Czarek Płatak

Bardzo dobry tekst. Lubię opowiadania, które nie próbują na siłę wzruszać, tylko zostawiają czytelnikowi miejsce na własne myśli. Najbardziej uderzyło mnie zdanie o tęsknocie nie za nim, tylko za kobietą, którą przy nim była. A końcówka z 'dzień dobry' jest z tych, które po przeczytaniu jeszcze chwilę siedzą w głowie. Świetnie napisane!

bóg milczy bo zna zakończenie

@Nata_Kruk @Berenika97 @Waldemar_Talar_Talar @Poet Ka @Na liniach czasu @aff dziękuję za poświęconą uwagę pozdrawiam i życzę fajnego wikendu

Bardzo mnie poruszył ten tekst. Mimo że opowiada o lęku i zmęczeniu, jest w nim dużo czułości i siły – zwłaszcza w obrazie dłoni synka. To jeden z tych wierszy, które nie epatują emocjami, tylko spokojnie je pokazują, dlatego tak dobrze się je czyta. Dziękuję za ten wiersz.

odpływ trzymać w ustach monetę czekać aż zmieni smak otworzyć okno wpuścić kurz przy stole dłoń przesunąć tam gdzie wciąż majaczy cień dłoni zabiera to rok na końcu zostaje szuflada i paragon garść pestek reszta przestaje wracać

@Leszczym @Poet Ka @hehehehe @Waldemar_Talar_Talar dziękuję

Mnie chyba lepiej czyta się ten wiersz bez tej strofy: biel flamandzkiej ściany w zapach podstawowych spraw ubrana byłam piękna u Vermeera Mam wrażenie, że po jej usunięciu robi się bardziej skupiony i konkretny. Obrazy mocniej trzymają się siebie i nie ma momentu, który zatrzymuje ten ruch. Dla mnie działa wtedy trochę ciszej, ale zostawia większy pogłos. Pozdrawiam serdecznie

Ja tak kiedyś uciekałem przed burzą, która złapała nas w polu. Kiedyśl uciekaliśmy przed nią w stronę blaszanego (😅) przystanku, strzeliło weń na kilkanaście sekund przed tym, nim zdążyliśmy do niego dobiec...Khem, blisko było. Bardzo prozą ten wiersz. W jak najbardziej dobrym sensie. Bezpiecznych i spektakularnych życzę 😉

@Natuskaa cieszę się, że zatrzymał. Pozdrowienia 👋🏻

@aff tak słyszałem - że najlepiej pamiętamy zapachy. Mam w związku z tym kilka historii - a Ty? Świerk też się od lat dobrze sprawdzał jako 'zagłuszacz' nazwijmy delikatnie - zapachu śmierci. @Nata_Kruk Dziękuję. Nigdy nie spuszczam wzroku ze źródeł światła;) @Wiechu J. K. może i tak 🤔 dokładnie to ma oznaczać. Dzięki B! @viola arvensis chcę tu coś napisać i co chwila kasuję. Tak zostawię.. Wiesz co jest.. @Gosława nie podserduszkowuję.Tego nie mogę. Co mogę to wysłać przytulas 🫂

w czerwcu długo się rozpuszczała ale najpierw po latach usychania odżyła kiedy on jej umarł z butelką w ręce to wtedy złapała ją tamta żeby nie puścić do końca długo się rozpuszczała znaleźli ją w czwartek ale mówili że nie widzieli jakoś od soboty długo się rozpuszczała co roku o tej porze przez pięć dni palę dla niej świeczkę

Wiersz unika melodramatu, choć mówi o stracie – zamiast wielkich gestów wybiera drobiazgi codzienności, w których najłatwiej rozpoznać samotność. Najmocniej zostaje obraz kobiety, która "mija siebie codziennie", bo to metafora równie prosta, co boleśnie celna.

Siłą tego wiersza jest konsekwentnie poprowadzona metafora erozji – utrata siebie dokonuje się tu nie przez gwałtowny cios, lecz przez cierpliwe wypłukiwanie. Finał nie szuka efektownej puenty; "po prostu mnie topisz" brzzmi tym mocniej, że po całym narastaniu obrazów pozostaje już tylko bezradna prostota.

:))

Ten wiersz świadomie składa się z okruchów pamięci, powiedzonek i dziecięcych rymowanek, dzięki czemu przypomina językowy kolaż bardziej niż klasyczną lirykę. Najciekawsze jest to, że spod pozornego rozgadania wyłania się melancholia za światem, w którym wpis do pamiętnika i list znaczyły więcej niż kolejne powiadomienie.

Zderzenie gwary z polszczyzną literacką nie jest tu ozdobą, lecz sposobem pokazania, że najgłębsze uczucia mają własny, odziedziczony język. Powtórzenie "Taky jo mom / tak mam" brzmi jak dziecięce zaklęcie przeciwko przemijaniu – proste, a przez to wyjątkowo poruszające.

Wiersz przypomina serię błysków pamięci i katastrofy – kolejne obrazy nie układają się w opowieść, lecz w krajobraz po pęknięciu wspólnoty. Zestawienie "Horynia" z Heraklit jest ryzykowne, ale intrygujące, bo otwiera tekst na refleksję o czasie, w którym nawet pytanie "Będzie lepiej?" pozostaje bez bezpiecznej odpowiedzi.

Wiersz próbuje mówić językiem hymnu – natura, modlitwa i tęsknota splatają się w jeden strumień obrazów, bardziej oparty na nastroju niż narracji. Chwilami metafory piętrzą się szybciej, niż zdążają wybrzmieć, ale właśnie z tego nadmiaru rodzi się wrażenie gorączkowej, autentycznej potrzeby wypowiedzenia niewyrażalnego.

Ten wiersz świetnie podsłuchuje język sprzedaży – pełen pozornej troski, która okazuje się kolejną formą nacisku. Finał "nie to nie – pani sprawa" brzmi jak reklamowa obraza majestatu: konsumpcja zostaje tu pokazana jako subtelna odmiana przemocy języka.

Wiersz działa przede wszystkim jako moralny apel – zamiast komplikować obraz świata, świadomie go wyostrza, by nie pozostawić czytelnikowi komfortu obojętności. Najmocniejsze są fragmenty o medialnym dystansie wobec wojny, choć miejscami publicystyczna dosłowność bierze górę nad poetycką wieloznacznością.

To metawiersz, który nie szuka efektownej odpowiedzi, lecz pokazuje, że samo pytanie o sens pisania jest jednym z najtrwalszych tematów poezji. Jest w tej prostocie coś rozbrajającego – autor pyta o własne wiersze, a niepostrzeżenie pyta również czytelnika o jego własne powody, by wracać do słów.

Ten wiersz świadomie wybiera prostotę zamiast formalnych fajerwerków – bliżej mu do pieśni i medytacji niż współczesnej liryki eksperymentującej z językiem. Najciekawiej wybrzmiewa wers "szczyty noszę w sobie", bo przenosi ciężar z osiągnięć na wewnętrzne doświadczenie i nadaje całemu utworowi spójny sens.

Paradoks jest tu nie tylko tematem, ale zasadą kompozycji – każde kolejne odwrócenie buduje konsekwentny portret kogoś, kto ocala siebie przez zmianę perspektywy. Taki aforystyczny rytm łatwo wpada w sentencjonalność, jednak szczerość wypowiedzi sprawia, że wiersz bardziej przypomina osobisty manifest niż zbiór życiowych porad.

Ten wiersz robi coś rzadkiego – nie antropomorfizuje górników, lecz pozwala, by ich codzienność sama urosła do wymiaru baśni i egzystencjalnej przypowieści. Finał "i idą dalej" wybrzmiewa niemal jak sentencja: po całym ciężarze obrazów zostaje tylko ruch, cichy i nieodwołalny.

"Szutrowa droga" staje się tu czymś więcej niż pejzażem – jest osią, wokół której organizuje się rytm pamięci, ruchu i codzienności. Wiersz przekonuje przede wszystkim uważnością na dźwięk i materię, bo to właśnie skrzypienie żwiru mówi o świecie więcej niż niejedna rozbudowana metafora.