Droga Luizy

[Berenika97]

Zgubiła się gdzieś

pomiędzy bladym świtem a cierpką kawą,

teraz mija siebie codziennie -

niczym obcą kobietę.

W pośpiechu poprawia płaszcz,

biegnie do pracy przez gąszcz

cudzych uśmiechów

i chmurnych spojrzeń.

W torbach z zakupami dźwiga ciężar dnia,

rzuca w korytarz wymuszone „dzień dobry”,

a ten odpowiada pustym echem.

A wieczorami,

gdy w samotnych ścianach drży głos Bajora,

karmi porzuconego kota

i niezagojoną tęsknotę.

Czasem wykrzesze z siebie krótki śmiech,

jakby na przekór głuchej ciszy,

która od tamtego dnia

wciąż w niej dorasta.

Na spacerze

odwraca wzrok od splecionych dłoni.

Chciałaby po prostu
wrócić do siebie.

[EsKalisia]

@Berenika97Śmiech na przekór

Uśmiech też:)

Twój wiersz, mam nadzieję, będzie początkiem poczytnej poezji- dla mnie:)

Pozdrawiam

 

[lena2_]

Tytuł mógłby brzmieć... samotność Luizy, tyle tutaj niezagojonych tęsknot.. przepiękny wiersz:)

[Kwiatuszek]

@Berenika97 Smutny obrazek kobiety, która dała zbyt dużo siebie. Ładny wiersz. Pozdrawiam Cię

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.