wiedźma

@Berenika97 To niesamowite wrażenie czytać taki komentarz. To jest dokładnie to, co chciałam przekazać. Pomysł zrodził się właśnie z legendy. I to prawda w końcu czuję ten spokój. Czuję, że w końcu jestem na swoim torze. Chcę już na nim zostać. Bardzo, bardzo dziękuję. ❤️

@Łukasz Wiesław Jasiński dziękuję bardzo. Pozdrawiam

@Nata_Kruk przepraszam za bezpośredniość - wyczytałam w słowach komentarza. Bardzo mi przykro. Edytowałam treść, aby była bardziej oczywista. Jeszcze raz dziękuję za szczerość, bardzo ją sobię cenię. Jeśli kogoś to uraził to bardzo przepraszam. To był zły dobór słowa. Założyłam też, że będzie miało bardziej mityczny niż rzeczywisty wydźwięk.

@Nata_Kruk To wiersz o budowaniu siebie po stracie. Masz rację - tylko razem na sens. Z drugiej strony trzeba też nauczyć się żyć samemu, gdy nie ma już" razem".Tu chodzi także o moment, gdy " wspólne " się urywa". To boli. Jeśli chodzi o wymowność " kwitnie gdy jestem niewidzialna " nie chodzi o moment samej " niewidzialności " tu jako, że ktoś mnie nie rozlicza i nie ocenia. Daje mi samej dojść do tego. Nie poucza to trzeba tak zrobić , a to tak.To moment, w którym sama decyduję i nikt mną nie kieruje. Faktycznie może za mało oczywiste. Puenta bez ostatniego wersu także działa. Dla mnie jednak ważne było to, żeby to napisać, ponieważ w tym fotelu znalazłam Tatę. Tytuł jest przerwotny. Dziękuję za szczerą ocenę i dokładną analizę wiersza a także za sugestię poprawek, są dla mnie bardzo ważne. Pozdrawiam serdecznie, pięknego dnia. @Posem myślę, ze każdy wysiłek jest ważny i potrzebny, nie jest dla mnie ani zmarnowanym czasem ani straconą szansą. Ofiarowanie drugiemu człowiekowi kawałka siebie czy czegoś od siebie leży w mojej naturze. Bardzo serdecznie dziękuję i pozdrawiam.

@LessLove bardzo dziekuję za tak piękny i wrażliwy komentarz. Dziś pierwszy Dzień Ojca bez mojego Taty. Trzeba iść dalej, to jedyna droga i nie przestastawać kochać. Pozdrawiam @Poet Ka szczerze przyznaję, że była to długa i trudna droga. Dziekuję za odczytanie odzyskiwania siebie i nie materialnego bogactwa. To właśnie chciałam tu ukazać. Usciski🪻🪻🪻 @Alicja_Wysocka Alu masz rację. To takze wiersz o tym, że po każdej stracie trzeba też odnaleźć w tym siebie. Bardzo ciepło pozdrawiam i dziękuję 🪻🪻🪻

KIEDY KWITNIE KWIAT PAPROCI Szuka go tylko ten, kto jeszcze nie wie, że szukał siebie. Mówią: noc Kupały. Sekunda. O północy. Kto znajdzie - słyszy las, otwiera zamki bez kluczy, widzi złoto pod korzeniami. Dojrzewa, by zobaczyć siebie. Ja szukam oddechu, który brałam za dwoje. Drzwi bez klamki. Fotela bez ciała. Swojego imienia w ciszy. Kwitnie, gdy decyduję ja, Gdy przestaję wołać. I widzę dłonie - swoje. Pusty fotel milknie. i tak zamienia się w jednak. Ból dławi oddech. Kwiat paproci nie ma legendy. Ma imię: Fotel bez ciała.

@LessLove to bardzo wzruszający, intymny wiersz. Czuć w nim życie, które było bajkowe, zrozumienie siebie i drugiej osoby. Wyczuwam także świadomość kresu przeżytych razem dni. Trzeba mieć w sobie niezwykłą wrażliwość aby tak pięknie to opisać. Kochać kogoś to niezwykły dar, zwłaszcza w świecie, który uczy nas brać niż dawać. Wzruszasz.

@Mel666 pojawiła się we mnie już wczoraj trzecia interpretacja. Według religii w czyśćcu stoją dusze czekające na modlitwę. Ale do nich schodzi tylko Ten, który ma moc zmartwychwstania. U Ciebie "Ten który niesie światło" robi dokładnie to samo , co Chrystus w Wielką Sobotę - zstępuje do otchłani i wyprowadza za rękę. Jak widać wiersz wywołał we mnie wiele refleksji. Dziękuję za to.

@Mel666 więc zamiar został osiągnięty;)

@Mel666 Bardzo dziękuję. Poczulam ciepełko na duszy ❤️

@Mel666 ufff , w takim razie mi ulżyło. Nie chciałam Cię urazić. Wywołał u mnie takie właśnie myśli. Cieszę się, że tak to odbierasz. Czekam na więcej !

@Mel666 wróciłam jeszcze raz do wiersza i przeczytałam komentarz nad moim. Niezły klin. Teraz mi się rozjaśniała sytuacja. Sama się wkręciłam. Kroki pojawiają się tu tylko ubocznie, jako coś co słyszymy z zewnątrz, co nie pozwala zasnąć. Podmiot liryczny odmierza czas. Niosącym światło jest świetlik. Sama z siebie się teraz uśmiałam;)) Jak widać wiersz wywołał róże tory myśli u mnie ;))) Same słowa " cicho, cicho " to słowa podmiotu lirycznego " mające na celu uciszenie hałasu. Za dużo analiz " tabelek" w pracy mi sformatowało myśli. Przepraszam bardzo . Genialny i nieoczywisty !

@Berenika97 Bardzo dziękuję: Za prawdę bez patosu. Za chleb, kolejkę i motyla. Za wiersz, który trzeba przeczytać dwa razy i pomilczeć po nim. Bo to w nas zostanie. Pozdrawiam.

@Alicja_Wysocka Alu trzymam, dzięki za tę wiarę. ;)

@Alicja_Wysocka mogłabym rzec, że budzę się na nowo;)) Dziękuję Alu bardzo za te słowa. Jest zdecydowanie lepiej, wszystko małymi kroczkami, jak w moim wierszu - cegła po cegle.;)

@Alicja_Wysocka Alu odczytałam, nic Ci nie umknię:))) więc odpowiem szczerze, że aktualnie tego nie czuję, ale jestem na dobrej drodze.

@Alicja_Wysocka powtórzę, już któryś raz- subtelnie, zmysłowo, rytmicznie. Ukłony, pozdrawiam.

@Mel666 Jak zwykle zaskakujesz. Wbiłaś mi tym wierszem klina:) Odrazu zaznaczę, że nie jest dla mnie łatwy do odczytania. Sam tytuł sugeruje mi, że słowa " cicho, cicho " ustawiają wiersz do odczytu szeptem, to nie jest wiersz, który " krzyczy". Odbieram go jako opis stanu człowieka po przedawkowaniu lęków, odpowiednia część pigulki wywołuje różne efekty, tu odpowiednio - sny. Podmiot liryczny w " resztkach" świadomości stara się określić jaką dawkę zażył. Trzy czwarte pigułkii sprawiają, że otwiera się brama czyśćca. Obrazy " mieszają " się na przemian. Najtrudniejszym, dla mnie, odczytem jest " ten, który niesie światło ". Słychać jego kroki na schodach. On jest tym, który ratuje. Jest przedstawiony w rodzaju męskim. Ja tu obstawiam lekarza lub ratownika medycznego lub mężczyznę, który nie spał, ( może z racji wykonywanego zawodu ).Sugeruję się tym, że słychać jego kroki. Według mnie będzie to, ktoś kto po prostu przywróci podmiot liryczny do życia. Same słowa " cicho, cicho" mogą tu być wypowiedziane przez osobę niosacą pomoc. Ogromnie lubię Twoje wiersze. Uściski.

To bardzo intymny, opisany językiem mechaniki wiersz. Czyta się go w napięciu, każda kolejna strona zabiera oddech. Zacytowany fragment pokazuje zatarcie granic między dwojgiem ludzi. Całość zachwyca! Pozdrawiam.

@andrew dziękuję za ciepłe słowa. Masz rację. Pozdrawiam z uśmiechem;)

@LessLove Takie duchowe wycieczki są potrzebne. Warto zaglądać w głąb siebie. Wiersz daje ciekawą refleksję. Pozdrawiam serdecznie.

@aniat. W dzieciństwie zawsze czekałam na czerwiec. W pierwszych dniach zajadaliśmy się czereśniami prosto z drzewa. Nikt się nie matwił czy umyte czy nie. Rzeczywiście czerwone maki uwodzą wzrok intensywnością kolorów i delikatnością zarazem. Przywołałaś u mnie wspomnienia tamtych dni. Bardzo cieszą mnie właśnie takie małe, ulotne chwile. Dziękuję, uściski 🪻

@Berenika97 moje myśli są zbliżone do słów @LessLove, nie da się niczym wypełnić braku ukochanej osoby. W momencie straty, dla mnie, nie mają znaczenia słowa. Są dla mnie " puste". Nie ma takich słów, które mógłby pocieszyć w takiej sytuacji. Bardzo refleksyjny wiersz i ważny. Uściski Bereniko.

@LessLove to budujący i jednocześnie dający pocieszenie komentarz. Dziękuję za te ciepłe słowa. Pozdrawiam @Berenika97 prawda jest najlepszym rozwiązaniem. Dziękuję za te serdeczności i docenienie wiersza 🌷 Uściski.

SZKLANE SŁOŃCE Szklane słońce kłamie Oczy czekają na burzę To uczucie, to nie "to" Rozrywa duszę Pierwsza łza spływa To żal, nie tęsknota Tnie i oczyszcza Prawda boli bardziej Szczerość spala duszę Ale pozowanie To powolne duszenie Maska z "wszystko gra" Skleja usta Skleja oczy Skleja serce Szklane lustro pęka cicho żeby nikt nie usłyszał Lepiej spłonąć raz W ogniu prawdy Niż trwać sto lat W szklanym słońcu Bo proch Zawsze można zebrać A z kłamstwa Nigdy nie wstaniesz Taka jestem