Luiza

[Berenika97]

W kalendarzu,

między dentystą

a „kupić jogurt”,

dopisuje drobnym drukiem -

"koniec świata".

Myśli: " To zabawne -

jak puste miejsce w szafie

potrafi ważyć więcej,

niż cała jej zawartość".

W markecie jedną ręką

scrolluje traumę,

drugą wybiera awokado,

w słuchawce seryjni mordercy,

w koszyku "poranna rosa"-

płyn, który ma przykryć zaduch

nieprzespanej nocy.

Przez jezdnię

przechodzi ostrożnie.

Nie z miłości do życia,

ale przez wstyd -

głupio byłoby zginąć

bez makijażu

i z listą sprawunków.

Trwa - od ataku paniki

do promocji na masło,

od lęku przed ludźmi

po potrzebę świeżego

chleba.

Codzienność rozpięta

między lodówką a przepaścią.

Świat nie chce złożyć się

w całość.

Idzie do wróżki -

niech ktoś jej wreszcie

wymyśli jakąś przyszłość.

 

 

[lena2_]

"Codzienność rozpięta

między lodówką a przepaścią.:..

 

Gorzki ten wiersz, dotyka bardzo smutnej struny duszy...bardzo trafnie opisałaś stan takiego rozedrgania i niemocy.

Pozdrawiam serdecznie:)

[Moondog]

@Berenika97 "Unoszę się bezwładnie aby nie spaść" i taki stan potrafi wyłączyć na długo i pozostawać tylko przy podstawowych funkcjach życiowych 

[Czarek Płatak]

Egzystencja w trybie „normalnym” podczas rozpadu. Katastrofa zostaje wpisana między drobne obowiązki, jakby była kolejną pozycją na liście — absurdalną, ale ciężką. Życie toczy się jednocześnie na kilku poziomach: lęk, przemoc medialna i panika mieszają się z zakupami, promocjami i dbaniem o pozory. Ostrożność nie wynika z nadziei czy sensu, lecz z wstydu i automatyzmu. Codzienność staje się balansowaniem między przetrwaniem a pustką, między lodówką a przepaścią. A finałowa wizyta u wróżki brzmi jak ironiczna prośba, by ktoś z zewnątrz nadał kierunek temu światu, który sam już nie potrafi się poskładać.

[andrew]

...

lubimy fikcję 

uprzejmości 

a prawdziwy świat mija nas 

codzienność to nie...

 

poszukać siebie

w sobie 

odkryć to

co świat nie pokazuje 

 

może tam jest sens 

i miejsce na sen ...

 

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Wędrowiec.1984]

@Berenika97Zastanawiałem się, co napisać, w ramach odpowiedzi na Twój wiersz. Dużo w nim, może nie tyle beznadziei, co wegetacji, z którą zmaga się podmiot liryczny. Czytałem tekst chyba ze cztery razy. :)

[bazyl_prost]

@Berenika97 @Berenika97 dopisałbym- Luiza lubi tańczyć

                                                                        dynamicznie lub powoli

[Jacek_Suchowicz]

@Berenika97

egzystencjalizm w pełni nam sprzyja

dobija gwoździem promocji wyścig

tu kromka chleba jakiś makijaż 

no i zabrakło wartości wyższych

:))

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 To studium samotności w tłumie sprawunków, gdzie najcięższym ciężarem okazuje się to, czego nie ma. Czy to portret depresji, w którym wielka egzystencjalna pustka maskowana jest przez drobne, codzienne rytuały?

 

Bardzo przejmujące.

 

Pozdrawiam

[APM]

@Berenika97 Bardzo smutny wiersz. Istnienie rozciągnięte między funkcjonowaniem a traumą. Zamknięci w betonowych miastach z ulicami, sklepami, reklamami... czekamy na wróżke. A ona mieszka w lesie, na łące, w przyrodzie. Tego brakuje ludziomn dzis na świecie...

[Marek.zak1]

Peelka balansuje między codziennymi czynnościami, a dołami, w które regularnie wpada. Nie wiemy, co je spowodowało, prawdopodobnie sprawy osobiste, często połączone z zawodowymi, finansowymi i zmniejszoną odpornością, czy słabą psychiką, która nie radzi sobie z wyzwaniami i oczekiwaniami.  Nie wiemy też, czy idzie ku lepszemu, czy poddaje się terapii, czy pogrąża, tracąc grunt pod nogami. Współczuję, a ten wierszowany opis  naprawdę robi wrażenie. Pozdrawiam serdecznie. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - tylko pochwalić mi wypada  tak zacny wiersz - czysty prawdziwy - 

                                                                                                Pzdr.serdecznie.

[[email protected]]

@Berenika97 Oj Wy kobiety
                          w połowie szczęśliwe, niestety
                          a chciałbym wszystkie w uśmiechu,

                         ... może bez grzechu!

Miłego wieczoru Bereniko.

[Charismafilos]

@Berenika97 uszanowanie miłej Pani! 

brzmi znajmo... zbyt.

Nieustająco - odwagi! :)

[bazyl_prost]

@Berenika97 to może wymyślmy coś Luizie żeby się emocjonalnie nie miotała...

[tetu]

Świetny! Jest tutaj tyle rzeczy, które zaczepiają. Wręcz genialnie zobrazowałaś zmęczenie i to czym jesteśmy przebodźcowani. Bardzo sprawnie operujesz słowem, przełamujesz obrazy. Mam na myśli kontrasty, absurdy. Druga strofa ma w sobie niesamowity ciężar. Czuję tę pustkę i samotność. Zresztą każda strofa tego wiersza we mnie drga. 

Ta o przechodzeniu przez jezdnię, gdzie operujesz wstydem przed śmiercią "bez makijażu i z listą sprawunków" mocno mnie poruszyła. Zostanę z tym wierszem na dłużej. To surowy, gorzki obraz rozpadającej się wewnętrznie bohaterki (ale też i codzienniści) która trwa tylko dzięki i za sprawą drobnych, przyziemnych czynności. Brawo Ty! Pozdrówka. 

[Berenika97]

@lena2_

 

Bardzo dziękuję!  Ta "smutna struna duszy"- pięknie to ujęłaś. Czasem trzeba ją poruszyć, żeby poczuć, że nie jesteśmy sami w tym rozedrganiu. Pozdrawiam. :) 

@Moondog

 

Bardzo dziękuję!

Dokładnie tak. To balansowanie na granicy - wystarczająco, żeby funkcjonować, ale za mało, żeby naprawdę żyć. Dziękuję, że podzieliłaś się tym. Pozdrawiam.

@Czarek Płatak

 

Bardzo dziękuję!

Twój komentarz to niemal esej interpretacyjny. Dziękuję za tak wnikliwą lekturę. To, jak rozłożyłeś ten wiersz na warstwy - codzienność, katastrofa, absurd, ironia finału - to dokładnie ta złożoność, którą chciałam uchwycić. Pozdrawiam. :)

@andrew

 

Bardzo dziękuję!

poszukać siebie w sobie

gdy codzienność nas mija

i fikcja uprzejmości

już nie wystarcza

może tam,

w głębi między tym co jest

a tym co pokazujemy

czeka na nas sens

Sedecznie pozdrawiam.  :) 

@Wędrowiec.1984

 

Bardzo dziękuję!

Cztery razy? Teraz ja nie wiem, co napisać. Ale masz rację - to właśnie wegetacja, nie beznadzieja. Beznadzieja byłaby może bardziej dramatyczna, a tu jest po prostu... trwanie. Pozdrawiam.

@bazyl_prost 

 

Luiza bardzo lubi tańczyć, ale w tej sytuacji nie ma z kim i nikt jej gra melodii do tańca. Dziękuję! :)

@Jacek_Suchowicz

 

Bardzo dziękuję!

 

więc liczymy drobne sensu w kieszeniach dnia
a cisza krzyczy głośniej niż billboardy
sumienie na raty, bez oprocentowania
i pytanie: kto nam sprzeda jutro?

 

Serdecznie pozdrawiam. 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!

Tak, to właśnie ta samotność w tłumie sprawunków. A Twoje pytanie o depresję maskowaną rytuałami - to pytanie, które samo w sobie jest odpowiedzią. Bardzo dziękuję za tak przenikliwe odczytanie. :) Pozdrawiam.