Erozja

[Berenika97]

Nie jestem już skałą.

Tylko piaskiem.

Wypłukujesz mnie z własnych myśli.

Wdzierasz się pod próg, zabierając grunt.

Gdy szukam ratunku, oplatasz mi kostki.

Cofasz się, szepcząc,

że potykam się o własny lęk.

Odcinasz suchy ląd.

Kradniesz siłę na ten jeden krok wstecz.

A kiedy wreszcie próbuję odejść -

po prostu mnie topisz.

 

[Leszczym]

@Berenika97 ßwietne !!

[karenka]

Pięknie poetycko i subtelnie napisany wiersz – oszczędny w słowach, a jednocześnie pełen emocji. Czuć w nim bezsilność i walkę...pozdrawiam serdecznie*)

[LessLove]

@Berenika97 Ten precyzyjny i ascetyczny w formie wiersz opowiada o zagrożeniach dla własnej tożsamości, prawa wyboru, wolności.

Opowiada o mechanizmie, który zagraża, choć jest łagodny - unicestwieniem poczucia wartości i podmiotowości.

Dziękuję i pozdrawiam :-)

[andrew]

@Berenika97

...

gałązki w słońcu 

 

owoce 

jedne dojrzałe 

inne nie 

jak myśli 

marzenia 

codzienność  

 

trzeba 

być dobrym ogrodnikiem 

aby ...

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Benjamin Artur]

@Berenika97 osoba bluszcz, unikam takich znajomości. Świetny wiersz. Pozdrawiam 

[Marek.zak1]

@Berenika97 Jak kiedyś tu napisała Iwonaroma: Przewodzić i kochać to trudne połączenie, bo zaraz wdziera się chęć władzy, kontroli, manipulacja i ubezwłasnowolnienie słabszej strony. a próba ucieczki jest wywołaniem agresji, nie zawsze tylko werbalnej. Świetnie to opisałaś w wierszu, zresztą. Pozdrawiam serdecznie.