetą jest... Autor fotografii: Mirela Lewandowska

@jjzielezinski ciekawe nawiązanie do mojej ulubionej książki o Małym Księciu. Świat widziany przez pryzmat różny w tym wierszu na pewno jest pełen miłości, natomiast postać róży z "Małego Księcia" jest dosyć kapryśna :) I ten kontrast podoba mi się najbardziej!

@Arsis

@Berenika97 czyli innymi słowy wiersz " ogarnął" sam siebie;)

@Poet Ka ten kolor ciekawie wpisał się w przesłanie obrazu , no i wiersza również.

@Jacek_Suchowicz świetnie podsumowałeś mój tekst. Czy to wiersz czy nie wiersz, trudno powiedzieć:) Rzeczywiście rytm przybrał rapowy:) Dziękuję za czytanie !

@tetu ten wiersz powstał 2 dni temu przy okazji mojego " wisielczego humoru" - ot taki dzień się przydarzył, że i ironia zagościła w wersach:) :)

@Proszalny ten monolog pod lirycznego jest wielowymiarowy. Różnorodność podejmowanych tematów na pewno zaciekawia. Doszukałam się między wersami poszukiwania sensu życia i własnej tożsamości. Zainteresował mnie fragment o tym, że sztuką jest zrozumieć drugiego człowieka , gdy często on sam siebie nie rozumie... "A teraz chodź i powiedz: kto widział mnie prawdziwego? Komu udała się ta sztuka?" "Ta sztuka " jest tak trudna, że wątpię, aby komukolwiek się udała, być może w jakimś stopniu, ale na pewno nie w całości... Podoba mi się motyw podróży ciężarówką i mijanych aut po drodze...Interesująca metafora życia , gdy ludzie mijają się w pędzie zbierając przywołane mandaty. Wspomnienie o babci nastraja natomiast nostalgicznie, bo często doszukujemy się prawdy o sobie wracając myślami do naszych przodków jak byśmy chcieli coś z tej przeszłości " wydrapać"- zrozumieć i tym samym doszukać się sensu życia... @Proszalny na pewno interesująca jest końcówka, gdzie widzimy obraz Boga , który bawi się bączkiem, będącym metaforą naszego życia. I teraz rodzi się pytanie, czy nasze żecie kończy się z chwilą, aż On sam zatrzyma to kręcenie, czy poczeka aż wirowanie zakończy się samo. Ot tak wyłania się wielka tajemnica istnienia, kóra nurtuje wielu od wieków...kto tym wszystkim " steruje" i w jakim celu... Bardzo mi się podoba Twój wiersz, bo pozostawia wiele pytań bez odpowiedzi...no chyba ,że znajdzie się ktoś kto na nie odpowie...

@Poet Ka bardzo ciekawy, mroczny obraz. Podoba mi się.

@Berenika97 ta cisza wyeksponowana w wierszu jest tak namacalna, że czuje się ją wszystkimi zmysłami. Tu słowa są zbędne- jest tylko wspomnienie i pamięć i ten wiersz " pamięta". Ujął mnie spokój bijący z wersów...Nie pozostaje nic innego jak również zamilknąć...

@Poet Ka i ten dotyk przytulenia czuć właśnie. Piękne haiku!

Ten wiersz tytułu nie potrzebuje na dwa spojrzenia pięknie przystroi strofy, co błądzą po sferze nieba może opowie więcej niż trzeba, albo zamilknie, bo gdy się boi wyśpiewać żale i melancholię wpaść może w dołek co sam wykopie... I w ciszy schowa własną melodię, by spocząć marnie w gwiezdnym okopie, lecz, gdy go miłość ciepłem swym dotknie rozbłyśnie słońcem w sercu stokrotnie. Ten wiersz jest dziwny, o dziwach prawi trochę dla żartu, trochę dla wprawy, by łamać rymy błądzące wszędzie mając już za nic, co z nich dziś będzie. Ten wiersz relaksik sobie dziś robi odpoczywając na łonie natury rzewną melodią przestrzeń ozdobi śpiewając głośno, prosto pod chmury. Zapewne będzie trochę czytany , komentarz pod nim może się sypnie, a potem spać pójdzie poobijany, gdy wena w końcu całkiem w nim zgaśnie - co czyni właśnie. Autor fotografii: Mirela Lewandowska

@Poet Ka jestem fanką Tuwima , więc drugie haiku bardziej do mnie przemawia. Lubię jego tomy "Juwenilia". Te pierwsze próby poetyckie są dla mnie taką "przystawką" niebanalnych "Kwiatów polskich"...

@Proszalny świetna personifikacja ciemności. Urzekła mnie plastyczność obrazu. To pełzanie widać tak wyraźnie, że zagęszcza się we wszystkich wersach. Ciekawe spojrzenie na samotność. Przywołany motyw Jonasza, jeszcze bardziej podkreśla ten temat. W "brzuchu wieloryba" chyba nikt nie poczuje się komfortowo... Wiersz bardzo ciekawy! Pozdr:)

@Berenika97 bywa i tak w życiu...a jak jeszcze dojdzie do tego intuicja, to zamieszanie gotowe:)

@orkan11 cisza ma rózne oblicza. Cisza wyeksponowana w Twoim wierszu porusza najczulsze struny serca jak ten "wiatr zachodni w porywach zmiennych"... Wiersz świetny!

@violetta to przebudzenie zielenią mnie przekonuje w 100% :) Deszcz też mi nie przeszkadza- co więcej jest moim przyjacielem i naprawdę go lubię, także wersy bliskie memu sercu. Pozdrawiam :)

@Marek.zak1 zależy jakiego apetytu. Kulinarnego czy tego na życie ? :) Bo róznie z tym bywa:)

@onasama dla mnie ten wiersz jest obrazem człowieka, który z ogromnym dystansem wędruje przez świat. To przywołane " odpędzanie świata", jeszcze bardziej utwierdza w przekonaniu o pewnego rodzaju izolacji, chęci życia na własnych zasadach. Ciekawa postać Grzesia na pewno zaciekawia i trudno znaleźć odpowiedź na zadane pytanie w ostatnim wersie...

@Toyer to prawda poezja nie umiera. Ona czasami " chowa się" po kątach, aby wyłonić się w odpowiednim czasie. Kto będzie chciał, drogę do niej zawsze znajdzie:)

@Czarek Płatak czyli innymi słowy " punkt widzenia zależy od punktu siedzenia":) Swietnie ujęta chwila w kadrze na dwa spojrzenia. I tak naprawdę nie wiadomo komu współczuć, bo i dziecko, i dorosły ma przed sobą życiowe "wyzwania", które musi jakoś ogarnąć niezależnie od ilości pozostałego czasu...Pozdrawiam Czarku!

Noc dzień jak liście szeleszczą w uszach zamknięte w kajdanach poetyckiej farsy żebrzą o miłość posłuszne milczenie dodaje animuszu bezbronnej myśli posypały się niezwerbalizowane łzy zahaczając o ciszę. Autor fotografii: Mirela Lewandowska