Ogień zadecydował

[Poet Ka]

 

Ogień zadecydował

 

Urodziłam się na wsi sąsiadującej z dobrami Krasińskich. Choć moi przodkowie mieli tak samo piękną genealogię, nie byli aż tak światowi. Tam paryże, tiurniury, mitenki, opery, tartinki i paszteciki oraz niełatwa tożsamość polityczna, tu kościółek, wota, pielenie w rękawiczkach. Kultura? Mamusia Helena czytała nam modulowanym głosem Trylogię oraz książki Mniszkówny. No i ten kawałek czerwonego baldachimu nad głową...

 

Miałam rodzonych brata i siostrę oraz przyrodnią – Wacię. Reginka i Janinka zmarły w dzieciństwie. Mieszkaliśmy w całkiem sporym dworku, w którym mieściła się jeszcze szkoła oraz pokoje wynajmowane przez pobożnego Żyda. Mój tatuś zarobił pieniądze w Stanach Zjednoczonych po pierwszej wojnie światowej. Pracował w Pittsburgu. Wrócił z gotówką, tylko że nieubezpieczony.

 

Kiedy straciliśmy nasz dom przez szalonego podpalacza, rodzina już tak chętnie nie przyjeżdżała. Wolanty, frykasy, przyjęcia i tańce skończyły się nagle, jak za dotknięciem różdżki złej wróżki. Dworek rozpłynął się w marzeniach i tęsknocie.

 

Po raz drugi ogień zaingerował w moje życie, kiedy hitlerowcy rozstrzelali mojego narzeczonego, Janka – żołnierza Armii Krajowej. To był dla mnie ogromny cios.

 

A po raz trzeci... to już była inna historia.

 

Otóż po wojnie Wacka uciekła do Warszawy, bo chciała zostać artystką cyrkową. Tatuś uważał, że zejdzie tam na „złą drogę”, więc opuściła dom potajemnie. Z cyrku nic nie wyszło, ale w Warszawie poznała swojego męża. Mieli fabrykę wiatraczków. Kiedy ich odwiedziłam, byłam bardzo zadowolona. Nabrałam tam „ogłady”. Od tamtej pory, co jakiś czas przyjeżdżałam na wieś i wtedy mówiono o mnie: „ta warszawianka z wysokim czołem”.

 

Bawiło mnie to. Któregoś dnia zaprószył się jednak ogień z pieca i cała fabryczka spłonęła. Ratując dom, gasiłam ogień gołymi rękami. Znalazłam się w szpitalu w stanie krytycznym. Lekarze chcieli amputować mi rękę. Moja siostra nie podpisała zgody i zaryzykowała.

 

Po operacji miałam rysy na urodzie. A na udzie, po przeszczepie, nosiłam pamiątkowy napis: „Loth”. To nazwisko wybitnego chirurga, który uratował mi życie i kończynę. Na wsi mówiono złośliwie: „Klara staniała”.

 

Może i staniała, ale męża dostała dobrego. Powiedział mi wtedy: „teraz to już moja ręka”.

[Poet Ka]

@wiedźma @Migrena dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Migrena]

@Poet Ka

 

ogień!!!

 

bywa tu czymś więcej niż żywiołem staje się losem który odbiera ale i odsłania prawdziwą wartość człowieka

 

 

 

pięknie opowiedziana historia bez patosu a   z ogromną siłą i czuloscią

 

szczególnie porusza ostatnie zdanie bo po wszystkich stratach zostawia mnie z nadzieją

 

 

duża klasa pisarska i unikalny styl

 

ukłony:)

 

 

 

 

 

[Poet Ka]

@Migrena nigdy nie pisałam:)

 

dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Migrena]

@Poet Ka

 

ciekawe:)

 

świetny styl.

 

bez metafor.

 

surowy .

 

narracja obozowa.

 

zdarzenie, cierpienie, opis.

 

super;)

[Poet Ka]

@Migrena dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.